zondag 26 april 2015

300 km brevet Zwolle, totaal 455 km.

He, he de titel staat, het is weer een heel eind geweest. Eigenlijk een beetje gekkenwerk. Wie gaat er op één dag 455 km voor zijn lol fietsen. Het aan en af rijden is toch wel een behoorlijk stuk van het totaal. En de auto staat thuis niks te doen, maar goed, we hebben het weer gefikst.

Om 6 uur in de fiets om 2 uur later er weer uit te stappen bij het pompstation om de traditionele zak apenkoppen te kopen. Bij binnenkomst in de kantine zitten er al verschillende fietsers koffie te drinken, en we hebben een half uurtje om wat te eten en te drinken voor de start. Tom Hospes is er ook, en ook komen fietsen, hij moet 10 km meer rijden dan ik. Verschillende vertrouwde gezichten en tegen half 9 gaan we naar buiten voor de start. Het is nog droog maar het zal een dag worden met verschillende lange buien, en toch redelijk veel wind.

Al gelijk na de start zetten we goed door en dit keer kunnen we vlot langs al die verkeerslichten, een beetje een groene golf zorgt ervoor dat we maar 2 keer ff moeten wachten. Al snel zitten we op het snelfietspad naar Kampen. We rijden strak door, net onder de 40 en het schiet snel op. In de NOP hebben we het eerste saaie rechte stuk. Maar met deze snelheid schiet het wel op. Na de polder over de dijk naar Friesland, vlak voor Bantega, (het geboorte dorp van mijn vrouw) een lekke band, en zoals zo vaak is het linksvoor. Apart dat het bijna altijd links is, terwijl je rechts vaak meer vuil hebt op de weg of fietspad.

In mijn hoofd zit dat we met 75 km bij het Snekermeer zijn, maar dit blijkt na 95 km te zijn. dat is wel een misrekening met het eten, waardoor ik gelijk al tegen een kleine hongerklop aanloop, beetje dom, want ik denk bij 70 km, O, ben zo bij de controle, maar dat valt tegen. Soms zitten je gedachten je dwars, want de werkelijkheid is anders, maar goed de koffie en appelgebak smaken er niet minder om, en nog snel een boterham en banaan erbij doen veel goeds.

We gaan op Leeuwarden af en als we een stuk tegen de wind in moeten, merk ik toch wel dat het niet soepel gaat. We draaien langzaam naar het oosten en met een zuid westen wind is het goed fietsen.
Af en toe een bui, gelukkig is het niet zo koud als 2 jaar terug, De meeste tijd rijden we met zijn drieën, Tom Hospes, Dirk Drost en ik, Jan Herrema cirkelt de hele tijd wat om ons heen, Hij pauzeert korter, maar rijdt weer iets langzamer, zo dat er steeds een kat en muis spelletje ontstaat. Maar hij trapt goed door in zijn Strada, en als we hem zien duurt het altijd vet lang voordat je hem eindelijk te pakken hebt :-))

In Holwerd zijn we op de helft en Tom heeft zowaar een bakje macaroni voor mij mee genomen, vet goed Tom, bedank je vrouw nog ff voor me, echt tof, dit gaat er wel in. Als we de dijk oversteken komt er een dikke vette bui uit het westen opzetten, we waaien bijna van de weg af, wat een wind en regen, brrr niks aan daar bij de waddenzee.

Om half 2 gaan we weer terug en als je weer binnen de dijken bent is het wat rustiger. het is 90 km naar Appelscha en toch wel een heel stuk. We rijden door de bocht waar Tom 2 jaar terug crashte door de gladheid, en ook het stukje waar vorig een over stretchte bestuurder me uit de fiets trok fietsen we voorbij. Het eten wil niet echt lekker verlopen en tussen Zevenhuizen en Appelscha loop ik toch wel tegen een beste dip aan. De benen voelen zwaar en ik moet echt werken om de trappers rond te krijgen en de fiets op gang te krijgen. Maar ik heb mijn blik op Appelscha en wil nog niet afleggen. Tom wil in Appelscha graag doorrijden, maar ik zeg, prima maar deze jongen moet ff zitten. Ik heb overal last van, zere kop, last van mijn rug en dikke benen, ik kijk eerst of de wielen wel goed lopen. Ja, er is niks mis mee, banden op spanning, ze draaien vrolijk rond.

Ik bestel koffie en gebak met slagroom, drink nog een cola en dan weer de fiets in. Misschien was het racefiets pesten en los rijden met 50 toch wel teveel van het goede. Maar goed, ik voelde me goed, en dan is het altijd leuk om te kijken wie het snelst is, en dit was wel een snelle jongen, want hij reed 40 alleen.

We moeten nog 60 naar Zwolle, we rijden flink door, steeds tegen de 40 aan en het lukt om, doordat we stevig doorrijden om de tocht binnen 10 uur te rijden. In Zwolle heeft de organisatie warme soep en broodjes klaar staan, en dat gaat er wel in. Ook het restant van de macaroni eet ik op, en dan zit er ook weer brandstof in mijn maag, want die 75 km moeten ook nog weggetrapt worden, ik geef aan het thuisfront door dat ik rond 9 uur thuis ben. Eindelijk is de zon doorgebroken en dat fietst toch wel een stuk prettiger. De wind is nagenoeg gaan liggen, dus het fietst prettig, wel merk ik dat het wat minder gaat en het licht langzaam uitgaat, Hetzelfde had ik met het 200 km brevet, maar vaak is de ervaring dat hoe lang de tocht ook is, aan het eind gaat vaak het lichtje uit, en dan denk je dat een langere tocht niet mogelijk is :-)). Het menselijk lichaam is toch een wonderlijk iets.  Maar goed, net na 9 uur thuis en de teller wijst 35,6 gemiddeld aan.

Het volgende brevet is met het pinksterweekend, 400 km, en dan is ook de Elfstedentocht daar. Ik denk dat ik dan maar met de auto naar Zwolle ga, want anders wordt dat wel veel kilometertjes in een weekend, maar het is 3 jaar terug ook gelukt.
Saluut.


maandag 20 april 2015

Amstel Gold Toertocht 2015.

Op de Cauberg
De Amstel Gold toertocht stond altijd al op mijn lijstje om een keer te rijden.
Op de discussielijst van Parijs Brest Parijs stond een mailtje dat Joost van den Griek zijn kaart te koop aanbood vanwege knieklachten.
Gelijk het aanbod aangenomen om de startkaart over te nemen, en zie daar vrijdagmorgen met de auto naar het werk, de Quest had ik donderdagavond al op de auto gezet met behulp van het "de Rond dakframe incl oprijgoten".
Op het werk vroegen ze al waarom hij op de auto stond, en na enige uitleg begrepen ze wat de bedoeling was, na het werk richting Maastricht, toch nog bijna 300 km vanuit Twente.
Ik heb via het lidmaatschap "vrienden op de fiets" een overnachting geregeld vlakbij Valkenburg, maar eest naar Valkenburg om het startbewijs op te halen.

In Valkenburg kijken de wielrenners, die daar rondlopen naar de Quest op de auto met een blik, "dat ga je toch niet menen he, de Amstel Gold fietsen met zo'n groot ding". Ik kijk terug met een blik, "ja hoor,  geen probleem". Ik krijg een tasje met spullen die op en aan de fiets gemonteerd moeten worden, een transponder en een rugnummer. Beide plak ik maar op de fiets, kunnen ze duidelijk zien dat ik een deelnemer ben. Hierna ga ik naar het logeeradres om de nodige nachtrust te pakken, bij aankomst blijkt de auto gewoon aan de wegkant te moeten staan, en met de Quest erop geeft dat geen rustig gevoel.  De vrouw des huizes stelt voor om hem maar in de woonkamer te zetten, nou dat noem ik nog een service. Ik zit nog een tijdje lekker te kletsen en ze blijken uit Friesland te komen, grappig, ze wonen er al 35 jaar, maar wel leuk.

Ik vraag hoe laat het ontbijt klaar staat, niet eerder dan half zes. Is goed, zo gezegd zo gedaan. Om half zes eruit, ontbijten, en hup in de auto naar een parkeerplaats die ik al uitgezocht heb vlakbij Valkenburg. Om goed 7 uur ben ik bij de start, en van startgroepen hebben ze daar niet gehoord. Je kunt starten wanneer je wilt, dus ga ik maar op pad, de organisatie heeft ervoor gezorgd dat eten en drinken in grote hoeveelheden aanwezig zijn, en alles is gratis. Nou wat wil je meer.

Drielanden punt.
Ik weet dat na 6 km al de eerste klim daar is en ja hoor daar is hij, ik zet stevig aan en als ik wil schakelen maak ik een vette domme schakelfout, ik gooi hem eerst op groot, stommeling denk ik en gooi hem naar klein, maar niet ver genoeg, ik hoor allerlei kraak geluiden voorin en schakel heen en weer met het gevolgd dat het nog meer kraakt en piept en de boel zit vast, en ik stil sta, koud onderweg en de ketting vast tussen het kleine en middelblad. !@&()%$% klojo denk ik, hoe stom kun je zijn. %*##5_+.

Ik kijk vertwijfeld om me heen, en denk, wat nu. Ik ga een restaurant binnen en vraag of ze gereedschap hebben, nee zegt de bediening, en de baas is er ook niet. "Als je naar beneden gaat is er een fietswinkel". Dus lopend naar het begin van de klim, nou mooi niet dus. Wel weer een restaurant.
Hebben ze daar wat, ja, een oude schroevendraaier en een waterpomptang.
Een verkeersregelaar wijst me op een rijdende servicedienst van Shimano, die wielrenners helpt bij problemen, nou ik ben niet de enige die sneuvelt in de eerste klim, kleine troost. De ene een kapotte ketting, de andere zijn derailleur naar de @#&*7%$.

Ik vraag of ze willen helpen als ze klaar zijn, en zeg waar ik sta en loop weer naar beneden. De Quest op zijn kant en ik probeer via de trapgaten de ketting vrij te krijgen met de schroevendraaier, dit lukt langzaam en als de servicedienst er is lukt het helemaal, omdat ze de boel op spanning kunnen houden. Ik bedank ze uitgebreid want ik was bijna van plan om maar een taxi te bellen, om de auto op te halen en naar huis te gaan, het zin was eraf.
Na een stukje rijden op het vlakke om te kijken of alles schakelt, breng ik eerst het geleende spul terug en kruip weer in de fiets, gelijk gaat het bijna weer fout, maar met behulp van de verkeersregelaar die ff de fiets van achteren optilt, krijg ik hem op het kleine blad en kan ik op pad,

He, he het feest kan beginnen, het is ondertussen al na 8 uur, dus het schiet niet hard op:-))
Na nog een keer schakelen weet ik wat er verkeerd gegaan is, dus dit gebeurt me niet meer. Ik draaide de shifter net niet ver genoeg door waardoor de ketting niet echt op het kleine komt maar ertussen hangt. Al doende leert men. De eerste klim is een feit en we zijn op pad.
De Amstel Gold staat bekend om zijn felle kleine klimmen en de veel fout hiervan. Ik heb me voorgenomen om tussen de klimmen niet te gek te doen en mijn energie te gebruiken voor de klimmen, dat is soms al zwaar genoeg.

Het landschap is mooi en doordat Zuid Limburg niet groot is moet je veel lussen rijden om 250 km te vinden in een route, sommige stukken moeten we 2 keer rijden om de boel aan elkaar te verbinden. De eerste 100 km zijn redelijk vlak en dan begint het veelvuldige klimmen en dalen. Tot 4% kan ik bij ze blijven, maar wordt het steiler dan verlies je het door het gewicht. Geeft niet, in de afdaling of op het vlakke haal je ze weer terug, zo zie ik sommige rijders vele malen passeren.

We komen ook nog in België, en via België klimmen we naar het drielandenpunt 325 mtr hoog, dat is gelijk ook het hoogste punt, hierna moeten nog de steilste stukken komen. een stuk of 5 met een percentage van rond de 20%, niet lang maar wel steil. Om de 50 km een verzorgingspost waar je van alles krijgt. Zit bij het startgeld in. de laatste verzorgingsposten komen er meerdere racefietsers praten over de Quest, ze verbazen zich erover dat ik steeds om ze heen draai en ondanks het vele klimmen toch elke keer weer terug kom en ze weer voorbij ga. Ook is het grappig als je in je spiegel eentje ziet komen, het loopt dan vals plat omhoog en dan kan ik het niet laten om ze dan te laten zweten op 20 mtr afstand. Steeds wat versnellen en dan doorschakelen en wegrijden ondanks dat het vals omhoog gaat. Dit lukt omdat ik tussen de klimmen wat rustig aan doe en hier dan ook de energie voor heb.

De flessenopener
Je rijdt ook tussen de landerijen door, en dan is het in de afdaling goed opletten hoe het pad (weggetje) loopt. Want dalen wil de Quest wel, Het lastige is dat je de racefietsers niet kunt inhalen. Maar goed, veiligheid voorop, ik zie geen andere ligfietsers, wel een handbike, tjonge dat lijkt me wel echt zwaar. Je ziet ook veel fotografen langs de weg die de hele dag foto's maken.

Ben ik gewend met de Elfstedentocht veel toeschouwers te zien, hier niet, komt waarschijnlijk omdat de volgende dag de profs langs rijden. Bij de laatste verzorgingspost kom ik aan de praat met een stel fietsers en die vertellen dat het leuke werk nu komt, eerst drie steile klimmen achter elkaar en dan nog de Keutelberg en daarna de Cauberg in Valkenburg. Tjonge die zijn steil, het is gewoon blijven draaien en dan kom je vanzelf boven, dit lukt ook goed door de ovale tandwielen, alleen de snelheid zakt wel naar de 5 km per uur, maar ja, het is wel steil en het achterwiel slipt soms door. Maar ja met mijn 70 kg ben ik ook niet de zwaarste.

De Keutelberg is te doen en de Couberg daarna is eigenlijk geen probleem meer, dan is het nog een klein stukje naar de finish alwaar je gelijk de medaille krijgt, zonder enige controle of je wel, en hoeveel kilometer je gereden hebt.
Het is daar een groot volksfeest met de volumeknop op 10 of 100, in ieder geval heel hard.
Ik kijk nog wat om me heen, eet wat en ga kijken hoe ik weer bij de auto kan komen, want bekend ben ik er niet. Na enige vraagwerk en een klein stukje fout rijden, weet ik waar ik zit en ben redelijk snel bij de auto, ik heb hem gelukkig aan de goede kant van Valkenburg geparkeerd, achteraf vlak bij de finisch.
Al met al een leuke afwisselende tocht, geen schreeuwende benen gehad, en niet zo moe als de 350 km van de veluwe laatst, toen was ik echt moe na de tijd. Maar goed, ik moet nog 300 km naar huis.

Komende zaterdag het 300 km brevet vanuit Zwolle, dat maakt samen 450 km uit en thuis, deze week lekker rustig fietsen en me niet te druk maken.
Saluut.

donderdag 9 april 2015

Letterlijk schokkend / Unterschied Enorm

Onderstaande bericht kreeg ik via de mail deze week, je kunt duidelijk spreken van een tevreden gebruiker.
Om ook aandacht te trekken van onze oosterburen hebben we het bericht vertaald in het Duits, zit niet voor niks zo dicht tegen de Duitse grens aan. :-))

Hallo Peter de Rond,
 
Al een tijdje volg ik de blogs die over Q-rings gaan.  Zelf rijdt ik een Alligt alleweder 3 met een 3x7 naaf, 26" achterwiel. 1 voorblad.
De 3e naafversnelling heb ik geblokkeerd, alleen de 2e is een directe aandrijving, dus geen verlies.
Ik hikte een beetje tegen de hoge prijs aan maar,
Via marktplaats kon ik van een particulier een bijna nieuwe Q-ring bemachtigen 130bcd 52-tands voor weinig.
 
De Q-ring heb ik naast het normale 52-tands blad op de crank gemonteerd. Zodoende kan ik goed uittesten tijdens een rit wat het verschil is.
Door met de linkerschoen tegen de ketting te duwen en met de rechter rond te trappen zet ik de ketting over.
 
Het wennen aan de Q-ring ging heel snel. Toen ik de eerste keer wegreed bij huis, voelde het vreemd aan maar meer ook niet.
Ik was de straat nog niet uit of had meteen al het gevoel dat het veel soepeler rond gaat.
Als ik het vergelijk met het ronde blad is het verschil letterlijk schokkend. Als ik weer overschakel op het ronde blad, is het net of de benen schokken bij het passeren van het dode punt. 
Rond voelt ineens heel onnatuurlijk aan. Accelereren gaat makkelijker en een hoge frequentie aanhouden ook.
Ik ben om en ga voor ovaal.
 
Peter, wordt het niet tijd om je achternaam aan te passen. dat kan echt niet meer....Knipogende emoticon Emoticon
 
Groet  Hilbert,  IJsselmuiden.


Hallo Peter de Rond,

Schon seit eine weile folge ich Weblogs über Q-rings. Persönlich fahre ich ein Alligt Alleweder 3 mit 3x7 Nabe, 26" Hinterrad.1 Blatt vorne. 
Der 3. Nabengang habe ich blockiert, nur der 2. ist ein direkter Antrieb, also ohne Verluss.
Bloß den hohen Preis hatte mich davon weggehalten, aber über Marktplaats.nl konnte ich preisgünstig einen fast neuen Q-Ring (130bcd 52-Zähne) kaufen von einen Privatperson.

Der Q-Ring habe ich neben den normalen Blatt mit 52 Zähne auf den Trettkurbel montiert. Auf diese Weise kann ich während des Fahren der Unterschied ausprobieren. Ich schalte die Kette um durch mit den Linkenfüß gegen die Kette zu drücken en mit Rechtenfuß normal weiter zu treten.

Am Q-Ring habe ich mich sehr schnell gewöhnt. Als ich zum ersten mal ab zu Hause losgefahren bin hat es sich bloß ein wenig fremd angefült. Schon am ende der Straße hatte ich bereits das Gefühl viel gleichmäßicher zu treten.
Wenn ich es mit den runden Blatt vergleiche ist der Unterschied Enorm. Wenn ich zurück auf das runde Blatt schalte, ist es als ob die Beine aufprallen beim passieren des totes Punktes.
Rund fült sich plötzlich sehr unnatürlich ann. Beschleunigen geht einfacher genauso wie das Behalten eine eine hohe Frequenz. 
Ich bin überzeugt und steige auf Oval um.

mfg,
Hilbert, IJsselmuiden

Het is de bedoeling dat ik volgende week de Amstel Gold toertocht van 250 km ga rijden, alleen de papieren die ik overgenomen heb, zijn nog niet binnen, afwachten dus of dit nog goed komt.
Saluut.

maandag 30 maart 2015

200 km Brevet Zwolle, 355 km uit en thuis.

De brevettenreeks is weer begonnen en afgelopen zaterdag was het weer vroeg uit bed en hup naar Zwolle. De weersverwachting, s'morgens droog en s'middags wind en regen, nou dat is mooi uitgekomen. Gelukkig uit het zuiden dus dat scheelt op de terugweg naar Zwolle een mooi stuk snelheid op de IJsseldijk.

Meestal heb ik 2 uur nodig om in Zwolle te komen, dus mooi op tijd weg en mezelf de opdracht gegeven om niet boven de 40 te gaan rijden, dit lukte aardig, want echte wind stond er nog niet, maar het was nog wel koud, 2gr brrrrrrrrr.
Eigenlijk was ik te vroeg in Zwolle, had nog wel langer in bed kunnen blijven, maar goed, de deur was open, en dan maakt het niet uit. In de beginjaren stonden we eens tot 10min voor de start nog buiten te wachten op de beheerder :-0))

Een 50tal fietsers, waarbij er wel 10 of 12 velomobielen, een respectabel aantal mag je wel zeggen. Na een woordje van Gerrit Schotman ging de meute op pad, eerst Zwolle door, altijd een kreem met al die stoplichten. Eenmaal buiten Zwolle is het al snel dat de velomobielen voorop gaan en de rest er achter aan. In dit geval een 3tal DF's die het front vormden. Na een tiental km. lopen Tom, Jan en ik op ze in en na de eerste klim ga ik met ze mee. Er onstaat een leuk spelletje, Als ik Hans voorbij ga, dan gaat Daniel met me mee, later sluit Ymte dan weer aan, en als ik wat rustig doe, dan komt Hans er weer bij en rijden we weer samen, ga ik weer vooruit dan komt Daniel weer en later weer Ymte, zo draaien we wat om elkaar heen.

Bij een rotonde neem ik de verkeerde afslag en Daniel met halve remcapaciteit neemt een heel stuk berm om de bocht te nemen. Hans heeft het door en rijd mooi rechtdoor, hierdoor rijdt ik weer achterop en kan weer langzaam op ze inlopen. Het gaat hard en het gemiddelde ligt tegen de 37 aan. Voor Epe loopt het wat stroever maar we zijn aan een bakkie toe, ik bestel koffie met een appelpunt, maar de bediening denk dat iedereen koffie en punt wil, niet dus, ze nemen weer wat mee, Ymte en ik eten met zijn tweeën drie stukken op. Energie kunnen we wel gebruiken. Ondertussen komt Tom met Jan binnen, en gaat gelijk weer weg met de opmerkig, "je haalt me wel weer in".

Doordat ik altijd wat lang werk heb met eten, ben ik de laatste die weggaat en moet weer achter ze aan. Na 80 km merk ik dat ik een lekke band heb, een erg langzame leegloper, waarmee ik waarschijnlijk al 15 km mee fiets of meer. Dus wisselen, hierna krijg ik kramp in mijn rechterkuit, Dit is minder, nu lukt het klimmen ook niet meer, ik besluit om inhalen maar te vergeten en me te richten op uitrijden. Vlak voor de tweede controle haal ik Jan in, die heeft last van hongerklop en doet het ook rustig aan. Bij de controle ligt de stempel buiten onder een afdak, erg gastvrij, en op dat moment regent het bakken. Tjonge wat een lol.

Ik ga nog wel naar binnen om water bij te vullen maar ik krijg sterk de indruk dat ze me liever zien gaan dan komen. Snel verder dan maar, op naar Deventer. Elke keer als ik mijn kuit voel, been strekken en een beetje masseren, dit helpt wel en 20 km voor Deventer is de kuit weer rustig en kan ik weer gang maken. Op de IJsseldijk is de laatste controle voor Zwolle, ik pak nog een cola mee en dat bevalt goed. Hierna kan ik 40+  over de dijk, bij de controle vertelde ze me dat de eerste 20min voor lagen, door het drinken en ff zitten knap ik verder op en ga redelijk snel de dijk over en ben tegen half 4 terug in Zwolle. Ymte Hans en Daniel waren 10 voor 3 terug en Tom 10 over 3.

Mijn eigen snelheid was gemiddeld 35.4 km en had de week voor het brevet tegen Tom gezegd dat 35 haalbaar moest zijn, nou dat zag hij niet zitten, maar nu stond meneer met een stralend gezicht te vertellen dat hij heerlijk gefietst had. :-))  Nou ik gun het hem van harte, want hij heeft genoeg ellende met zijn rug, dan is lekker fietsen ook wel eens lekker.

Ga er maar aanstaan, 200km en dan maar 20min verliezen op die 3 andere DF rijders, petje af Tom.

Zelf moet ik nog naar huis en halverwege weer links lek, tjonge de F-lite's gaan de laatste tijd toch wat vaker lek, maar een anti-lek laag erin doen denk ik. De fut is eruit en de laatste 25km zijn met de bulten hier toch wel zwaar. ben half 7 thuis. Eerst in bad, man wat is dat lekker voor de spieren, daar wordt je weer warm van en soepel.

Algemeen, eigenlijk te weinig gefietst (vooraf), 18,5 km woon werk is te weinig, om 350km voluit te kunnen fietsen. Andere jaren reed ik altijd een paar keer 100km voor de tijd, nu niet gedaan, en dat maakt toch verschil, van die 18.5km worden je spieren niet echt gehard. Dus er is nog wat te doen, voor het 300km brevet over 4 weken, want dat is dan gelijk 455km met aan en terug fietsen.
Saluut.

vrijdag 27 maart 2015

Wat kost het, wat doet het!!

Een gedachte die me van de week door het hoofd ging, "Wat kost het, wat doet het".
Als we iets kopen als consument dan willen we er ook iets voor terug.
En je kent ook wel de gedachte/opmerking, "een hobby mag geld kosten".
Een gezond spanningsveld :-)).

Nou ben ik zelf altijd iemand die pas iets koopt als het nut heeft of nodig is. Ik zou bijvoorbeeld nooit een nieuwe auto kopen. Vind dat geld weggooien. Maar een nieuwe fiets, doe ik regelmatig.
Nu heb ik mijn nieuwe Quest laatst omgezet naar 10 speed, eigenlijk best wel duur, zeker omdat hij pas net nieuw is en geleverd is met 9 speed, maar dat kwam door andere redenen. (dus heb je een 9sp setje nodig, heb een mooi setje liggen:-))

Maar ik heb veel voordeel van 10 speed, de kransjes liggen mooi vlak bij elkaar (wat tanden betreft) Het is een huwelijk tussen Scram en Shimano geworden, en het schakelt heel mooi op, het cadans verschil tijdens schakelen blijft klein, dus je accelereert snel door. Straks in de bergen tijdens de brevetten en PBP denk ik dat ik er nog meer plezier aan beleef.

Ik verkoop stuurstang verstelsetjes, En in verhouding met wat een velomobiel kost, kost het eigenlijk niks, maar het heeft, als je nadenkt verschrikkelijk veel voordelen. Wat kost een setje banden voor, en je hebt ze regelmatig nodig als het niet goed staat. En dan hebben we het niet eens over de energie die het kost om de extra rolweerstand te overwinnen. Heb hier wel fietsen gehad, die 5mm verkeerd stonden.

Ook wat de tandwielen betreft, het kost ongeveer 4% van een nieuwe velomobiel, Dus als je 4% harder/sneller zou rijden/zijn, zou het al zin hebben, dit percentage wordt ook aangegeven door Rotor als voordeel wat vermogen betreft, en bij een velomobiel heeft dat redelijk invloed.

Wat ook voor een veel fietser een belangrijk voordeel is het verlagen/uitstrijken van je vermogenspiek, je belasting op je gewrichten en voetzool is lager.
Iedere veel fietser kent het gevoel of begrip "brandende voetzolen" je trapt je voetzenuwen plat waardoor je een verschrikkelijk brandend gevoel in je voeten krijgt. Door het verlagen van je piekdrukken, heb je hier minder last van, of geen.

In 2002 heb ik gelijk, knipperlichten in mijn eerste Quest gebouwd, het koste niet veel, en men vond het niet nodig, dus alles zelf gedaan, wat gaf het terug/resultaat, een veel veiliger gevoel, dat medeweggebruikers zagen wat ik zou gaan doen, vooral in de wintermaanden. Gelukkig is een velomobiel nu uitgerust met een standaard complete elektrische installatie, zelfs met een USB aansluiting.

Heb ook beide type's Risse dempers getest, hiervan vond ik de verhouding niet "wat kost het, wat doet het" kloppen. Dus die heb ik niet, zelf wat bedacht, is dat ideaal, nee. Werkt het, ja. Maar het ideale veersysteem bestaat nog niet voor een velomobiel, de auto en motor industrie is hier veel verder in, maar wat er is, daar kunnen we goed mee werken.

Waarom wel weer een Quest en niet een DF, waar ik de fiets voor gebruik, vind ik de Quest beter, is de Quest sneller, tja, dat zal de toekomst uitwijzen. Ik vermoed in de lage snelheden niet, bij hoge snelheden, denk ik dat de Quest weer een voordeel heeft/is.
Bij brevetten gaat het niet om de snelste tijd, daar zijn de snelheden niet zo hoog, maar heb je wel baat bij comfort.
Bij wedstrijden dan komt het wel op snelste tijd aan, en dan maakt 1 sec. het verschil tussen de eerste winnaar of de eerste verliezer.

Zo zijn er vele keuzes in het leven, en ieder maakt zijn of haar eigen keuzes.

Morgen het eerste brevet vanuit Zwolle, ongeveer 4 tot 500 hoogte meters en de totale afstand met aanrijden en terug is 350km gelijk al.
Ben benieuwd hoe het gaat.
Saluut.

dinsdag 17 maart 2015

Actie ivm Premium Dealer Rotor



I.v.m het verwerven van de status Premium dealer hebben we tot 20-04-2015 actiemaand.
Met de vorige actieweken, was er 50% korting op de montage uren, bij montage in Lattrop.
Op verzoek ook op locatie, maar dan moet er wel rekening gehouden worden met aanrijdkosten.

Nu is dat weer zo, 50% korting op montage uren.
Nu ook bij bestellen en zelf monteren, 10% korting op de aanschafprijs.

Uiteraard voorzie ik bij bestellen en zelf monteren, de tandwielen van de persoonlijke afstel/montage merktekens.

Waarom Ovaal:
*   lichter/sneller optrekken.
*   makkelijker klimmen.
*   minder last van je knieën.
*   minder last van vermoeidheid of langer kunnen fietsen.
*   fietsen met een hogere cadans.
*   net iets sneller als je concurrent.
*   4.1% meer vermogen.
*   9.1% minder last van verzuring.
*   geen last van dode punten.

Wil je ze eerst proberen, geen punt. Als ze niet bevallen, breng je ze terug,


Hoe werkt het dan?

Je benen kunnen niet een constante kracht leveren tijdens de hele pedaalslag, Zier hiervoor de afb. 1.
De groene lijn geeft de kracht in beide benen weer.
Ronde bladen geven overal de zelfde weerstand aan je benen.
De paarse lijn geeft de weerstand weer die je benen ervaren tijdens het trappen.

Duidelijk is dat dit veel meer overeenkomt met de kracht die je daadwerkelijk levert!
Iedereen fietst daardoor makkelijker en soepeler met Rotor Q-Rings!

Behalve het grote voordeel: "Betere krachtverdeling tijdens de pedaalslag"heeft de Rotor Q-Ring nog een hele positieve spin-off, nl: Door de betere krachtverdeling worden de spieren beter en constanter getraind. De triatleten onder ons hebben hier een dubbel voordeel nl: Het verschil tussen "loopbenen"en "fietsbenen"wordt door de Q-Rings een stuk kleiner!

Afb. 3 en 5 laten duidelijk zien welke spieren er op welk moment gebruikt worden tijdens de trapbeweging, Tevens is duidelijk gemaakt door de dikte van de gekleurde lijn hoeveel kracht die spieren leveren.

Hier zien we ook dat tijdens het deel tussen "kwart over"en ongeveer "9 voor half" er 3 sterke spiergroepen aan het werk zijn. Hier moet je dus het grootste blad gaan gebruiken! Ook is goed te ziend dat vanaf "2 voor half" de aanwezige kracht behoorlijk minder is.  
Klein tandwiel dus!



Ik heb de gestuurde reacties van ervaringen samengebundeld in het bericht "Ervaringen van gebruikers".
Zo staan ze mooi samen bij elkaar, en hoeft men niet te zoeken.
Vandaag kwam onderstaande binnen.

Douwe, heeft sinds afgelopen zaterdag ook de aangepaste achterdemper.
De fiets loopt als een zonnetje.
Bij de eerste verkeersdrempel moest ik even wennen aan de straffere achtervering, maar dat went snel. En het weggedrag is er flink op vooruit gegaan.  Met name op een 'bolle' weg voelt de fiets zekerder aan omdat ie minder overhangt.
Nu er weer zomerbanden onder zitten loopt de fiets natuurlijk sneller. Vanmiddag, bij een temperatuur van een graad of 15, ging het echt behoorlijk hard voor mijn doen en draai ik hogere snelheden (een km of 2 hoger) in bepaalde versnellingen als voorheen. Dat is dus het effect van de Rotor Q-bladen en de hogere cadans!
                                              
Volgende week zaterdag weer het eerste brevet Zwolle, vanavond ook een reservering geboekt in Zuid-Limburg voor de "Amstel Gold toertocht" eind april, 250km, ben benieuwd hoe dat gaan zal.
Saluut.

woensdag 11 maart 2015

Hoe rijdt het nu?

De toegevoegde zijn wat matter van kleur.
De afgelopen tijd weer ervaren wat de verschillen zijn tussen rijden met vorst en een ontluikende lente.
Er is al veel geschreven over winter klaar maken, banden en luchtweerstand, en nu al over zomer klaar maken. 35 jaar terug hadden we het altijd over "dichte wind" in het voorjaar, het lijkt als of het niet waait, omdat de bomen niet bewegen, (geen blad nog), maar als je dan fietste viel het vaak erg tegen.  het is een combinatie van kou, wind en het slecht warm worden op een racefiets.
Maar ik heb me altijd afgevraagd, waarom klaagt een fietser over kou, maar hoor je een schaatser er niet over.

Waarschijnlijk omdat schaatsen en kou bij elkaar horen, denk je. Gelukkig hoeven we niet kou te lijden in de velomobiel met racekap, lekker knus en warm achter het ruitje.
De laatste week is het al warmer, dus het rijdt wat prettiger, en na 2 weken begint de nieuwe Quest al aardig in te lopen. Heb verschillende dingen aangepast, waaronder de sporing en afstelling, stond niet goed, en de remmen ook wat slapper, de afstelling van de ovale tandwielen ook weer een half gat terug gezet, maakt toch aardig wat verschil.

Nu heb ik de spullen binnen voor 10 speed, met een cassette opbouw, een kruising tussen Scram en Simano. 11,12,13,14,16,19,22,25,28,32. Heel vreemd dat je dit zo niet kunt krijgen. Ik hou wel 2 kransjes over, maar dat is niet erg.
Ik miste de 13, in mijn 9 speed cassette, als je rond de 50 rijdt, en je moet dan van 14 naar 12, dan ga je te ver terug in cadans, en van 44 naar 54 voor, geeft het zelfde probleem.

Nu met 10 speed is dat opgelost, en heb je elke keer boven de 40 bij het opschakelen 1 tandje verschil. Dit is veel beter.
Dinsdagmorgen op weg naar het werk flink doorgetrapt en de gem. snelheid stond op 41 bij het oprijden van het bedrijfsterrein, tjonge dit is nog niet eerder gebeurt, nou vielen de stoplichten niet tegen en stonden er geen auto's dwars op de weg in Oldenzaal.
Als je bedenkt dat Oldenzaal hoger ligt als Latttrop, dan is dit wel een mooi gemiddelde.
Tijdens de rit naar huis kwam er een 45 gemiddelde eruit, maar nu stond de wind niet erg gunstig. Al met al stemmen deze getallen wel tot tevredenheid.

Nu nog de lichter lopende lagers, en de binnenste wieldoekjes erin, en nog wat gewicht eruit, dan is de Quest zoals ik hem graag zie. Alleen de koplamp die er nu inzit geeft te weinig licht op de dimstand, hier moet ik nog iets voor bedenken. Want tijdens de nachtelijke brevetten is voldoende
verlichting niet onbelangrijk.

Ondertussen geniet Grytsje al aardig van de oude Quest en laat ze de auto al redelijk vaak staan. Als dit zo doorzet dan gaan we hem ontdoen van mijn gebruikerssporen die ik aangebracht heb en een mooie frisse  kleur erop doen. Ze rijdt nu met een vlaggetje wat haar positieve opmerkingen doen toekomen van de dorpsgenoten, maar dat wil niet zeggen dat ik het ga gebruiken.
Saluut.