zondag 15 januari 2017

Wat gaan we doen in 2017 !!

Winters landschap
We zijn 2 weken onderweg en de plannen zijn wel duidelijk nu. Sta nu ingeschreven voor 4 verschillende Elfstedentochten. Het is nog afwachten of ze allemaal doorgaan, maar 3 zijn zeker.

Nieuw is de Friese Elfsteden wandeltocht, Tom en ik gaan deze uitdaging aan. Hij wil 1 keer lopen en ik doe mee omdat ik dan het Elfstedenbrevet krijg van schaatsen, fietsen en lopen. Ben eigenlijk geen loper. Maar goed, afwisseling van spijs doet eten.
Er zijn ongeveer 1500 mensen in Nederland die dat hebben.

Ook de nodige brevetten en Londen Edingburgh Londen 2017, staan in de planning. Tom wil niet mee, wel jammer maar helaas. Met het doel om het hem nu uit te fietsen. Met de ervaringen van 2013 moet het lukken, maar vindt het een hele onderneming, omdat het in Engeland is. Liever doe ik zoiets dicht bij huis. Maar DCT 2016 vind ik vanwege het vlakke weer niks aan. Tja een mens is soms wel wat kieskeurig.

Ben al begonnen met lopen, want de Elfsteden wandeltocht moet in 5 dagen gebeuren met elke dag tussen de 40 en 50 km, dus zonder training wordt dat lastig. En 1 week na de wandel editie is de fiets Elfstedentocht, dus tja, het zou wel mooi zijn als ik de wandeltocht zonder blaren af kan maken.

Met een paar weken de winter Fiets Elfstedentocht, maar dat is al bijna een bekende, misschien nog de schaats versie, dat zou wel de kers op de pudding zijn. De droogtraining heb ik alvast maar opgepakt, you never now.

Het is in ieder geval al mooi winters hier in het oosten van het land. Afgelopen vrijdag moest ik de quest de straat uitdrukken om naar het werk te gaan. Maar dat komt ook omdat dit een doodlopend stuk is.

Maar goed, als alle sport activiteiten dit jaar afgelopen en gedaan zijn, ga ik mooi een trektocht door Oost Canada maken, (auto), dus dat is een mooi vooruitzicht.
Voor de rest is het mooi afwachten op wat er staat te gebeuren en dan zien we hoe we het oplossen.
Saluut.

vrijdag 6 januari 2017

4 januari 1997.

Deze week de berichten gelezen en gezien over de Elfstedentocht die 20 jaar geleden verreden is in Friesland. Het maakt toch wat meer los dan je denkt. En daarom mijn herinneringen maar eens vastgelegd.

Maar eerst iedereen een Gelukkig Nieuwjaar en een Gezond 2017 toegewenst uiteraard.



Winter 96/97, tegen kerst begint het opeens toch wel erg serieuze te vriezen, en het ijs zet dik aan. Al snel komen de eerste berichten over een mogelijke Elfstedentocht. In 1985 heb ik hem gereden, en in 86 was ik jammer genoeg ziek, dus toeschouwer vanaf de bank. Dit waren tochten in febr. en toen was de vorst niet zo heftig. Dus je had wat meer tijd om een beetje aan je schaatsconditie te werken.

Maar nu knalde het ijs erin, en ik was bezig om de keuken te isoleren, want in '94 hadden we deze woning gekocht maar de stootvoegen waren lek aan de noordkant van het huis. En doordat de wind veel uit het noorden kwam, konden we de keuken niet echt warm krijgen. En met een gezin met 5 kleine kinderen heb je de keuken echt wel dagelijks nodig. Ik was vrij tussen kerst en oud/nieuw, maar echt veel tijd om kilometers te maken had ik niet, vanwege de geplande renovatie. Je begrijpt het was wat hangen en wurgen met de keuzes.

Gelukkig was ik al 2 jaar de gelukkige bezitter van een Alleweder en knorde elke dag naar Lemmer, dagelijks bijna 50 kilometer, dus die conditie had ik, en doordat ik wedstrijdrijder ben geweest en het tot A-rijder had geschopt, was mijn schaatsstijl ook niet slecht. Het lukte toch om voor 4 jan. verschillende keren 30 tot 40 km te rijden. Dit heb je ook wel nodig om weer aan de houding te wennen. Fietsen ligt dicht tegen schaatsen aan, maar er zijn uiteraard verschillen. Alleen je vermoede dat het wel eens kon gebeuren, maar je weet het pas als het bericht komt!

Doordat ik in '85, na de tocht gelijk lid ben geworden, had ik recht op een startkaart, en na de bekendmaking van Henk Kroes met "It giet oan",  op 2 januari, was het zaak om de boel snel te regelen.
De Elfstedentocht koorts nam bezit van me. Ik kon bij een vriendin van Grytsje een slaapplek krijgen, ongeveer 500 mtr van het FEC in Leeuwarden, dus dat was erg makkelijk. Een belletje naar het werk, dat ik pas weer zo verschijnen na de tocht, werd als van vanzelfsprekend geaccepteerd. De directeuren waren immers ook Friesen.

De schaatsen goed nagekeken, waren nog de oude wedstrijdschaatsen en mijn spullen voor lange tochten klaargelegd. En met de ervaringen die ik had van '85 wist ik een klein beetje wat me te wachten stond. 3 jan. de dag voor de tocht, met de auto naar Leeuwarden, en ver voor Leeuwarden stond ik al in de file, tjonge iedereen wou natuurlijk daar zijn waar het hart van Nederland klopte op dat moment. Ik was zat op tijd bij het FEC en haalde de spullen op die je meekrijgt om te starten, startgeld 100 gulden, toch een bak geld toen.

Op het logeeradres lekker gegeten en op tijd naar bed, want ik mocht om 7 uur starten. Niet veel geslapen weet ik nog, want de spanning was er, en ik hoorde de hele tijd helikopters, of heb ik toch gedroomd toen. Als het tijd is de kleren aan, en lopend naar het FEC waar iedereen toch wel een gespannen kopje heeft. Hierna is het wachten in het startvak totdat je weg mag. Iedereen vreest de koude harde wind die al dagen uit het noord-oosten waait, en vraagt zich af tot hoever je kunt komen met deze omstandigheden, want je hebt geen enkele garantie dat je de finish haalt.

Om 7 uur is het meer wandelen dan hard lopen naar het ijs, maar het is niet de wedstrijd waar je aan deelneemt. Op het ijs is het een drukte van belang en je doet snel je schaatsen onder, ik neem mijn schoenen mee, onder het jack aan de voorkant van mijn schaatstrui, heb ik vakken gemaakt waar de schoenen in kunnen. Je weet niet of je ze nodig bent.

Ik schaats rustig Leeuwarden uit en blijf veel rechtop staan, waardoor ik veel wind vang, het schaatsen gaat vanzelf en hierdoor kan ik goed op de scheuren letten. Al snel wordt het lichter en kun je goed zien waar je bent. Na Sneek en IJlst gaan we op Sloten aan en op het Slotermeer moeten we een stuk tegen de wind in, tjonge dat is werken. Hierdoor krijg je al een idee hoe het zal gaan na Stavoren.

Ik schaats alleen, mijn broer rijdt zwart en ik weet niet waar hij opgestapt is, maar praat met mensen om me heen. Sloten is zoals in '85 een erg gezellig plaatsje om doorheen te rijden, we gaan via Balk over het kleine riviertje "de Luts", het ligt in het bos, en altijd een beetje een zorgenkindje in de route. Menig rijder geeft aan dat het echte werk nog moet gebeuren. Als we in Stavoren zijn, neem ik nog een kop warme chocolademelk, en neem me voor om niet te snel te willen schaatsen tegen de wind in. Als ik bij de camping de bocht omga en naast de dijk schaats, knalt het tempo gelijk onderuit, tjonge dit wordt wat, ijzige koude wind op de kop. Ik neem me voor om niet teveel op kop te komen en komt er een snellere groep voorbij, aanpikken en meegaan.

Gestaag schaatsen we door en af en toe mijd ik het kopwerk niet, maar matigheid staat voorop. Hindelopen en Workum worden gehaald en dan via de lange Bolswarder trekvaart op Bolsward aan.
Ik weet dat ik bij vrienden bami kan eten in Bolsward en ze wonen ook nog met de tuin aan de route, dus als ik daar ben gaan de schaatsen uit en kan ik in een warme kamer lekker bami eten, dit is wel een luxe die me goed doet. Na een half uur opladen stap ik weer op het ijs en begin aan de tweede helft want de eerste 100 kilometer liggen achter me, nu is het 70 tegen en 30 km nog met de wind mee.

Ik blijf met dezelfde tactiek schaatsen en blijf op reserve rijden, want het stuk Franeker Dokkum wil ik wel overleven. Het ijs is schoon want het is een droge vorstperiode geweest, mooi hard zwart ijs, datgene wat warme gevoelens geeft bij een schaatser. Het stuk naar Harlingen geeft af en toe wind mee, en hier kun je dan ff je rug rechte zonder het tempo te laten zakken, lekker want de kilometers gaan tellen en mijn dikke tenen doen zeer, want wedstrijdschaatsen koop je niet te ruim. Eigenlijk heb ik altijd het jaar na een winter/ijs periode zwarte dikke teen nagels, omdat de trilling van het natuurijs ervoor zorgt dat ze langzaam los komen, brrr, niet teveel aan denken. Af en toe moeten wel al regelmatig klunen en ik zie al veel mensen erg stram deze activiteit uitvoeren.

Ineens is daar een grote tent op de kant van het ijs, gratis erwtensoep van Unox met de welbekende muts die aan iedereen uitgereikt wordt, volgens mij doen ze dat nog steeds bij grote evenementen. Geweldig toch, zomaar in de middle of nowhere.

In Harlingen is het feest en we genieten erg van de sfeer in de plaatsen waar je langs schaatst, Bolsward, Harlingen en Franeker zijn grote plaatsen en het publiek is in grote getale gekomen, erg leuk. Harlingen en Franeker is een kort recht stukje dus dat gaat goed, maar om het moment dat je Franeker uitrijdt, weet je, nu moet het gebeuren, hier wordt het kaf van het koren gescheiden.
Een open vlak gebied met weinig tot geen beschutting, hier en daar een dorpje met een vlag, en meer toeschouwers dan huizen, maar veel schaats je in de ruimte, met als enige metgezel die vreselijke koude harde wind op je kop.

Ik voel me nog steeds goed en ga ook wat meer kopwerk doen, want veel groepjes zie ik niet meer, want ik ben al aardig door de meute heen geschaatst. Opeens zie ik een groep stilstaan, wat blijkt, het mobieltje is in opmars en handige zakenmensen laten iedereen die wil, gratis naar huis bellen. Ik doe het niet want ik heb Grytjse nog in Bolsward gesproken en gezien. Ik ga door en houd mezelf voor om niet aan de afstand te denken die ik nog moet, maar gewoon in je cadans blijven en ontspanning houden in je slagen. De jarenlange training als wedstrijdrijder en de fietsconditie betaald zich hier dubbel en dwars uit. Ik kan nog een redelijke kruissnelheid produceren en ga op Bartlehiem aan.

De groep achter me groeit, en het zijn allemaal redelijke schaatsers, want je moet nog steeds tegen de wind in. Wel ga ik op tijd van kop af, want ik heb wel jaren in Lemmer gewoond maar ben geen  "Beer van Lemmer". Opeens is daar het bekende beroemde bruggetje en zeilen we linksaf, wat een geschreeuw ineens om je heen en wat een mensen, uren rijd je bijna in stilte en dan wham.

Na Bartlehiem komt al snel Birdaard, in '85 dacht ik dat het Dokkum was, wat een deceptie was dat man. Nu wist ik het, na Birdaard schaatsen we op het Dokkumer Ee en hoor ik ineens iemand praten tegen een ander, maar ik hoor die ander niet, ik snap er eerst niks van, maar als ik omkijk zie ik dat hij aan het bellen is, met een mobieltje. Ik ben verbaasd. Tja je zag ze toen nog niet veel.

Vlak voor Dokkum wordt het donker, het is bijna 5 uur en ik weet dat ik ongeveer net zo snel ben als in '85, dus dat is mooi. Toen waren de omstandigheden heel anders, weinig wind met motregen.
Nu is het ijs keihard, net als de wind. Als ik Dokkum in schaats beleef ik iets waar ik nog steeds kippenvel van krijg. Ze hebben in de kom van Dokkum in de haven tribunes gebouwd en veel lampen neergezet met hier en daar een muziekgroep. Het is net of je de Arena binnenkomt, in een woord adembenemend. Ik neem een kop erwtensoep, haal mijn stempeltje en geniet van de entourage, wat mooi, iedereen wordt massaal toegejuicht. Ik rij Dokkum uit onder de brug door bij de molen en draai weer om, om het nog een keer te beleven.

Nu is het rustig rechtop schaatsen, de wind blaast je naar Leeuwarden. Ik haal mijn zaklantaarn uit mijn rugzak, en zo kan ik de scheuren op tijd zien, er zijn weinig mensen die daar aan gedacht hebben want ik zie ze weinig met verlichting rijden. Het terug rijden is een feest want je weet dat je eigenlijk al klaar bent en op tijd terug. Bij Bartlehiem weer linksaf en dan het laatste stukje naar Leeuwarden. Toch nog een lastig stuk want het licht van de "Bonke" zorgt ervoor dat je al vroeg verblind bent en je niet goed ziet waar je rijdt. Je kijkt de hele tijd tegen het licht in.

Dat is erg vervelend en niet handig van de organisatie, veel mensen vallen of rijden zo de wal in omdat ze verblind worden, horen en lezen we later. Doordat ik mijn zaklantaarn heb, valt het bij mij mee en mijn ogen zijn ook nog goed, doordat ik de hele dag mijn bril opgehouden heb.
Tegen 7 uur ben ik op de Bonke en doe mijn schoenen aan, er is redelijk publiek, en veel organisatie maar de sfeer is niet als onderweg. Ik stap een bus in en ga naar het FEC om de laatste formaliteiten af te wikkelen. Ik zie al veel uitvallers daar en mensen die gewond zijn geraakt of op zoek zijn naar hun schoenen.

Ik ga naar het slaapadres, bedank de mensen en vertel hoe het gegaan is, vlak voordat ik thuis ben koop ik nog een bos bloemen voor Grytsje en ga bij thuiskomst na begroeting van de kinderen op de bank zitten om het live verslag te bekijken van Studio Sport.
Ik voel me goed en heb niet het gevoel tot het uiterste gegaan te zijn.
Later besef ik dat ik eigenlijk iets aparts heb meegemaakt, wat veel indruk nalaat.
Tjonge wat een tocht, de weken erna beleef ik het nog vaak in mijn gedachte, en de twee kruisjes die ik heb, zijn me dan ook erg dierbaar.
Saluut.








zaterdag 31 december 2016

Oliebollentocht 2016.

Mooi blauw is niet lelijk.
Na de oliebollentocht 2015 komt er ook een versie 2016. Die voor mij wat voorbereidingen betreft een stuk makkelijker was.
Want met uiteindelijk een 200 plus aantal deelnemers komt er aardig wat op je af, en dan hadden ze het gemak dat er geen betalingsverkeer aanwezig was. Intercitybike heeft het hele evenement gesponsord. Petje af hoor, want met dit aantal en dan de slapers ook nog voorzien van eten en drinken, dan moet er wat gebeuren en dan heb je ook nog de variabelen, mensen die zich niet aanmelden of niet afmelden.


Een diepe buiging voor een ieder die zich ingezet heeft om dit mogelijk te maken en ook voor degene die het stokje overneemt, want het kan maar weer zo zijn dat je 200 gasten krijgt.

Oke, mijn verhaal is dat ik dezelfde dag heen en weer gefietst ben, en 2 keer de lange route gedaan heb. Het weerbericht was eigenlijk wel rustig met kans op mist en misschien vorst in de morgen.
Nou dan de kap erop. Ben om half 7 vertrokken en de routeplanner gaf aan dat het net iets meer dan 100 km zou zijn, dus dan zou ik rond half 10 binnen zijn, dan heb ik nog een uurtje om mensen te ontmoeten en dingen te bekijken.

Al snel na vertrek merk ik dat de fiets wat softer fiets, maar hij rolt wel lekker, dus ik let er niet zoveel op. Doordat het snel mistig wordt en blijft, moet het vizier open en dat geeft een hoop kou, ik kan dan ook maar net warm worden, echt zweten is er niet bij, zelfs niet als ik wat doortrap, want dan komt er ook meer kou binnen. De route kan ik dromen, want ik ga via Zwolle en daar rijden we ook veel brevetten, waar ik fietsend naar toe ga. In Zwolle neem ik een koffie pauze bij het tankstation en een oudere man in een dikke vette auto zit hoofdschuddend naar me te kijken als ik uitstap.
Ik glimlach en doe lekker hetzelfde naar hem toe :-)

Na de koffie is het nog 1 uurtje fietsen naar Dronten, ik verwacht na Kampen veel velomobielen te zien, maar ik zie er geen één. Wel is het nog steeds koud en erg mistig. De banden zijn wat zacht en ik neem me voor om ze op te pompen voor we de route gaan rijden.

Nog wat andere kleuren.
Ben mooi op tijd om rustig koffie te drinken en mensen te ontmoeten, dat is ook eigenlijk de basis van de oliebollentocht, mensen ontmoeten en bijkletsen, het fietsen neem je op de koop toe.
Om kwart over tien roept Ymte dat we los gaan en ik doe lekker rustig aan, het zijn er ook zoveel.
De meute is weg als ik in de laatste groepen meega, en goed aangekleed in de fiets stap.

Toch is het nog te weinig, want vlak voor Kampen doe ik er nog een ijsmuts bij. Ik doe de lange route en we rijden lekker door, rond de 30 km en dat bevalt goed. We gaan over het oude land via slingerdijkjes en dat is veel mooier dan de strakke rechte wegen in de polder. Ondanks de mist zie je toch nog wat van de omgeving.

Vlak voor de pauze plaats besluiten een paar mannen dat ze moeten aftappen en ze doen dat in een bos, gevolg, een nieuw wereldrecord file, bestaande uit alleen maar velomobielen. Iets voor Guinness book of records??

De lunch is goed geregeld en lekker warm, wel veel schaatsers daar, dat had ik niet verwacht.
De route terug is kort en niet veel over te zeggen, fietsen is saai in de polder, en dan met deze mist is het nog saaier. Ben er geboren en getogen maar kan er niks anders van maken. Terug in Dronten is het lekker warm en met de oliebollen en soep is het verhaal compleet, om half 5 ga ik naar buiten en moet eerst linksvoor vervangen want die staat plat.

Koud he:-)
Na de lunch heb ik de banden op spanning gezet en dat voelt toch wel beter. Hij rolt net wat makkelijker door. De terugweg is ook nog steeds erg koud, alleen de ijsmuts kan nu af. Ik merk wel dat het wat minder makkelijk gaat en dat de winterconditie toch anders is dan de zomerconditie.
Maar tegen 8 uur thuis en een warm bad voelt als een weldaad.
290 km in totaal net binnen de 9 uur gefietst.
Niet slecht voor deze omstandigheden.
Saluut.





maandag 5 december 2016

Uitdaging, ergenis of allebei!

De laatste tijd op weg naar mijn werk, rijdt er een paar keer per week een snelle e-bike voor me.
45 km per uur rijdt hij bijna, hij heeft een passende helm met een ingebouwd rood licht erin. Hoge snelheid en een overeenkomstig laag beenritme, duidelijk een e-bike.
Ziet er allemaal erg strak uit.

Wie bekend is in deze omgeving weet dat het wat een golvend landschap is, als ik hem dan zie, dan wil ik hem passeren. (uitdaging) Maar s'morgens gaat het naar Oldenzaal toe steeds een beetje omhoog en af en toe omlaag. Afhankelijk van het tijdstip lukt het om hem in te halen, maar vlak voor Oldenzaal zit een klein stevig klimmetje waar ik terug zak naar 20 km en dan komt die e-bike wel snel dichterbij of me voorbij. (ergenis)

Grappige is dat ik in de klim na Denekamp hem voorbij steek, is ongeveer 3%, (uitdaging) maar de klim naar Oldenzaal toe, ongeveer 6% komt hij mij weer voorbij. (ergenis) Het gewicht van de Quest is dan duidelijk een nadeel.

We werken allebei op hetzelfde industrieterrein, en per saldo rijden we bijna gelijk Denekamp uit en zijn bijna gelijk op het werk, (opluchting) alleen ik hoef niet aan de lader, en hij wel :-) (beetje winnaar).
Saluut.

maandag 21 november 2016

Extra toplicht.

Nu de dagen korte wat daglicht betreft, rijden we in de ochtend en avond in het donker. Er zijn al veel berichten op internet geplaatst over extra verlichting om te zien en om gezien te worden. Zelf ben ik ook met verschillende dingen bezig geweest, maar nooit echt iets waar ik mee uit de voeten kon.
Tenminste naar mijn gevoel. Extra verlichting om zelf te zien, met de huidige verlichting zie ik genoeg. Maar met de huidige verlichting, wordt ik dan wel genoeg gezien?



Dit najaar kwam ik voor mijn gevoel tot een werkende oplossing/invulling.
Een knipperend toplicht om mijn helm.
Voor wit licht, en achter rood licht wat kan schijnen en knipperen, net wat je wilt.
Gevoed door 2 kleine platte batterijen, met een lichtduur van max 72 uur, per set.
Nou daar kan ik een mooi tijdje mee rond rijden.

Ik zet hem altijd op knipperen, zowel voor als achter, mijn helm zit vlak met de bovenkant van de bult van de Quest, dus het toplicht steekt er net mooi bovenuit en doordat het licht 180 gr bestrijkt, is het mooi van alle kanten te zien, wit van voren, rood van achteren, 2 x 180 gr maakt 360 gr.
Doordat mijn hoofd een andere bewegings- ritme heeft, dan de fiets, valt het extra op.

Als ik onderweg in het donker problemen heb, zet ik hem op constant, hierdoor heb ik licht, daar waar ik kijk. Erg handig als je in het donker instapt, En tijdens het fietsen heb ik er zelf geen last van, want het licht schijnt over de Quest heen.

Door een eenvoudige oplossing heb ik toch het extra gevoel dat ik beter gezien wordt, ook door het verkeer wat van de zijkant komt.

donderdag 27 oktober 2016

Lattrop-Groningen-Lattrop

De Gerrit van Knol brug open.

We gaan op zondag naar Groningen want er is een verjaardag/housewarmings party.
En hoe ga je erheen, de weersvooruitzichten zijn goed en op de routeplanner valt de afstand mee.
Dit zijn geen verkeerde ingrediënten om een keuze te maken om met de Quest te gaan.

Ik maak een route en stop hem in de gps en zet wat eten klaar voor onderweg, mijn dochter geeft aan dat een aankomsttijd van 12 uur geen probleem is, dus gaan we net na 9 uur rijden.
De planning is om de kruissnelheid van een 200 km brevet te gaan hanteren, 37/38 km. en dan zien we onderweg wel hoe het gaat. De afstand is 110 km en normaal kan ik dat wel in 2,5 uur, maar ik moet ook nog terug dus dan is een wat gematigde kruissnelheid wel handiger denk ik.

Het is inderdaad rustig weer en het rijdt lekker met dit najaars zonnetje in mijn rug naar Groningen. S'morgens  vroeg is het lekker rustig op de weg dus ik meid de kleine fietspaden in Duitsland en Drente. De kilometers glijden lekker onder de banden door, die lekker op druk staan zodat we niet teveel energie nodig hebben.

Op de helft van de afstand staat een pompstation met een koffieautomaat en daar maak ik lekker gebruik van. Hierna is het nog 1,5 uur en komen we vanuit het zuiden Groningen in. Als ik de hoofdwegen gebruik rijdt ik vrij makkelijk door Groningen heen naar het noorden van de stad, dit valt me best wel mee, hoe snel dit nog gaat. vlak voor de bestemming staat de brug nog open. Maar dit mag de pret niet drukken en met een gemiddelde van 37,1 zet ik de Quest op de oprit.

De koffie is warm en de douche ook, hierna is het lekker lunchen en keuvelen met ons kleinkind die al aardig begint te praten met haar 2 jaar. Vlak voor dat de grote toeloop binnenkomt lig ik nog ff op de bank om de ogen wat rust te geven.

Kleindochter aan het oefenen:-)
Na 3 uur stroomt het huis vol en is het erg gezellig, om 5 uur maakt dochter lief een bord eten warm zodat ik met een volle maag terug naar huis kan. Tegen 6 uur zit ik in de Quest voor de trap naar Lattrop. Het is rustig weer, bijna geen wind en ik ben vrij snel Groningen weer uit, waarna ik weer dezelfde tactiek toepas als de heenreis, tot 40 km 37/38 km en dan 1 tandje eraf zodat de snelheid naar een kruissnelheid van 40+ gaat.

Hierdoor schiet het lekker op en door de volle maag kan ik bijna tot aan Duitsland door rijden zonder eten. Om 7 uur wordt het al lekker donker en dit geeft altijd wat een speciaal tintje aan het rijden. Als ik bij Schonebeek Duitsland inrij merk ik wel dat de accu van mezelf een beetje leeg raakt.

Tegen 9 uur ben ik in Lattrop en laat de laatste kilometer de spanning van de spieren lopen, het gemiddelde is met 37.3 iets hoger dan de heenreis, en ik ga tevreden onder de douche staan.
De volgende dag, rustig naar het werk rijden, en proberen de dikke spieren wat ontspanning te geven, ben nog wat stram in de bovenbenen.

Al met al een leuk ritje, lekker ontspannen, zonder problemen.
Saluut.

zondag 9 oktober 2016

Ride for the roses 2016.

Vol goede moed.
Begin september heb ik samen met collega's de jaarlijkse "Ride for the roses" gereden.
Het is een tocht van 100 km die we samen gereden hebben op onze tweewielers, in mijn geval op de oude vertrouwde stalen mountainbike. Er deden ongeveer 5 tot 6 duizend fietsers mee, en de opbrengst van 585 duizend euro komt ten goede van de kankerbestrijding.
We reden als bedrijfsteam mee, en net als de vorige keer waren er goed getrainde en minder goed getrainde deelnemers aan de start verschenen :-)
Al met al neem zo'n tocht toch de hele dag in beslag want door de voorrijders (bekende Nederlanders) die in sommige gevallen helemaal niet getraind zijn, is het tempo ongeveer 27 km per uur.

Maar we doen het voor de ondersteuning en de gezelligheid, de verhalen na die tijd zijn vaak op het werk ook wat overtrokken, maar dat hoort er ook een beetje bij.

Het complete team.
De weersverwachtingen waren niet geweldig, en na het wachten in de hangar op het vliegveld konden we eindelijk vertrekken. We waren het vliegveld nog niet af of we kregen een hoosbui over ons heen.
Gelukkig had ik mijn regenjasje nog aan gelaten, dus veel last had ik er niet van, maar er waren erbij die gelijk zeik nat waren.

We proberen zover het kan zoveel mogelijk bij elkaar te blijven, maar door lekke banden en dergelijke is dat toch erg lastig, want in de meute verlies je elkaar snel uit het oog.
Soms staan we stil en soms moeten we doortrappen, maar al met al is het gezellig en het Twentse landschap is zeker de moeite van het bekijken meer dan waard. Na de eerste hoosbui blijft verder regen eigenlijk wel uit en daardoor wordt het nog redelijk warm.

Een collega die voorop rijdt trapt zijn ketting  vast tussen het kleinste en middelste blad, doordat hij voorop rijdt stopt iedereen, rijdt je achteraan dan sta je alleen omdat je het niet merkt. Met vereende krachten lukt het om de ketting weer in het gareel te krijgen, een bandenwipper en sleutelhouder fungeren hierbij als beitel en hamer, ja met elkaar zijn we inventief.

Een van de hangar's.
Op 80 km na de start staat er de bedrijfs bus met de nodige energie dranken en repen, zodat de laatste kilometers gereden kunnen worden zonder de soms bekende hongerklop. Je kunt goed zien wie er wel of niet getraind hebben, want de 20 km naar de stop toe, is het gaspedaal lekker ingetrapt en zijn de geiten en bokken goed gescheiden. :-)

Tegen half 3 zijn we terug op het vliegveld alwaar we allemaal een roos krijgen, hierna is het terug fietsen naar het werk en napraten, en de restanten van het ontbijt nog wegwerken, en terug naar huis rijden.

Al met al een leuke dag op pad met collega's en we fietsen een leuk bedrag bij elkaar voor ondersteuning van het onderzoek tbv kankerbestrijding. Al met al een ziekte die teveel slachtoffers maakt.
Saluut