Oliebollentocht, 200km brevet Boekelo en beste wensen voor 2026

 

2 stoere mannen die voor het eerst deelnemen.

Vader en zoon staan mooi vooraan op hun eerste deelname aan de bekende velomobielen oliebollentocht.
Dit keer is het gereden in Groningen en wijde omgeving die we niet echt gezien hebben omdat het de hele dag mistig is geweest.

Met zijn 3en in de auto naar Groningen, en bij aankomst zat er aardig wat ijs op de velomobielen, 2 op de auto en 1tje in de aanhanger. Na wat kennismakingen met oude bekenden is het zaak om goed aangekleed in de velomobiel te stappen, want met die mist is het aardig koud.

De rit is ongeveer 65km lang en iets meer dan 100 deelnemers die achter de voorrijder aangaan. Een hele stoet zo achter elkaar aan. Halverwege is er de lunch, dit keer met soep en koffie, en bij de finish is er de bekende oliebol en ook nog soep.

De organisatie is aardig druk geweest met de uitvoering en begeleiding van de club, wel jammer van de mist, maar aan de andere kant, je kunt wel lekker bijkletsen zo, want snel wordt er niet gereden, soms meer stil staan dan fietsen :-)

Ook elke keer van de partij zijn de kop/staart botsingen in de groep, zover ik weet 2 stuks, altijd jammer, maar het hoort erbij. Dit keer was er zelfs iemand uit Engeland aanwezig en laat ik die nu ook tijdens LEL in Engeland ontmoet hebben, best wel grappig. Al met al weer aardig bij geklets met mensen, en in 2026 zien we elkaar wel weer in Lattropia.

 

Start 200km brevet Boekelo.     foto Heiner Neumann

Na de opwarmronde in Groningen, gelijk dezelfde week het Boekelo brevet er achteraan samen met Tom, op en neer naar Tecklenburg Duitsland. Heb deze rit vorig jaar ook gedaan, en toen was het de hele dag mistig, best wel potdicht toen, nu is het de hele dag helder weer, en omdat we van het westen naar het oosten rijden en terug, hebben we de hele dag de laag staande zon in het gezicht, tja, mist is ook niet alles, dus dit is beter.

Er waren 130 inschrijvingen, uiteindelijk zijn er 109 mensen gestart en 102 gefinisht, door de gladheid zijn er verschillende valpartijen geweest, maar daar heb je met een 3wieler weinig last van, maar ook een 3wieler wil wel glijden, daar waar het glad is.

De muur van Gildenhaus is best wel pittig, en de klim in Bad Bentheim bij het kasteel doet er niet voor onder, maar in Tecklenburg moesten we echt de velomobiel uit. Want de achterwielen slippen daar door op de kinderkopjes, dat was vorig jaar ook zo, al met al 3 plekken waar de kilometerteller 5km per uur aangaf. ondanks de kou toch even zweten daar.

We waren net na 5 uur terug, en vooral met rechtervoet was ijskoud, moest echt weer ff warm worden. De eerste 100km hebben we regelmatig andere fietsers gezien, maar de laatste 100km niet veel meer,  ik denk dat er veel een pauze genomen hebben in Tecklenburg, het was er smoor druk in de plaatselijke horeca.

De hoeveelheid kleding van de oliebollentocht had ik niet nodig maar ik miste wel de wollensokken die ik over mijn schoenen kan doen. 
11 januari is de Elfstedentocht aan de beurt en de verwachtingen zijn voor volgende week dat het overdag ook blijft vriezen, dus wie weet komen er nog andere schoenen onder de voeten te zitten, deze winter :-)

VOOR DE REST, NOG DE BESTE WENSEN VOOR 2026.

Saluut.