zondag 17 mei 2015

Grotere ovale tandwielbladen. Größere ovalen Zahnrad-Blätter.

Ik ben nu een jaar bezig met de verkoop en montage van Rotor Ovale tandwielbladen in/op ligfietsen.
Nu is het zo dat de Rotor tandwielbladen voor de Velomobielen wel geschikt zijn wat maat betreft. Het afgelopen jaar heb ik ook verschillende aanvragen gehad voor grotere maten omdat er ook tweewielers zijn met grote tandwielbladen, denk maar aan de ligfietsen met alleen 20" wielen.

Navraag bij Rotor leerde me dat dit onbetaalbaar is. Daarom van de winter gesprekken aangegaan met Alligt wat er voor mogelijkheden zijn. Leo gaf aan dat het niet onmogelijk was om het te maken, maar dat dit wat tijd vroeg. Toen ik in Dronten was voor het afhalen van de nieuwe Quest ben ik gelijk bij Leo naar binnen gelopen met materiaal en gevraagd naar de mogelijkheden en dergelijke.

Uiteraard het materiaal achtergelaten, en nu is het zover dat we ook grote maten (56t+) in 110 en 130BCD kunnen leveren. Deze bladen zijn niet uitgevoerd met opschakelnippels en inkepingen zoals je dat ziet bij de standaard tandwielbladen, dus het is afwachten hoe dit gaat met schakelen als je hem monteert op een crankstel met meerdere bladen.

Ondertussen zijn de eerste tandwielbladen wel geleverd en gemonteerd in een DF. Maar omdat het nog in de opstart zit, is hier geen ruchtbaarheid aangegeven.
Saluut.

Mittlerweile verkaufe und montiere ich seit einem Jahr Ovalen Zahnrad-Blätter von Rotor in/auf Liegeräder. Nun ist es so, dass die Ovalen Zahnrad-Blätter von Rotor gut für Velomobile geeignet sind was Größe betrifft, aber im vergangenen Jahr habe ich mehrere Anfragen bekommen für größere Größen weil es auch Zweiräder gibt mit größere Zahnrad-Blätter, zum Beispiel Liegeräder mit bloß 20" Räder.

Erkundigung bei Rotor hat mir gezeigt, dass solche Zahnrad-Blätter bei den nicht zu bezahlen sind. Deswegen habe ich diesem Winter Gespräche mit Alligt geführt um weitere Möglichkeiten zu finden. Leo hat angedeutet, dass es nicht unmöglich sei sie zu machen aber, dass es eine Weile dauern würde. Als ich zum Abholen vom neuen Quest in Dronten war bin ich direkt zu Leo gegangen und habe mit Materialien nach die Möglichkeiten gebeten.

Natürlich habe ich die Materialien hinterlassen und nun ist es endlich so weit, dass wir auch größere Größen liefern können, zwar 100 und 130BCD. Diese Zahnrad-Blätter haben keine kürzere Zähne um das Schalten zu vereinfachen, wie übliche Zahnrad-Blätter. Es ist noch unbekannt wie das Schalten dadurch beeinflusst wird wenn die Blätter mit mehre Blätter auf einem Kurbel montiert werden.


Mittlerweile sind die ersten Zahnrad-Blätter in einem DF geliefert und montiert aber weil wir erst am Anfang sind wurden sie noch nicht öffentlich Bekannt gemacht.

Hieronder een bericht wat ik kreeg van een klant met een DF.

17-05-15 Peter.
Vandaag even getest;

Het schakelen van en naar klein blad gaat buitengewoon goed, ik merk eigenlijk geen verschil met de rotor. Wel gezorgd dat alles heel goed in lijn staat.
Rijden op de 62t is een feest, voor de eerste keer 55 km/h kunnen rijden op vlakke weg met niet zo'n heel glad wegdek. Ik denk dat 60 km/h op goed wegdek er wel inzit.
Te bedenken dat ik 4 jaar geleden in mijn oude glasfiber Quest al moeite had om 40 te halen, ik kon de verhalen over 50 km/h toen niet geloven, vooral omdat ik daarvoor al zeker 15 jaar woon werk op een racefiets deed, dus best wel fietsspieren had.

vrijdag 15 mei 2015

Sigma Rox 5.0

Mooi duidelijke weergave
De laatste 10 jaar met een Polar draadloze fietscomputer gereden waar cadans, hartslag en snelheid aangeeft, alleen het nadeel van deze fietscomputer is dat de sensoren cadans en snelheid geen verwisselbare batterij hebben. Dus batterij leeg, dan kon je de sensor wegdoen.

Lekker handig, niet dat ze elk jaar leeg waren maar toch. Nu bij de nieuwe Quest de boel weer omgezet, maar al snel deed de boel het niet, want de batterijen waren leeg. Na een speurtocht op het internet bleek dat ze niet meer leverbaar waren de sensoren, oud model meneer.



Dus op zoek naar een nieuwe, nu is de nieuwe Polar aards lelijk om te zien, dus na enig speurwerk de Sigma Rox 5.0 aangeschaft, Mooi duidelijke weergave en een oplichtende achtergrond, waardoor hij goed afleesbaar is, daarnaast kan het apperaat verschikkelijk veel, maar ik vind cadans hartslag en snelheid mooi genoeg, al die andere dingen gebruik ik toch niet. En uitlezen op de computer mooi, maar ik denk niet dat het een toegevoegde waarde heeft zoals ik fiets, want specifieke trainingen doe ik niet, dus dat allemaal bij houden, nee dat wordt hem niet.

Heb hem deze week in de Quest gezet, bij het lezen van de gebruiksaanwijzing, wordt er precies aangegeven hoe je hem moet monteren, binnen een bepaalde afstand en hoek van de sensoren.
O nee he, dacht ik, de Quest is geen racefiets. Dat wordt nog wat, maar na het maken van 2 specifieke steuntjes voor de cadans sensor en de computer zit de boel erin en met de band om de borst, geeft de computer mooi de cadans, hartslag en snelheid aan.
Gisteren Gerrit Schotman belooft om een stuk route te controleren, dus samen met de Jan de buurman op pad, want Jan wil ook wel eens in een Quest rijden. Als ik bijna buiten het dorp ben staan alle indicatoren op nul en knipperen, Oeps dat is niet goed, ik reset, maar geen leven, als de indicatoren knipperen betekend het dat ze geen signaal ontvangen, maar het is vreemd dat ze allemaal knipperen.

Ik stop en controleer de snelheidssensor maar die klikt dus geeft signaal. Ik snap het niet en baal dat het spul niet werkt. Zou de body en de carbon dan toch teveel storing geven. De afstanden en hoeken kloppen niet met de beschrijving, en het signaal van de snelheidssensor moet door de wielkast.

Voor hardlopen als je wil.
Eerst de rit controleren en dan thuis maar eens zien. Thuis flink aan het stoeien en van alles proberen, maar niks helpt. Dan maar retour afzender, spul heeft teveel last van de body en de carbon. Ik probeer de hardloop stand, daarvoor zit er een aparte klem bij de set, opeens krijgt ik weer weergave van de hartslag, he, apart. Nu wel. Als ik de computer in de fiets doe, dan niet. Om de een of andere reden zet ik de stroom van het systeem af, (dat kan nu) en opeens doet alles het, stroom erop, niks, stroom eraf, weergave van hartslag, cadans en snelheid.

Wat blijkt na verschillende dingen proberen, de nieuwste Quest heeft een USB aansluiting en die zit vlak bij de fietscomputer, en die verstoort de boel, als ik die 10 cm verder zet is het klaar.
De boel werkt na behoren en alle gegevens worden weergegeven.

Tjonge dat die USB aansluiting zoveel invloed heeft, zit waarschijnlijk iets in wat de boel verstoort.
Saluut.

zondag 10 mei 2015

Bunnik exit, Herentals in.


Ook dit is Randonneuren.
De planning dit jaar wat grote tochten betreft was om eerst samen met Tom de brevetten in Bunnik te rijden (400, 300, 200, 600km in 5 dagen) in juli en dan eind augustus Parijs Brest Parijs met 5000 andere fietsers. :-))
3 weken terug kreeg ik een berichtje van Tom dat Bunnik niet door ging omdat de organisatie het niet rond kreeg, Het is ook een hele klus om die tochten op papier en track te krijgen, samen met alle rompslomp erom heen. En als je ziet hoeveel mensen eraan mee doen, dan vraag je je soms af of het al die moeite waard is.

Niet iedereen vind randonneuren leuk. Wat ook wel begrijpelijk is want je maakt soms van alles mee, in weer en wind en bij nacht en ontij. En je bent vaak alleen of met zijn tweeën. Je moet het maar leuk vinden :-)). Grytsje zegt vaak, je doet het jezelf aan, als ik weer eens loop te klagen.

Tom kwam na een kleine speurtocht met het voorstel om HCH te gaan doen in Belgie. Dit is een jaarlijks brevet van 1200 km wat vanuit Herentals Belgie verreden wordt.
De steden die aangedaan worden zijn Herentals - Parijs - Cosne-Sur-Loire - Reims - Herentals.
Aan deze tocht doen max. 50 randonneurs aan mee, en we rijden van hotel naar hotel.
Het is wel de bedoeling dat we binnen 90 uur terug zijn, net zoals bij PBP. Maar er zijn 3 hotelovernachtingen geregeld, en om elke morgen om 5 uur wordt er gestart voor de volgende dagetappe.
De eerste dag, 365 km, de tweede dag, 288 km , de derde dag, 275 km, en de vierde dag, 276 km.

Het grappige aan deze tocht is dat je elke avond elkaar weer ziet in een hotel en dan s'morgens weer gezamenlijk aan de start staat, ongeacht hoe hard je fietst. Het voordeel is dat je meer rust hebt als je wat harder rijdt. Maar dat heb je ook nodig omdat je waarschijnlijk vermoeider bent.
Ook is het de bedoeling om samen de laatste 50 km te rijden en dan na de finish een gezamenlijke barbecue te nuttigen.

Al met al een 1200 km brevet met een duidelijk andere invulling en toch binnen de 90 uur limiet, niet het continue doorrijden, maar de nachten slapen en bij het licht worden fietsen. Ben benieuwd wie we tegenkomen, er meerijden, en hoe dit gaat bevallen, het lijkt me wel gezellig.
Saluut.



maandag 4 mei 2015

Aanpassingen aan dakframe, Dachrahmen mit Fahrtrasse.

Klaar voor het opzetten.
Afgelopen winter ben ik begonnen met het maken van een alum. dakframe met oprijgoten om zelfstandig alleen je Velomobiel op je auto te plaatsen.
Dit naar aanleiding van een bericht van Erwin (tante Lies) op zijn blog, hoe hij dat gedaan had.
Hij schreef erbij dat het vrij was om het te gebruiken voor eigen gebruik.
Een klant van mij vroeg of ik het voor hem wou maken, omdat hij niet die handigheid heeft, en zelf wou ik het ook gaan gebruiken, want een aanhanger is wel handig, maar altijd lastig wat parkeren betreft, wat gebeurt er met de aanhanger als je weg bent met de fiets.

Aldus gedaan en nadat ik dit kenbaar had gemaakt op mijn blogspot kwamen er mailtjes en bestellingen binnen. Sindsdien heb ik een en ander aangepast zodat het vrij makkelijk monteerbaar en handelbaar is, zodat je binnen een paar minuten de fiets zelfstandig op en vanaf de auto hebt.
Stabiel omhoog.
Ik laat de profielen zetten bij een constructiebedrijf, hierdoor past het allemaal netjes op elkaar, en maak ik geen gebruik van scharnieren, want die buigen door.
Doormiddel van koppelstukken zijn de goten aan elkaar te koppelen en de ervaring leert nu dat 4.5 mtr lengte een goede lengte is om de fiets veilig op de auto te krijgen.

De laatste aanpassing is dat de oprijgoten als pakket vastgezet kunnen worden op de auto naast de goten waar de fiets in staat, hiermee heb je meer ruimte in de auto, en niet onbelangrijk, is het veiliger in de auto.
Bij hard remmen blijven ze op de auto, want ze liggen met de kopse kant tegen een steun aan. Als ze vastgezet zijn met spanbandjes liggen ze moervast en trillingvrij. Ook dit is snel gedaan.
Al met al een mooie aanvulling, en tijdens het vervoer staat het geheel muurvast op je dak, uiteraard beweegt de Velomobiel maar dat doet hij ook als je fietst.
Oprijgoot als een pakket naast frame.
Tijdens het weekend van de Amstel Gold Toertocht heb ik mijn Quest vervoert op de auto en 120 km is geen probleem. Je trekt wel bekijks op de snelweg:-))
Saluut.


Verganger Winter habe ich anfgefangen mit dem herstellen von einem aluminium Dachrahmen mit Fahrtrasse um selbständig das Velomobil auf das Auto stellen zu können.
Ich wollte es machen nachdem ich auf dem Weblog von Erwin (tante Lies) gelesen habe wie er es gemacht hat.
Er hat dazu geschrieben das man die Anleitung frei für eigene nutzung nutzen darf.
Einer meinen Kunden hatte mir gefragt ob ich einen für ihm machen konnte, weil er nicht die Möglichkeit hatte, und selber wollte ich es auch benutzen weil ein Anhänger wohl bequem aber nicht immer einfach zu Parken ist, was zu tun mit dem Anhänger währen des Radfahren.

Van voren af, tegen steun.
Ich habe es also gemacht und nachdem ich dies auf meinem Blogspot bekannt stellte bekam ich e-mails und Bestellungen. Seitdem habe ich einige Sachen angepast, so dass es relativ einfach zu Montieren und Handhaben ist. Innerhalb einige minuten bekommt man das Rad selbständig auf und von dem Auto.
Ich lasse die Profilen von einem KFZ hersteller in der Nähe anfertigen, dadurch passt alles gut aufeinander. Ich benutze keine Schaniere weil sie zu biechsam sind.  An hand von Kupplungsteile sind die Trassen aneinander zu kuppeln und Erfahrung zeigt das 4.5mtr eine gute Länge ist umd das Rad sicher auf dem Auto zu stellen.

Der letzte Anpassung ist das die Fahrtrassen wie ein Paket auf dem auto festgemacht werden können neben die Trassen worauf dem Fahrrad steht. Damit entsteht mehr Platz in dem Auto und es ist auch sicherer.
Met 2 spanbanden vast aan frame.
Wenn man stark bremst bleiben sie auf das Auto liegen weil sie mit Kopf vorne gegen eine Stütze liegen. Wenn sie mit riemen festgemacht werden liegen sie sehr fest und vibrationsfrei. Auch das ist schnell gemacht.
Insgesamt ein guter Zusatz und während der Transport steht alles sehr fest auf dem Dach. Natürlich bewegt sich das Velomobil aber das macht er auch wenn du fährst.


Währen das Wochenende der Amstel-Gold-Runde habe ich ohne Problem meinen Quest 120km auf dem dach transportiert. Man bkommt bloß viele schaulustigen auf der Autobahn :)


zondag 26 april 2015

300 km brevet Zwolle, totaal 455 km.

He, he de titel staat, het is weer een heel eind geweest. Eigenlijk een beetje gekkenwerk. Wie gaat er op één dag 455 km voor zijn lol fietsen. Het aan en af rijden is toch wel een behoorlijk stuk van het totaal. En de auto staat thuis niks te doen, maar goed, we hebben het weer gefikst.

Om 6 uur in de fiets om 2 uur later er weer uit te stappen bij het pompstation om de traditionele zak apenkoppen te kopen. Bij binnenkomst in de kantine zitten er al verschillende fietsers koffie te drinken, en we hebben een half uurtje om wat te eten en te drinken voor de start. Tom Hospes is er ook, en ook komen fietsen, hij moet 10 km meer rijden dan ik. Verschillende vertrouwde gezichten en tegen half 9 gaan we naar buiten voor de start. Het is nog droog maar het zal een dag worden met verschillende lange buien, en toch redelijk veel wind.

Al gelijk na de start zetten we goed door en dit keer kunnen we vlot langs al die verkeerslichten, een beetje een groene golf zorgt ervoor dat we maar 2 keer ff moeten wachten. Al snel zitten we op het snelfietspad naar Kampen. We rijden strak door, net onder de 40 en het schiet snel op. In de NOP hebben we het eerste saaie rechte stuk. Maar met deze snelheid schiet het wel op. Na de polder over de dijk naar Friesland, vlak voor Bantega, (het geboorte dorp van mijn vrouw) een lekke band, en zoals zo vaak is het linksvoor. Apart dat het bijna altijd links is, terwijl je rechts vaak meer vuil hebt op de weg of fietspad.

In mijn hoofd zit dat we met 75 km bij het Snekermeer zijn, maar dit blijkt na 95 km te zijn. dat is wel een misrekening met het eten, waardoor ik gelijk al tegen een kleine hongerklop aanloop, beetje dom, want ik denk bij 70 km, O, ben zo bij de controle, maar dat valt tegen. Soms zitten je gedachten je dwars, want de werkelijkheid is anders, maar goed de koffie en appelgebak smaken er niet minder om, en nog snel een boterham en banaan erbij doen veel goeds.

We gaan op Leeuwarden af en als we een stuk tegen de wind in moeten, merk ik toch wel dat het niet soepel gaat. We draaien langzaam naar het oosten en met een zuid westen wind is het goed fietsen.
Af en toe een bui, gelukkig is het niet zo koud als 2 jaar terug, De meeste tijd rijden we met zijn drieën, Tom Hospes, Dirk Drost en ik, Jan Herrema cirkelt de hele tijd wat om ons heen, Hij pauzeert korter, maar rijdt weer iets langzamer, zo dat er steeds een kat en muis spelletje ontstaat. Maar hij trapt goed door in zijn Strada, en als we hem zien duurt het altijd vet lang voordat je hem eindelijk te pakken hebt :-))

In Holwerd zijn we op de helft en Tom heeft zowaar een bakje macaroni voor mij mee genomen, vet goed Tom, bedank je vrouw nog ff voor me, echt tof, dit gaat er wel in. Als we de dijk oversteken komt er een dikke vette bui uit het westen opzetten, we waaien bijna van de weg af, wat een wind en regen, brrr niks aan daar bij de waddenzee.

Om half 2 gaan we weer terug en als je weer binnen de dijken bent is het wat rustiger. het is 90 km naar Appelscha en toch wel een heel stuk. We rijden door de bocht waar Tom 2 jaar terug crashte door de gladheid, en ook het stukje waar vorig een over stretchte bestuurder me uit de fiets trok fietsen we voorbij. Het eten wil niet echt lekker verlopen en tussen Zevenhuizen en Appelscha loop ik toch wel tegen een beste dip aan. De benen voelen zwaar en ik moet echt werken om de trappers rond te krijgen en de fiets op gang te krijgen. Maar ik heb mijn blik op Appelscha en wil nog niet afleggen. Tom wil in Appelscha graag doorrijden, maar ik zeg, prima maar deze jongen moet ff zitten. Ik heb overal last van, zere kop, last van mijn rug en dikke benen, ik kijk eerst of de wielen wel goed lopen. Ja, er is niks mis mee, banden op spanning, ze draaien vrolijk rond.

Ik bestel koffie en gebak met slagroom, drink nog een cola en dan weer de fiets in. Misschien was het racefiets pesten en los rijden met 50 toch wel teveel van het goede. Maar goed, ik voelde me goed, en dan is het altijd leuk om te kijken wie het snelst is, en dit was wel een snelle jongen, want hij reed 40 alleen.

We moeten nog 60 naar Zwolle, we rijden flink door, steeds tegen de 40 aan en het lukt om, doordat we stevig doorrijden om de tocht binnen 10 uur te rijden. In Zwolle heeft de organisatie warme soep en broodjes klaar staan, en dat gaat er wel in. Ook het restant van de macaroni eet ik op, en dan zit er ook weer brandstof in mijn maag, want die 75 km moeten ook nog weggetrapt worden, ik geef aan het thuisfront door dat ik rond 9 uur thuis ben. Eindelijk is de zon doorgebroken en dat fietst toch wel een stuk prettiger. De wind is nagenoeg gaan liggen, dus het fietst prettig, wel merk ik dat het wat minder gaat en het licht langzaam uitgaat, Hetzelfde had ik met het 200 km brevet, maar vaak is de ervaring dat hoe lang de tocht ook is, aan het eind gaat vaak het lichtje uit, en dan denk je dat een langere tocht niet mogelijk is :-)). Het menselijk lichaam is toch een wonderlijk iets.  Maar goed, net na 9 uur thuis en de teller wijst 35,6 gemiddeld aan.

Het volgende brevet is met het pinksterweekend, 400 km, en dan is ook de Elfstedentocht daar. Ik denk dat ik dan maar met de auto naar Zwolle ga, want anders wordt dat wel veel kilometertjes in een weekend, maar het is 3 jaar terug ook gelukt.
Saluut.


maandag 20 april 2015

Amstel Gold Toertocht 2015.

Op de Cauberg
De Amstel Gold toertocht stond altijd al op mijn lijstje om een keer te rijden.
Op de discussielijst van Parijs Brest Parijs stond een mailtje dat Joost van den Griek zijn kaart te koop aanbood vanwege knieklachten.
Gelijk het aanbod aangenomen om de startkaart over te nemen, en zie daar vrijdagmorgen met de auto naar het werk, de Quest had ik donderdagavond al op de auto gezet met behulp van het "de Rond dakframe incl oprijgoten".
Op het werk vroegen ze al waarom hij op de auto stond, en na enige uitleg begrepen ze wat de bedoeling was, na het werk richting Maastricht, toch nog bijna 300 km vanuit Twente.
Ik heb via het lidmaatschap "vrienden op de fiets" een overnachting geregeld vlakbij Valkenburg, maar eest naar Valkenburg om het startbewijs op te halen.

In Valkenburg kijken de wielrenners, die daar rondlopen naar de Quest op de auto met een blik, "dat ga je toch niet menen he, de Amstel Gold fietsen met zo'n groot ding". Ik kijk terug met een blik, "ja hoor,  geen probleem". Ik krijg een tasje met spullen die op en aan de fiets gemonteerd moeten worden, een transponder en een rugnummer. Beide plak ik maar op de fiets, kunnen ze duidelijk zien dat ik een deelnemer ben. Hierna ga ik naar het logeeradres om de nodige nachtrust te pakken, bij aankomst blijkt de auto gewoon aan de wegkant te moeten staan, en met de Quest erop geeft dat geen rustig gevoel.  De vrouw des huizes stelt voor om hem maar in de woonkamer te zetten, nou dat noem ik nog een service. Ik zit nog een tijdje lekker te kletsen en ze blijken uit Friesland te komen, grappig, ze wonen er al 35 jaar, maar wel leuk.

Ik vraag hoe laat het ontbijt klaar staat, niet eerder dan half zes. Is goed, zo gezegd zo gedaan. Om half zes eruit, ontbijten, en hup in de auto naar een parkeerplaats die ik al uitgezocht heb vlakbij Valkenburg. Om goed 7 uur ben ik bij de start, en van startgroepen hebben ze daar niet gehoord. Je kunt starten wanneer je wilt, dus ga ik maar op pad, de organisatie heeft ervoor gezorgd dat eten en drinken in grote hoeveelheden aanwezig zijn, en alles is gratis. Nou wat wil je meer.

Drielanden punt.
Ik weet dat na 6 km al de eerste klim daar is en ja hoor daar is hij, ik zet stevig aan en als ik wil schakelen maak ik een vette domme schakelfout, ik gooi hem eerst op groot, stommeling denk ik en gooi hem naar klein, maar niet ver genoeg, ik hoor allerlei kraak geluiden voorin en schakel heen en weer met het gevolgd dat het nog meer kraakt en piept en de boel zit vast, en ik stil sta, koud onderweg en de ketting vast tussen het kleine en middelblad. !@&()%$% klojo denk ik, hoe stom kun je zijn. %*##5_+.

Ik kijk vertwijfeld om me heen, en denk, wat nu. Ik ga een restaurant binnen en vraag of ze gereedschap hebben, nee zegt de bediening, en de baas is er ook niet. "Als je naar beneden gaat is er een fietswinkel". Dus lopend naar het begin van de klim, nou mooi niet dus. Wel weer een restaurant.
Hebben ze daar wat, ja, een oude schroevendraaier en een waterpomptang.
Een verkeersregelaar wijst me op een rijdende servicedienst van Shimano, die wielrenners helpt bij problemen, nou ik ben niet de enige die sneuvelt in de eerste klim, kleine troost. De ene een kapotte ketting, de andere zijn derailleur naar de @#&*7%$.

Ik vraag of ze willen helpen als ze klaar zijn, en zeg waar ik sta en loop weer naar beneden. De Quest op zijn kant en ik probeer via de trapgaten de ketting vrij te krijgen met de schroevendraaier, dit lukt langzaam en als de servicedienst er is lukt het helemaal, omdat ze de boel op spanning kunnen houden. Ik bedank ze uitgebreid want ik was bijna van plan om maar een taxi te bellen, om de auto op te halen en naar huis te gaan, het zin was eraf.
Na een stukje rijden op het vlakke om te kijken of alles schakelt, breng ik eerst het geleende spul terug en kruip weer in de fiets, gelijk gaat het bijna weer fout, maar met behulp van de verkeersregelaar die ff de fiets van achteren optilt, krijg ik hem op het kleine blad en kan ik op pad,

He, he het feest kan beginnen, het is ondertussen al na 8 uur, dus het schiet niet hard op:-))
Na nog een keer schakelen weet ik wat er verkeerd gegaan is, dus dit gebeurt me niet meer. Ik draaide de shifter net niet ver genoeg door waardoor de ketting niet echt op het kleine komt maar ertussen hangt. Al doende leert men. De eerste klim is een feit en we zijn op pad.
De Amstel Gold staat bekend om zijn felle kleine klimmen en de veel fout hiervan. Ik heb me voorgenomen om tussen de klimmen niet te gek te doen en mijn energie te gebruiken voor de klimmen, dat is soms al zwaar genoeg.

Het landschap is mooi en doordat Zuid Limburg niet groot is moet je veel lussen rijden om 250 km te vinden in een route, sommige stukken moeten we 2 keer rijden om de boel aan elkaar te verbinden. De eerste 100 km zijn redelijk vlak en dan begint het veelvuldige klimmen en dalen. Tot 4% kan ik bij ze blijven, maar wordt het steiler dan verlies je het door het gewicht. Geeft niet, in de afdaling of op het vlakke haal je ze weer terug, zo zie ik sommige rijders vele malen passeren.

We komen ook nog in België, en via België klimmen we naar het drielandenpunt 325 mtr hoog, dat is gelijk ook het hoogste punt, hierna moeten nog de steilste stukken komen. een stuk of 5 met een percentage van rond de 20%, niet lang maar wel steil. Om de 50 km een verzorgingspost waar je van alles krijgt. Zit bij het startgeld in. de laatste verzorgingsposten komen er meerdere racefietsers praten over de Quest, ze verbazen zich erover dat ik steeds om ze heen draai en ondanks het vele klimmen toch elke keer weer terug kom en ze weer voorbij ga. Ook is het grappig als je in je spiegel eentje ziet komen, het loopt dan vals plat omhoog en dan kan ik het niet laten om ze dan te laten zweten op 20 mtr afstand. Steeds wat versnellen en dan doorschakelen en wegrijden ondanks dat het vals omhoog gaat. Dit lukt omdat ik tussen de klimmen wat rustig aan doe en hier dan ook de energie voor heb.

De flessenopener
Je rijdt ook tussen de landerijen door, en dan is het in de afdaling goed opletten hoe het pad (weggetje) loopt. Want dalen wil de Quest wel, Het lastige is dat je de racefietsers niet kunt inhalen. Maar goed, veiligheid voorop, ik zie geen andere ligfietsers, wel een handbike, tjonge dat lijkt me wel echt zwaar. Je ziet ook veel fotografen langs de weg die de hele dag foto's maken.

Ben ik gewend met de Elfstedentocht veel toeschouwers te zien, hier niet, komt waarschijnlijk omdat de volgende dag de profs langs rijden. Bij de laatste verzorgingspost kom ik aan de praat met een stel fietsers en die vertellen dat het leuke werk nu komt, eerst drie steile klimmen achter elkaar en dan nog de Keutelberg en daarna de Cauberg in Valkenburg. Tjonge die zijn steil, het is gewoon blijven draaien en dan kom je vanzelf boven, dit lukt ook goed door de ovale tandwielen, alleen de snelheid zakt wel naar de 5 km per uur, maar ja, het is wel steil en het achterwiel slipt soms door. Maar ja met mijn 70 kg ben ik ook niet de zwaarste.

De Keutelberg is te doen en de Couberg daarna is eigenlijk geen probleem meer, dan is het nog een klein stukje naar de finish alwaar je gelijk de medaille krijgt, zonder enige controle of je wel, en hoeveel kilometer je gereden hebt.
Het is daar een groot volksfeest met de volumeknop op 10 of 100, in ieder geval heel hard.
Ik kijk nog wat om me heen, eet wat en ga kijken hoe ik weer bij de auto kan komen, want bekend ben ik er niet. Na enige vraagwerk en een klein stukje fout rijden, weet ik waar ik zit en ben redelijk snel bij de auto, ik heb hem gelukkig aan de goede kant van Valkenburg geparkeerd, achteraf vlak bij de finisch.
Al met al een leuke afwisselende tocht, geen schreeuwende benen gehad, en niet zo moe als de 350 km van de veluwe laatst, toen was ik echt moe na de tijd. Maar goed, ik moet nog 300 km naar huis.

Komende zaterdag het 300 km brevet vanuit Zwolle, dat maakt samen 450 km uit en thuis, deze week lekker rustig fietsen en me niet te druk maken.
Saluut.

donderdag 9 april 2015

Letterlijk schokkend / Unterschied Enorm

Onderstaande bericht kreeg ik via de mail deze week, je kunt duidelijk spreken van een tevreden gebruiker.
Om ook aandacht te trekken van onze oosterburen hebben we het bericht vertaald in het Duits, zit niet voor niks zo dicht tegen de Duitse grens aan. :-))

Hallo Peter de Rond,
 
Al een tijdje volg ik de blogs die over Q-rings gaan.  Zelf rijdt ik een Alligt alleweder 3 met een 3x7 naaf, 26" achterwiel. 1 voorblad.
De 3e naafversnelling heb ik geblokkeerd, alleen de 2e is een directe aandrijving, dus geen verlies.
Ik hikte een beetje tegen de hoge prijs aan maar,
Via marktplaats kon ik van een particulier een bijna nieuwe Q-ring bemachtigen 130bcd 52-tands voor weinig.
 
De Q-ring heb ik naast het normale 52-tands blad op de crank gemonteerd. Zodoende kan ik goed uittesten tijdens een rit wat het verschil is.
Door met de linkerschoen tegen de ketting te duwen en met de rechter rond te trappen zet ik de ketting over.
 
Het wennen aan de Q-ring ging heel snel. Toen ik de eerste keer wegreed bij huis, voelde het vreemd aan maar meer ook niet.
Ik was de straat nog niet uit of had meteen al het gevoel dat het veel soepeler rond gaat.
Als ik het vergelijk met het ronde blad is het verschil letterlijk schokkend. Als ik weer overschakel op het ronde blad, is het net of de benen schokken bij het passeren van het dode punt. 
Rond voelt ineens heel onnatuurlijk aan. Accelereren gaat makkelijker en een hoge frequentie aanhouden ook.
Ik ben om en ga voor ovaal.
 
Peter, wordt het niet tijd om je achternaam aan te passen. dat kan echt niet meer....Knipogende emoticon Emoticon
 
Groet  Hilbert,  IJsselmuiden.


Hallo Peter de Rond,

Schon seit eine weile folge ich Weblogs über Q-rings. Persönlich fahre ich ein Alligt Alleweder 3 mit 3x7 Nabe, 26" Hinterrad.1 Blatt vorne. 
Der 3. Nabengang habe ich blockiert, nur der 2. ist ein direkter Antrieb, also ohne Verluss.
Bloß den hohen Preis hatte mich davon weggehalten, aber über Marktplaats.nl konnte ich preisgünstig einen fast neuen Q-Ring (130bcd 52-Zähne) kaufen von einen Privatperson.

Der Q-Ring habe ich neben den normalen Blatt mit 52 Zähne auf den Trettkurbel montiert. Auf diese Weise kann ich während des Fahren der Unterschied ausprobieren. Ich schalte die Kette um durch mit den Linkenfüß gegen die Kette zu drücken en mit Rechtenfuß normal weiter zu treten.

Am Q-Ring habe ich mich sehr schnell gewöhnt. Als ich zum ersten mal ab zu Hause losgefahren bin hat es sich bloß ein wenig fremd angefült. Schon am ende der Straße hatte ich bereits das Gefühl viel gleichmäßicher zu treten.
Wenn ich es mit den runden Blatt vergleiche ist der Unterschied Enorm. Wenn ich zurück auf das runde Blatt schalte, ist es als ob die Beine aufprallen beim passieren des totes Punktes.
Rund fült sich plötzlich sehr unnatürlich ann. Beschleunigen geht einfacher genauso wie das Behalten eine eine hohe Frequenz. 
Ich bin überzeugt und steige auf Oval um.

mfg,
Hilbert, IJsselmuiden

Het is de bedoeling dat ik volgende week de Amstel Gold toertocht van 250 km ga rijden, alleen de papieren die ik overgenomen heb, zijn nog niet binnen, afwachten dus of dit nog goed komt.
Saluut.