donderdag 19 april 2018

Expeditie "Amstel Gold toertocht".

Na de eerste keer in 2015, heb ik verschillende keren geprobeerd om een startkaart te krijgen, en nu was het weer gelukt, samen met Tom ingeschreven en we werden ingeloot. Uiteraard ook met de gedachte van het brevet Merselo-Verona in het achterhoofd, is deze tocht een leuke testcase. Veel steile klimmetje, in het mooie Zuid-Limburgse landschap.

Gelijk bij "vrienden op de fiets" een overnachting geregeld, dit keer 3 km van Valkenburg, dus lekker in de buurt. Na het eten bij van de Valk, zijn we naar het logeeradres gegaan en na afladen van de fietsen eerst de startkaarten afhalen, het is druk en de weersverwachtingen zijn goed voor de zaterdag.
Al met al, "we hebben er zin in".

We spreken af dat we half zeven willen starten, en na een goed ontbijt zijn we mooi op tijd daar. Startgroepen kennen ze niet, en we zijn op tijd, want 240 km door Limburg zal de  nodige tijd kosten verwachten we. Gelijk bij de start de nodige grappen van de vrijwilligers die bij de tentjes met gratis eten staan,  je kunt pakken wat je nodig bent. Of ze de fiets maar gelijk mogen volgooien, die grapjassen.

Na enige tekst en uitleg gaan we op pad, in 2015 stond ik gelijk bij de eerste helling stil vanwege schakelproblemen, nu ging het goed, maar opeens een claxon, en Tom staat stil, op dezelfde plek.
De kettingbuis zit om het tandwiel. Hoe bestaat het, tie wrap gebroken waar hij mee vastzit. Er rijden altijd motorrijders met gereedschap rond, dus die gevraagd en een paar tie wraps geleend.
We kunnen verder. Na 20 km helling nr, 2, na de beklimming in de spiegel geen Tom, stoppen en terug lopen, Tom staat stil, ketting gebroken roept hij, niet best, wat nu.

We hebben 2 opties, repareren, of een taxi bellen en fiets ophalen met de auto. Buurtbewoners geven aan dat er verder op een fietsenmaker zit, dus ik erheen met de fiets en Tom loopt er alvast met fiets ernaar toe. Ik kom gelukkig een motorrijder tegen die net een racefiets geholpen heeft met een kapotte ketting, en vraag of hij ons kan helpen, met de ketting. Geen probleem, tot hij de fiets ziet.

Ik vraag of hij een kettingpons heeft want die hebben we niet bij ons, heb zelf wel een ijzerdraadje en sluitschalm bij me. Zo gezegd zo gedaan, alleen bij de Quarto is de trekkende ketting behoorlijk weggewerkt met 2 rollen, bij de Quest trek je de beschermkap weg en je ziet alles en je kunt overal bij. Dit is van een andere orde, en niet erg service vriendelijk. Het is een heel gepiel  om het ijzerdraadje zo onder de rollen door te krijgen, dat als je hem aantrekt, de ketting ook onder de rollen doorkomt.
Het is de eerste keer voor mij, dus ook nog niet bedreven, hier werd ik niet blij van.

Na 1 uur martelen en het vet tot aan mijn ellebogen waren we zover dat we de ketting gemonteerd en gesloten hadden, bleek bij controle dat hij onder de kabels doorliep. Tja, al doende leer je. Nadat dat probleem opgelost was, de boel opgeruimd en de motorrijder bedankt voor zijn hulp en gereedschap.

We rijden weer, na 300 mtr krak, weer ketting kapot, waarschijnlijk waar hij open is geweest. Tjonge de moed zakt je in de schoenen. De motorrijder is weg, dan maar naar de fietsenmaker, gelukkig is hij niet bij de cassette gebroken maar onder de stoel, dus iets makkelijker. De fietsenmaker geeft ons het gereedschap wat we nodig hebben, en een sluitschalm. In ieder geval, na 3.5 uur hebben we 23 km gereden. De stemming is aardig gezakt, maar we kunnen verder.

Na 60 km de eerste verzorgingpost waar we de nodige proviand kunnen inslaan. We hebben verschillende klimmetjes gehad en het spul blijft heel. Tijdens de pauze dreigt een vrouwelijke deelneemster op mijn fiets te vallen na het afstappen, want ze maakt een stap achteruit naar mij toe, en ik waarschuw haar dat ze niet verder moet komen, want dan ligt ze in mijn fiets, waarbij er waarschijnlijk de nodige schade zal ontstaan. Nou, zegt ze "ik heb toch een lekker kontje". waarop ik reageer, "ik heb je kont niet nodig, die heb ik thuis, ben gelukkig getrouwd".  al mopperend over deze reactie loopt ze weg.

Bij een splitsing van de route, wat regelmatig voorkomt besluiten we om de 150 km route te volgen, zodat we niet stervens laat aankomen, want we moeten dezelfde dag nog terug naar huis. In het laatste stuk zitten de heftigste hellingen. Ondertussen genieten we van het landschap,  en van de deelnemers die ons inhalen en die wij weer inhalen, want het gaat langzaam omhoog en snel omlaag, tijdens de afdalingen laten we de fiets alleen echt lopen als er de ruimte voor is. We willen geen problemen.

Vlak voor de keutenberg komen we langs ons logeeradres, en daarna is het de beurt aan de steilste helling van Nederland, eerste stukje is tussen de 30 / 40% stijging en daarna een stuk platter.
Ik ben het eerste stuk voorbij als ik weer krak achter me hoor, Tom zijn ketting geeft er voor de 3de keer de brui aan. We kijken elkaar aan en aangezien we net het logeeradres gepasseerd zijn, en de weg daar naar toe afloopt, besluiten we dat Tom terug gaat, en naar huis rijdt. Want de sluitschalmen zijn op, en het ijzerdraadje ben ik ook kwijt.

Ik maak de route af, en ga dan ook naar huis. Na de keutelberg nog verschillende hellingen genomen, maar ineens is het afdalen naar Valkenburg en de Couberg op, in Valkenburg is het zwart van de mensen, en erg gezellig, de Quest trekt aardig bekijks en wordt bijna elke meter op de foto of film gezet. Hierna is de finish en krijg je massaal allemaal een medaille om gehangen, ongeacht de kilometers die je gereden hebt. Het zijn er 100 in mijn geval, dus niet echt wat de bedoeling was.

Al met al bijna een echte expeditie met de nodige ontberingen, en technische problemen. De Quest is door zijn eenvoud, onderweg makkelijker te repareren, zeker wat aandrijflijn betreft, de Quarto is veel lastiger, wat dit betreft, je hebt alleen 2 kleine kapjes waar de rollen zitten.
Tom is gelijk doorgereden naar Dronten, waar ze een nieuwe ketting gemonteerd hebben, want het vertrouwen in de eerste montage was niet zo groot meer.

Al met al een dubbel gevoel, het positieve van deze rit is dat het kleinste ovaal tandwielblad met 27 tanden erg goed bevallen is, hiermee kom ik elke helling wel mee op, alleen boven de 20% moet er gestoempt worden, met 10% kan ik nog een cadans van 90 draaien. Duidelijk voel je tijdens het ronddraaien het effect van de ovaliteit. Dit is een echte blijver voor mij. De belasting bij langdurig klimmen is door de hogere cadans veel beter en langer vol te houden.

Ook de sterk afwisselende belasting tijdens het klimmen en afdalen is me goed bevallen, je wordt er over het algemeen minder moe van. Tijdens een vlakke rit moet je constant trappen, vermogen leveren, en nu kun je tijdens het afdalen lekker uitrusten.

Ondanks het feit dat de Quarto nog geen 10.000 km gereden heeft, is het belang van een goede ketting wel gebleken, want zulke toestanden willen we deze zomer niet hebben in de Alpen.
In ieder geval, eerst nog een paar langere brevetten en dan is het voor je het weet augustus.
Saluut.

maandag 2 april 2018

1ste trainingsrondje

27 tands klein.
Vandaag weer het bekende trainingsrondje gereden. Tweede paasdag, wat extra tijd en over 13 dagen is het Amstel Gold 240 km rijden, dus ik wil wel ff kijken waar ik sta in verhouding met andere jaren.

Ik doe altijd dezelfde route, zodat ik wat kan vergelijken met andere jaren. De laatste weken na het werk via een omweg naar huis, waarbij de gemiddelde uitkwamen op 45 en 45,1, maar de afstanden zijn dan korter.  Het is vanmorgen nog redelijk fris, maar ik ga in zomers tenue de fiets in want het wordt natuurlijk zweten, Ik ga via Lage en Uelsen naar Hardenberg, dus de eerste hoogtemeters liggen gelijk voor de neus van de Quest.

Als ik vlak voor Hardenberg Duitsland uitkom blijkt dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt met de rijrichting, ik heb in het bos wind mee en op de ruimte wind tegen, dat maakt het wat lastiger.
Het grote verschil in Duitsland en in Nederland fietsen is dat Duitsers accepteren je op de weg, Nederlanders gebruiken veelvuldig te claxon als je met 50 op de weg rijdt. Fietspaden zijn met die snelheden ook niet veilig voor een velomobiel.

Het blijft gelukkig droog, en via de nodige hoogtemeters bij Vasse en Ootmarsum duik ik nog even Duitsland in om het totaal aantal kilometers wat hoger te krijgen. Na 82 km sta ik met een 42.2 gemiddeld weer thuis op de oprit. Niet ontevreden.

Afgelopen week een 27 tand rotor ovaal tandwielblad besteld en binnen gekregen, deze jongen moet me over de nodige bulten brengen tijdens de Amstel Gold toertocht, en het brevet Mersilo - Verona.
In 2015 lukte de Amstel Gold tocht met het standaard tandwiel set van Rotor, maar nu met 27 tanden kan ik denk ik net even wat makkelijker die 20% stijging verteren.

Nu ik mijn gps zover heb dat ik cadans en hartslag kan aflezen, verbaas ik me erover dat de cadans standaard 105 is. Heb meer dan 1 jaar zonder cadans meter gereden en de ovale tandwielbladen zorgen dus ervoor dat mijn cadans goed op niveau is gebleven.
Echt een plus punt van dit type tandwielblad.
Saluut.

zaterdag 24 maart 2018

Juiste configuratie/samenstelling

Afgelopen jaar bezweek mijn teller met hartslag en cadansmeter. En voor lange tochten vind ik het wel belangrijk en leuk dat ik die gegevens wel kan aflezen, zodat ik mezelf niet over de kop jaag.
Doordat draadloos niet altijd goed werkte met de snelheidssensor, heb ik vorig jaar op mijn blogspot gevraagd naar ervaringen. oproep, welke teller is de beste.
Mijn huidige GPS Oregon 400T, hier was ik niet altijd tevreden over, dus een speurtocht zou wel op zijn plaats zijn.

Mijn wensen op een rijtje betreffende de nieuwe GPS:
* Duidelijke track aanduiding, streep duidelijk afleesbaar op het scherm, met onderliggende kaart.
* Hartslag en cadans.
* Met meer dan 2 informatie blokjes, hartslag cadans, hoogte en snelheid.
* Externe accu, of batterijen.

Eerst heb ik me op het internet gestort en gekeken wat de mogelijkheden waren, en hierbij laten leiden door de opmerkingen op mijn blog in september.
Garmin Edge werd daar genoemd, en ook de Mio zou een goed alternatief zijn.
Mijn dochter en buurman kochten elk van de winter een Mio, dus ik vroeg of ik er eentje mocht testen.

Zo gezegd zo gedaan. De Edge en de Mio werken eigenlijk allebei op dezelfde manier, alleen is de Mio in dezelfde uitvoering beduidend goedkoper.
De Mio geladen met een track en gebruikt tijdens woon/werk verkeer.
Wat bleek is dat de Edge en de Mio alle geladen track's omzetten inwendig naar een route en dit ook weergeven als een route, dus met aanwijzingen, leuk, maar is niet nodig.
De Edge en Mio hebben elk maar 2 informatieblokjes op de kaart, mmmmmm jammer.
Wat bleek, de Mio ging elke keer herberekenen als de track naast de weg zat, dit werkt dus niet, bij de Edge kun je dit uitzetten, bij de Mio niet.  Wel hebben beide een duidelijke weergave van de track op het scherm op onderliggen kaart, dat sprak me erg aan.

Bij mijn eigen Origon had ik altijd een fijn streepje wat vaak zijn invloed heeft op het aantal verkeerd rijden. Ik reed dan altijd zonder onderliggende kaart, want dan was de streep iets dikker.
Ook kost het minder energie als je geen kaart aan hebt.
Tegenwoordig gebruik ik geen batterijen meer, maar een accupack, hier ben ik erg tevreden over.

Al met al had ik nog geen toestel dat voldeed aan alle parameters die ik graag zou zien.
Na een bezoekje aan Waipont Notter bleek dat mijn huidige GPS Origon de mogelijkheid cadans en hartslag meter te bezitten, de verkoper liet me ook zien dat de gewenste dikke trackstreep ook mogelijk was met dit toestel. Tjonge, dit zag er goed uit.

Nu nog passende sensoren, want dit model is al meer dan 10 jaar oud. Wat bleek de huidige hartslag band van Garmin praat met de oude Origon, alleen de huidige cadanssensor doet dat niet.
Mmmmmmmmm jammer, eerst maar eens weer het internet op, nadat ik zag hoe het oude model eruit zag, herinnerde ik me dat ik zo'n sensor in de garage heb liggen, een keer gekregen van Klaas de Jong uit Sneek, nog bedankt Klaas.

Eigenlijk heb ik nu met het oude toestel, de configuratie zoals ik hem wil hebben. Alle wensen zijn mogelijk met het huidige toestel, alleen moet ik dus een nieuwe hartslagband van Garmin kopen en klaar is Peter.
Saluut.

donderdag 15 maart 2018

300 km brevet Bunnik

Gezellige drukte.
Ter voorbereiding van de lange tocht deze zomer, heb ik Bunnik gekozen voor een 300 km brevet. De avond ervoor heb ik een feestje met het werk in Utrecht, en ik kan in Odijk bij mijn zus slapen, dus dat past allemaal mooi. Ik heb de Quest al op het dak gezet donderdagavond, en ik ga gelijk na het werk naar Utrecht. Dus de Quest staat niet in het fietsenhok, maar op de auto als de collega's op het werk komen.  Geeft wel grappige reactie's :-)

Het feestje is leuk, en het slapen lukt aardig bij mijn zus, zaterdagmorgen naar de start gefietst.
De start is om 8 uur, en er zijn best veel deelnemers, 68 in totaal, het lange afstandsfietsen wordt nog populair ga je haast denken. De route gaat in grove lijnen, eerst naar Dordrecht, dan om de Biesbosch heen naar de Belgische grens, via Tilburg en Rosmalen op Nijmegen aan, en via Arnhem weer terug naar Bunnik. In ieder geval sneller getypt dan gefietst.

Er zijn 2 DF's en 1 Quest, dus dat aantal is niet zo hoog, na de start rijdt er 1 DF op kop en hij kent de omgeving goed, dus ik blijf er eerst mooi achter, als ik er voorbij ga, rij ik een paar keer mis, en dan moet ik er weer achteraan, dus dat schiet niet op, we rijden door het groene hart over een slingerend dijkje naast het kanaal en het is mooi landelijk, met veel afwisseling en huisjes en boerderijen die regelmatig afwisselen in stijl en aantal. Ik ben gewend aan een soort velomobiel brevet, die snel gereden kunnen worden, doordat het veel lange rechte stukken zijn, zonder veel stedelijke gebieden. Dit brevet is een normaal brevet met regelmatig stedelijke gebieden en veel draaien en keren, met zelf stukken onverharde wegen hierin.

Dit rijdt ook heel anders, en kost duidelijk meer energie met een velomobiel. Maar goed de omgeving is mooi afwisselend en het weer is duidelijk beter dan de week ervoor. Na Dordrecht, de 1ste stempel, gaat het op Tilburg aan, waar we dwars doorheen moeten en dat vraagt de nodige stuurmanskunst want ik rijdt nogal eens verkeerd en de stoplichten staan zo dicht op elkaar dat de Quest er net tussen past. Maar goed, niet getreurd, we komen ook hierdoor en gaan op Rosmalen aan alwaar we eten krijgen van de organisatie.
De laatste kilometers merk ik dat linksvoor een leegloper heeft, maar het lukt om ere fietsend te komen.

Eerst de band verwisselen en daarna aan de soep en broodjes, en ook zelf een worstenbroodje die er heerlijk in gaat. De eerste racefietsers zitten vlak achter me en hebben dikke schik met elkaar. Ze trappen aardig door, ben ik niet gewend dat ze er zo dicht achter zitten. Na Rosmalen is het op Nijmegen aan en na het landelijk gedeelte met veel afwisseling rijden we een heel stuk over de dijk naast de maas. Ik heb na het eten last van mijn maag gekregen, het wil niet echt zakken en zak wat in een dip, opeens vlak voor Nijmegen komen de racefietsers me voorbij, en ik schrik uit mijn dip weg, ineens ben ik er weer en loopt het weer, maag is actief en de benen draaien weer.

Tussen Nijmegen en Arnhem is het snelfietpad daar, en we maken er behoorlijk snelheid. Hier zie je ook duidelijk de wendbaarheid van racefietsers en topsnelheid van een velomobiel als verschil, we draaien om elkaar heen. In Arnhem moeten we stempelen bij de Mac, en ik blijf daar even om te eten, en zit buiten bij de Quest wat het is er erg druk met mensen en ik wil de boel niet onbeheerd achter laten, hetzelfde idee hebben de racefietsers, dus we zitten bij elkaar, ik heb mijn trainingbroek op tafel gelegd, want het is warm genoeg. Ineens zeg ik, jongens ik ga, stap in de Quest en ga verder.

Eén paar bochten verder denk ik, verrek heb ik mijn broek wel meegenomen, nee dus, terug want sleutels, telefoon en mijn portemonnee zitten erin, die spullen kan ik dus niet missen. Gelukkig hij ligt nog op de tafel, de racefietsers staan op het punt te vertrekken, en hadden al overleg gehad wat ermee te doen. Hierna rijden we Arnhem uit, maar het gaat knap omhoog daar, dus ik ben ze snel kwijt, want klimmen gaat sneller met een lichte racefiets. Het is nog 60 km naar Bunnik en die zijn goed te doen, laatste 1,5 uur gaat het regenen, maar met het grote windscherm ervoor heb ik daar niet zoveel last van.

Kwart voor 7 ben ik terug, met een gereden gemiddelde van 32.5, over de 306 km. Dit is langzamer dan bij een velomobiel vriendelijk brevet, maar terug denkend aan het draaien, keren en het stedelijke gebied(en) waar je doorheen moet, dan valt het nog mee.
Al met al een gebied waar ik niet vaak fiets, en heel afwisselend is. Herkende ook nog een stuk wat ik in 2014 gereden heb tijdens Zoetermeer Parijs Zoetermeer. Stuk Nijmegen/Arnhem was ook leuk om te doen, samen met de racefietsers. Al met al wat meer afwisseling als je wat meerijders hebt, die om je heen draaien, geeft meer gezelligheid, anders ben je de hele tijd alleen.
April de Amstel Gold toertocht, de langste afstand. Kijken hoe dat gaat.
Saluut.

zaterdag 17 februari 2018

Duo dakdrager.

Oprijgoten zijn nog net te zien aan de acherkant.
In 2014 is er voor de eerste keer een brevet georganiseerd van Merselo naar Verona, 1200 km. Organisator Jan van Osch had hiervoor de stoute schoenen aangetrokken en na die tijd was er veel lof over het parcours en het feit dat de organisatie goed voorbereid was. Overnachten in hotels, (als je op tijd bent) En uiteraard moet je door/over de Alpen, wat een extra dimensie aan de tocht geeft. Max. aantal deelnemers is 50, en wat ik begreep was het max.  aantal binnen 15 min. bereikt, er staan nu ongeveer 40 deelnemers op de reserve lijst, dus belangstelling genoeg.  Zie onderstaande link voor een impressie.  https://www.youtube.com/watch?v=JaPmLh2Hj_w

Tom en ik zeiden tegen elkaar, dat lijkt ons wel eens wat, maar ja hoe kom je terug, want het is een enkeltje. en met een racefiets terug in de trein, is een stuk makkelijker dan met zo'n grote sigaar.
Terug fietsen? Nee, dat leek ons niet wat. Dus tja, hoe los je het op, wie is er zo lief om ons op te halen, en hoe vervoer je 2 velomobielen.  Zoals zo vaak, is er wel een oplossing voor een probleem, zo ook deze keer. Twee dochters boden aan om lekker op vakantie te gaan bij het Garda meer, en als de vakantie voorbij is, zijn we daar ook, om mee terug te rijden, wat heb je nog meer nodig, een dakdrager waar beide velomobielen op passen.

Mooi naast elkaar.
Dat wordt dan 4 personen erin en 2 fietsen erop.
Nu maak, en verkoop ik al een paar jaar een singel dakdrager, en daar is nu dus een duo dakdrager bij gekomen.
Ik heb de dakbalkjes hiervoor verlegt met een u-balk, waarom nu 2 setjes vastzitten, hierdoor kunnen er 2 velomobielen mooi naast elkaar staan, zonder dat ze elkaar raken. Alles is van aluminium zodat het totaal gewicht niet boven de max. aantal kilo's komt.
De totale breedte blijft mooi binnen de spiegels, dus de auto wordt er niet breder door.

In April gaan we de Amstel Gold toertocht rijden, dus dat is een mooie test voor deze uitvoering. uiteraard gaan we voor de tijd een korte testrit rijden, want de boel moet er niet afvallen.
Heeft iemand belangstelling voor deze uitvoering, neem gerust contact op.
Saluut.

woensdag 7 februari 2018

Winter Elfstedentocht, ja of nee!

Extra kleding uit, it giet oan.
 Afgelopen zondag voor de 4de keer de Winter fiets Elfstedentocht gereden. Tom had weer voor de inschrijving gezorgd, weer hartstikke top Tom. Alleen in de aanloop naar het weekend kreeg ik toch wel behoorlijk wat lichamelijke problemen, oa, keelonsteking, door mijn rug, en een heup die niet mee wou werken. Al met al genoeg redenen om niet te gaan.

Ondertussen had Tom ook de nodige problemen met zijn rug, waardoor hij helemaal niet fietste de laatste tijd. Pas afgelopen zaterdag de keuze gemaakt om toch naar Friesland te gaan, en kon uiteraard weer genieten van de Friese gastvrijheid in Raerd.

Al met al stonden we om 7 uur klaar als groep 1 om te beginnen aan de 4de uitvoering van deze tocht. ik had met goed aangekleed, en extra kleren in de fiets, want een gevoelstemperatuur van -12 is toch wel koud buiten, en als je dan lang de fiets uit moet, is wat extra kleding wel lekker, waaronder een winterjas achterin de fiets als verzekering, zodat we niet koud worden als we langere tijd uit de fiets moeten.

Tom had advies gegeven om gelijk na de start de weg op te gaan, ivm een aanpassing van de rotonde die als velomobiel slecht te nemen is, dit werkte goed, want ik heb geen fietser meer achter me gezien in Leeuwarden. De organisatie had aangegeven dat vanwege de gladheid fietspad Zwette en de Dokkermer Ee niet vertrouwd waren, dus daar hebben we geen gebruik van gemaakt.

Het eerste stuk naar Sneek heb ik wat rustig aangedaan, omdat de voorbereiding niet geweldig was en ik eerst wou weten hou het voelde. Na Sneek zaten we met 4 velomobielen vlak bij elkaar en begon het jagen wat, Na IJlst met wind mee, ging het vlot over de 50 en waren we in no-time in Sloten, waar ik wat problemen kreeg met het nemen van de laatste bochten, na de stempel bleek mijn achterband lek te zijn, vandaar het gezwabber. Midden in Sloten geen grassprietje te zien, dus eerst een plekje zoeken waar geen koude wind stond, en de Quest een beetje schuin kon staan zonder allerlei krassen rijker te worden.

Man wat was ik blij met de extra kleding, want binnenband eruit halen, lek zoeken, glassplinter verwijderen, band monteren, oppompen. Het kost de nodige tijd, en warm wordt je er niet van.
Een oude man stond vanachter het warme raam de hele tijd toe te kijken wat ik deed, en stak zijn duim op toen ik weer verder kon.

Snert in Stiens, lekker warm.
Net achter Balk had ik achter een klapband, kon nog net de fiets rechtop houden. Ik stond stil voor een klein huisje uit de 30tige jaren, en daar sta je dan, geen binnenband meer want tja, achter bijna nooit lek, dus met 1 reserve is het altijd gelukt. gelukkig een oud vrouwtje was thuis en deed open toen ik aanbelde, na vragen en zoeken vonden we een bandenplak doosje met inhoud, want ik had het niet bij me, nieuw spul in het doosje maar de tube lijm bleek leeg, geen drup erin. Balen. oke dan maar naar de buurman. Ja, hij had nog een nieuw tuubje liggen. Geweldig, breng het zo terug als ik klaar ben, zij ik dankbaar.

Tot mijn stomme verbazing, na het aanbreken bleek de lijm compleet ingedroogd te zijn, nou dan zakt de moed je in de schoenen. Tom had gezegd, als er wat is bel je maar, dus ik bel Tom en zeg, haal me maar op, ben er klaar mee. Nee, zegt hij, ik breng je materiaal en je rijdt hem uit, kreng.
Oke, als je maar opschiet. Oude vrouwtje, in mijn ogen, bood me veel koffie aan, dus dat werd in dankbaarheid aanvaard, en we hadden een gezellig gesprek, ze bleek maar 6 jaar ouder te zijn dan ik, oeps dacht ik, je wordt ouder pappa.

Tom, was redelijk op tijd bij me, en daarna was het weer snel in de fiets en verder. Ik had waarschijnlijk aardig wat adrenaline opgebouwd, want na die tijd ging het als een speer. Met de wind mee naar Stavoren reed ik veel tegen de 50. Tegen wind naar Bolsward de hele tijd tegen de 40 en in Bolsward om 12 uur bleek dat ik 3 uur gefietst te hebben, dus 2 lekke banden hebben me 2 uur aan tijd gekost. Na Bolsward naar Harlingen nog een vette dikke bui, sneeuw, hagel en regen over me heen, maar met 36/37 tegen wind waren we ook snel daar door heen. Na Franeker naar Dokkum, wat wat langzamer ging, maar kon goed ritme en snelheid vasthouden. Na Dokkum wind mee, en dan wordt het wat makkelijker, hoewel de wind in de kont niet veel voordeel geeft.

Al met al ben ik vlak na half 4 binnen in Leeuwarden, waar het nog erg rustig is met fietsers want de meute zit achter me, na Stiens geen fietsers meer ingehaald. Respect voor die racefietsers, want koud was het, en vooral met die wind. brrrrrrrrrrr.  Weer was gelijk aan 2016, alleen droger gelukkig.

De officiële ceremonie aan de finish.
Verzorging vanuit organisatie was goed, veel mogelijkheden, en ook gratis eten zoals stukjes worst, stokbrood met wat vlees/kaas erop, en snert met spek in Stiens, prima voor elkaar.

Al met al zeer tevreden met hoe het ging, buiten de lekke banden. Fietsen ging goed, spierspanning was ook zoals ik het ken en de 210 km in 6uur, 10 min gereden, had ik niet verwacht aan het begin. Al met al toch blij met wel rijden, geeft vertrouwen voor het grote brevet van de zomer naar Verona.

Tom, kerel, harstikke bedankt voor de gastvrijheid en bereidheid om deze fietser op zijn plek te zetten en te helpen, Top Tom.
Saluut.

woensdag 22 november 2017

200 km brevet Boekelo, totaal 270 km.

Klaar voor de start.
Najaar 2017, en tegen mijn gewoonte in ga ik een brevet rijden. Tom heeft zijn nieuwe velomobiel ingereden, en wil graag met mij een brevet rijden. De laatste is al bijna 2 jaar terug, dus ja, het wordt wel weer eens tijd, dus ik laat me verleiden.

Tom is beren trots op zijn Quattrovelo, en ik ben het met hem eens, een mooie kleur zit er op de fiets, alleen de vormgeving kan me niet bekoren. Hij is er al op vrijdagavond, dus alle tijd om de fiets van binnen te bekijken en goed de techniek te bestuderen. Tjonge die achterbrug is toch wel aardig vol gebouwd met allerlei spul. Zo eenvoudig de driewielers zijn uitgevoerd, wat achterbrug betreft, zo gecompliceerd is het wat de vierwieler betreft. Hier zijn de mannen van velomobiel behoorlijk druk mee geweest.
Een leuk stukje techniek.

Ik ga erin liggen, tjonge wat is die Tom lang zeg, ik lig helemaal plat en kijk strak tegen de trappers aan.
Hier kan ik niet mee uit de voeten, elke mm is gebruikt om Tom in de fiets te krijgen, het is ook een xxxxxxl uitvoering. Maar hij past erin en dat is wat waard.
Tom verteld dat hij met wind mee, merkt dat het makkelijker fietst, tijdens het brevet zie ik wat hij bedoelt, de achterkant heeft veel meer oppervlakte dan een driewieler. Wat ook opvalt is dat bij het afdalen de Quest niet inloopt op de Quattrovelo. Tom zijn fiets heeft een geïntegreerde racekap, dus hij zit lekker binnen. en ik rij cabrio met windscherm. Tom zijn totaal gewicht is bijna 40 kg meer, dat helpt in afdaling, maar dan zijn de verschillen niet zo erg groot, is mijn eerste gedachte.
Tijdens de pauze's verteld Tom dat hij veel lekkerder fiets in de Quattrovelo, meer ontspannen. Dat is voor hem een duidelijke meerwaarde.
In de bochten rem ik nog steeds het minst, maar dat licht aan de bestuurder. Op twee wielen vind ik leuk, Tom gruwt daarvan.

We gaan mooi op tijd plat, en zetten de wekker. Weersverwachting is voor de zaterdag een enkele bui, dus ik ga cabrio rijden, vind ik veel mooier dan met racekap. Onderweg naar Boekelo heb ik het toch wel redelijk koud, dus geef aan tijdens de koffie in Boekelo, dat als we gestart zijn, en we langs Lattrop rijden, ik de racekap toch ga halen. Na de start breekt de zon door en een extra petje geeft meer warmte, dus ik blijf toch maar cabrio rijden deze rit.

We rijden lekker door en af en toe een bui, we rijden tegen de klok in, dus eerst naar Duitsland en via Hardenberg naar Zwolle, de wind blaast aardig en sommige fietspaden zijn niet meer te zien vanwege de hoeveelheid blad wat van de bomen waait. Een mooi herfst tafereel.
Doordat ik wat te weinig eet, loop ik vlak voor Zwolle tegen een behoorlijke dip aan, en ik kan Tom nog net volgen. Tjonge, dat ben ik niet gewend.

In Zwolle staat het frituurvet aan, dus ik bestel 1 vette patat met, daar heb ik zin in. Ik weet dat het niet veel doet, maar ik weet ook dat je tijdens brevetten moet eten wat je lekker vind, dat werk bij mij tenminste zo. Tom neemt ook een bak patat. Na nog wat extra brood en banaan gaan we op pad, ondertussen is het dik gaan regenen, en dit duurt nog 1,5 uur. Tjonge wat baal ik, wat een water, die kap had me nu wel gepast.

Tegen 3 uur wordt het droger, en is het ergste voorbij, maar alles is nat en de gps, teller en muziek houden ermee op, zo nat is de bak inwendig. Zelf ben ik ook koud en nat, en dan 20 km voor de streep de traditionele lekke band er nog bij, dat maakt het feest compleet, maar goed tegen half 5 zijn we in Boekelo terug, en kunnen we afstempelen.

Na koffie pakken we in en fietsen naar Lattrop waar het lekker warm is bij de houtkachel. Ik stuur Tom naar de douche, kan ik lekker opwarmen naast de kachel :-)

Al met al weer leuk om samen een brevet te rijden. de gemiddelde snelheid is wat gemiddeld, 31 km. Maar de omstandigheden waren ook naar, koud 5 graden, wind 5 beaufort, en veel regen. Guur weer dus, daar komen geen topsnelheden uit vandaan.
Saluut.