maandag 18 november 2019

25 jaar velomobiel rijden.


November 1994 de Klassieker.
November 1994, de Alleweder is klaar voor gebruik en we laten hem trots aan de familie en omgeving zien. De eerste kilometers worden gereden en nu terug kijkend zijn het er aardig wat geworden.
Overzicht:
Alleweder, 8 jaar,          -/- 50.000 km
Quest 69, 5 jaar                  86.545 km
Quest 208, 1,5 jaar             16.435 km
Quest 327, 2 jaar                29.874 km
Quest 497, 4 jaar                44.298 km
Quest 755, nu                     43.334 km
Totaal nu                           270.486 km

Achterband verwisselen in Kallenbach Duitsland 2003
De eerste 8 jaar met de Alleweder, kwam ik niet aan dat gemiddelde, misschien 6.000 km per jaar, maar na de aanschaf van de 1ste Quest, ging het gemiddelde rap omhoog met als piek 24.000 km in 2007.
Dagelijks 85 km, met Parijs Brest Parijs als hoogtepunt.
Londen Edingburgh Londen 2013.
Parijs Brest Parijs 2015.
Altijd makkelijk, De Rond Velomobiel Service "Twente".

Start DCT 2012
Mijn eerste Quest (september 2002)  heb ik 5 jaar gehad, 86.545 mee gereden,  daarna heb ik regelmatig een nieuwe gehad, en degene die ik nu heb is van 2015.

Ben op zoek naar een vervanger en ik denk dat het niet weer een Quest zal zijn, er is tegenwoordig genoeg keus met aantrekkelijke voordelen,zeker met een lager eigen gewicht.

Een van de redenen om een velomobiel aan te schaffen is om geen 2de auto nodig te zijn, en omdat ik fietsen leuk vind, vooral hard fietsen.

In die 25 jaar is er veel gebeurd, de eerste keer op
de kant, kerst 2002, heeft me een paar tranen
gekost, maar voordeel was dat ik de Quest een mooie blauwe kleur kon geven.

Ik had de eerste winter gelijk al knipperlichten
gemonteerd ivm de veiligheid, handen zie je niet
in het donker was mijn devies.

Later kwamen daar de remlichten bij, dit gaf me
een veilig gevoel omdat men ziet wat je doet.
Tochten die me bij staan:
De jaarlijkse velomobiel tocht naar Giessen, vond ik erg gezellig, heb ik veel van geleerd, hoe je
lange tochten onderneemt.

De eerste keer dat ik 2 keer de Elfstedentocht heb gereden op 1 dag, en vanaf 2006 de randoneurstochten, sommige met succes, andere met voortijdige opgave of opgave  tijdens de tocht.

Het laat me nog steeds niet los, het is als een soort verslaving.

Wat zijn de plannen, zolang ik kan blijven fietsen wat woon werk verkeer betreft, jazeker, wat tochten betreft "ook", Grytsje gebruikt sinds 2015 ook een Quest, en vind het rijden samen met "mooi Twente" erg leuk.
Gezellig rustig tempo, en men wacht op elkaar.


Bedoeling is om De Rond Velomobiel Service "Twente", uit te breiden in activiteiten.
Zeker nu we over een 5tal jaren met pensioen gaan. 
Lekker op afspraak klussen aan Velomobielen.
Saluut.

Quest 327, 497 en 755 bij elkaar in de garage, van alle drie eigenaar.

Wordt ook wel Peter Ovaal genoemd.


Waar ik regelmatig mee gesproken heb.

donderdag 7 november 2019

Bijspijkerdag bij Velomobiel.nl.

Onder toeziend oog van Paulus.
Als hersteller van Velomobielen moet je af en toe zien dat je je kennis en kunde bijspijkert bij mensen die dit in overvloed hebben. Ben ook niet te beroerd om toe te geven dat we elke dag weer kunnen bijleren.

Deze keer wou ik graag een dagje meelopen bij Paulus om een paar dingen met hem te bespreken waar je als hersteller tegen aan loopt.

Paulus laat veel van zijn werk zien via internet, maar de dagelijkse praktijk verteld je net wat meer. Dus afspraak gemaakt en met goede moed richting Dronten vertrokken.
De hele dag bezig geweest met lamineren, plamuren en schuren en zoals Paulus het mooi uitdrukte, "je moet de bult en deuk begrijpen, lezen", zodat je de beste kuur kiest om hem te herstellen.

Al met al veel opgestoken, en een hele leuke leerzame dag gehad. Paulus en Velomobiel, bedankt voor deze mogelijkheid.
Saluut.

dinsdag 24 september 2019

De "Rotte Rijders" op bezoek.

Een leuk stel.
Ik kreeg het verzoek om een set Rotor ovale kettingbladen te monteren in een Quest XS. Dat moet geen probleem zijn, dus een afspraak gemaakt met Hans dat hij welkom was in het mooie Lattrop om te genieten van het Twentse landschap.

Hans vond de afstand waarschijnlijk wat lang, want hij kwam niet alleen, Andre was er ook bij. Schijnbaar kan de een niet zonder de ander. Een erg gezellig stel.

Maar goed, de opzet was dat het alleen het monteren zou zijn van de Rotor kettingbladen, maar eerst de basic dingen, zit/staat de stoel goed, nee, staat de trapas op de juiste lengte, nee, heeft de ketting de juiste lengte, nee.

Dus voordat we toe waren aan het echte werk, was het lunchtijd. Hierna was het monteren, derailleur modificeren, afstellen en testen.
Wat opviel tijdens het werk, was dat één band een glad loopvlak had en de andere een ruw loopvlak, dan gaan bij mij gelijk een paar lampjes branden.

Na de testrit of alles goed schakelde en heel bleef, stond ik erop dat we de sporing zouden controleren, en wat bleek, Hans rijdt met uitspoor, goed voor de conditietraining maar het vreet banden en energie. vandaar het ruwe loopvlak van die ene band.

Na het afstellen naar toespoor, was het tijd om terug te gaan naar het westen omdat de bus op tijd terug moest zijn. Het liefst had ik gelijk één stuurstang gemodificeerd, maar daar was geen tijd meer voor. Geeft niet, hebben ze een reden om terug te komen.
Andre nog snel een gemodifiseerde achterdemper meegegeven in zijn Quest. Hierna koffie en de mannen uitgezwaaid.
Het was erg gezellig, en de mannen waren erg tevreden.
Dus: weer verlieten tevreden klanten het pand.

Hans heeft nog een filmpje op YouTube gezet van zijn eerste ritje, hij haalt behoorlijke snelheden.
Rotor QXL test rit in de XS.
Saluut.

zondag 15 september 2019

Met "Mooi Twente" en vrouw door het veen.

Incl, hond.
 Afgelopen zaterdag samen met vrouw en hond(je) meegereden met de ligfietsclub "Mooi Twente".
Een redelijk groep, 13 personen stonden aan de start.

Zelf naar de start gefietst en Grytsje met de Quest op de auto, kon ik mijn energie wat kwijt, want tijdens de rondrit gaat het niet veel boven de 25 km.

Nog ff kletsen en info uitwisselen.
Het was mooi weer en erg gezellig, lekker bij praten met verschillende mensen, en de natuur is in Twente ook niet saai, al met al een leuke tocht en alle kilometers opgeteld, toch nog 145 km.
Saluut.


maandag 19 augustus 2019

Goed gebruikt?

Ik gebruik al tijden F-lite's, eigenlijk zolang ze al bestaan. Jaartal weet ik eigenlijk niet meer, maar moet rond 2006 of zo geweest zijn dat ze op de markt kwamen. 
Heb er menigeen versleten, en deze is ook echt wel versleten.
Of te wel "goed gebruikt".

De F-lite's zijn bekend om de lage rolweerstand maar ook om de hoeveelheid lekke banden, (volgens sommige mensen)
Zelf heb ik daar eigenlijk weinig last van, heb soms maanden geen lekke band, en die keer dat er eentje lek is merk ik dat vaak als ik bij de fiets kom.
Ik denk dat dit komt doordat ik ze altijd gebruik tussen de 5,5 en 6 bar bandenspanning.
Dit geeft een strak rijgedrag, banden wringen niet in de bocht en hij veert niet veel in. en hierdoor blijven de steentje ook niet plakken aan/in de band, (mijn uitleg)

Doordat ik na de 300 km Boekelo geen brevet meer gereden heb, en nu dus ook geen Parijs Brest Parijs, is de controle loopvlak er wat bij gebleven, af en toe de banden weer op de goede spanning en daar bleef het bij de laatste maanden. Afgelopen woensdag op weg naar huis, hoorde ik ineens (vlap, tik, tik tik) in de wielkast en dacht, oke, stukje los rubber aan de band. En pats pssssssssst, in een keer plat.

Oke, fiets op 45 gr. en band eraf en nieuw setje erop en pompen. Tijdens het opruimen zag ik verschillende slijtplekken op het loopvlak. Hup spul in de fiets, thuis ff kijken.
Na het eten kijken en tjonge, die is goed gebruikt/versleten zeg, over de hele band is het loopvlak bij stukken helemaal weggesleten.

Ben altijd erg precies met het uitlijnen van de sporing en dat vertaald zich altijd terug in weinig tot geen slijtage banden en de energie die ik in de trappers stop ook vertaald wordt in snelheid en niet in weerstand van een verkeerde sporing.

Heb gelijk weer een nieuw setje in de fiets gelegd voor het geval er weer eens een bandje versleten is, (of lek) :-)
Saluut.

vrijdag 21 juni 2019

Friese FietsElfstedentocht en meerdaagse tochten.

5 uur, vlak voor de start
Pinkstermaandag is het weer Elfstedentocht fietsen, dit keer de 37ste keer. Jammer genoeg bleef de jeugd thuis.
Had een mooie vroege kaart geregeld, groep 2. Dat betekende vroeg uit bed, want ik zou thuis slapen.
Om kwart voor 3 gaat daarom dan de wekker, en  hup in de auto zodat we om 5 uur bij de start staan in Bolsward.
Een en ander is goed gelukt. Voordeel van alleen rijden is dat je met niemand rekening hoeft te houden en lekker achter een brede rug kan zitten, als het te hard waait of zo.

Het eerste uur bleef het redelijk droog, maar van 6 tot 8 uur regende het met bakken uit de koude noordelijke Friese wind. Brrrrr. Hier had ik niet op gerekend, had maar 2 laagjes kleren aan, zweetshirt en fietsshirt met arm en beenstukken. In korte tijd zeiknat, maar had het niet echt koud. Waarschijnlijk zijn de arm en beenstukken met fietsshirt dusdanig winddicht dat het laagje water op de huid blijft zitten en isoleert.

Na Dokkum komt de zon door en alles incl. jezelf droogt op en na Bolsward kunnen de arm en beenstukken uit, het wordt zelfs zweten. Vanaf Dokkum tot aan Stavoren hebben we wind mee.
In Stavoren ben ik een half uur te vroeg voor de tijdcontrole en kan zelfs even in de zon liggen.
Mmmmm dat is een stuk beter.
Met een stevige tegenwind terug naar Bolsward waar ik om kwart over 2 terug ben.

Al met al weer een leuke tocht, mensen ontmoet en gesproken, en dit keer gewoon mijn eigen gang gegaan. Hoop dat de jeugd volgend jaar meer gemotiveerd is.


Wat betreft de meerdaagse tochten heb ik besloten om daar mee te stoppen.
Parijs Brest Parijs ga ik niet rijden, 200 en 300 wel gereden, maar de 400 en 600 niet.
De beslissing is een proces, waar ik nog wel in zit, maar ik realiseerde me dat er een dwangmatigheid in zat, die me vaak meerdere maanden bezig hield.  En erger werd als er een tocht naderde.
Dit had uiteraard zijn invloed, waar ik niet tevreden/blij mee was.
Het gevolg was dan ook vaak een wisselend resultaat, wat de 1000+ tochten betreft.
Lichamelijk is het geen probleem, maar tussen de oren anders, en dat heeft invloed op het lichamelijke.

Laatste jaren duurde het herstel langer en bleven de pijntjes ook langer hangen, ik wil niet stoppen omdat het lichamelijk niet meer wil. daar wil ik niet op wachten, daarom nu deze beslissing.
Heb het 12 jaar gedaan met hele mooie momenten, die koester ik ook met veel warme gevoelens, daardoor is het ook jammer om te stoppen.
Maar we moeten ook wijs zijn, en verstandelijk/rationeel een keuze kunnen maken.
Er zijn meer leuke dingen in het leven die ook erg leuk zijn om te doen.
1 daagse tochten, s'morgens starten, s'avond thuis, zal ik met veel plezier blijven rijden.
Saluut.

maandag 22 april 2019

Amstel Gold tocht 234 km

Zaterdag de Amstel Gold gereden, 234 km lang met de nodige bulten, voor de aardigheid zet ik de info hier even op een rijtje.

Geulhemmerberg   8.0%   5 km
Maasberg               8,0%    22 km
Absteeg                  7,5%   34 km
Lange Raarberg      6,6%   42 km
Midweg                  6,6%   74 km
Fromberg                8,0%   79 km
Koulenbergseweg  10,7%  82 km
Geulheemerberg     8,0%   96 km
Bemelerberg          7,0%   102 km
Heiweg                  9,2%   123 km
Bukel                     5,9%   127 km
Loorberg                8,6%   147 km
Camerig                 7,7%   161 km
Gemmenicherweg 12,9%  170 km
Drielandenpunt      8,8%   172 km
Kruisberg              15,5%   193 km
Eyserbosweg        17,1%   195 km
Huls                       9,5%   201 km
Midweg                 8,2%   211 km
Fromberg               8,0%   217 km
Keutenberg           16,0%   222 km
Cauberg                13,1%   232 km

In totaal zijn het 3140 hoogtemeters, waarbij de eerste 100 km, 1000 hoogtemeters heeft en de rest zit in de rest, de percentage's zijn gemiddelde.
Als je de 2de keer de Geulhemmerberg opgaat heb je de eerste 100 km gehad.
Verschillende bulten kom je 2 keer tegen op de route, dat zijn de Fromberg en de Geulhemmerberg,
Drielandenpunt is met 325 mtr. het hoogste punt.
Ben om 20 voor 7 gestart en was om 20 over 5 terug met een gem. van 25,1 km, max 84 km, en laagste 5 km.
Tot zover de statische gegevens.



Hoe beleef je zoiets:
Filmpje geeft je een eerste indruk, had jammer genoeg stabilisatie uitstaan.
Het is een gezellige drukte, en omdat je een afwijkend vervoersmiddel gebruikt trek je de nodige aandacht, wat dit keer opviel, is dat er veel wielrenners voorbij kwamen tijdens de klimmen met de duim omhoog en zeiden dat ze respect hadden voor de manier hadden waarop. Dit heb ik de vorige keren niet zo ervaren.

Het is dit keer erg warm, en daar had ik halverwege behoorlijk last van, vooral tijdens het klimmen natuurlijk, ik had mijn eerste bidon een minerale tablet erin gedaan, en met de 2de niet, waarna ik veel last kreeg van brandende spieren in de bovenbenen, zelfs in mijn heupen voelde ik het, de 3de bidon weer een tablet erin en het ging daarna een stuk beter. Normaal moet ik niet elke keer een tablet nemen, wordt het me te zoet, maar nu, met die warmte is het beter om het elke keer te doen.

Halverwege heb ik echt gespeeld met de gedachte om er 200 km van te maken of vlak bij het logeeradres te stoppen, dit kan want je rijdt de hele tijd om Valkenburg heen. Maar tijdens het drinken van de 3de bidon ging het veel beter, waardoor ik doorgegaan ben.

Vlak na de start heb je de Geulhemmerberg, in 2015 ging het daar mis bij me, en vorig jaar bij Tom, dus ik was erop gebrand dat het nu wel goed zou gaan, tijdens het terugschakelen hoorde ik 2 grote knallen, maar het ging goed, later heb ik het nog een keer gehad, ketting springt dan achter over de cassette heen, omdat hij nog niet in het tandwiel ligt, zet net even te vlug druk op de trappers. Gaat hij springen.  Er kwamen wel 2 rijders naast me rijden, met de vraag of alles goed gaat, want het geeft een rot knal onderuit de body.

Tijdens het klimmen komen de groepen voorbij en tijdens het afdalen ga je hun weer voorbij, en op het vlakke kun je hele groepen inhalen. Vind dat wel leuk, want je krijgt zo ook wel heen en weer opmerkingen en daar kun je dan weer op reageren. Geen rare reactie's gehad.
Op gezette afstanden heb je verzorgingsposten waar je van alles kunt krijgen, goed geregeld.

Dames met panne
Zuid Limburg is een mooi gebied, maar niks is er vlak, het blijft de hele tijd op en neer gaan. Tussen de bulten is het motto herstellen en tijdens het klimmen loopt de hartslag regelmatig naar 170, zelfs 172 heb ik gezien. Maar de ovale tandwielen zorgen ervoor dat ik kan blijven draaien, alleen bij 15% of meer wordt het stoempen.

Vlak voor het drielandenpunt wordt de warmte me gek, en ik stop in Belgie bij een bewoner die bezig is om 2 meisjes te helpen met hun fiets, ik mag gebruik maken van de waterkraan om het hoofd en voeten te koelen, man wat lekker is dat. Grappige is dat de meisjes uit Friesland komen, dus kon weer even Fries praten, :-) in Belgie :-) moet je de humor van inzien. :-)

Na het drielandenpunt komen de zwaarste klimmen en het vervelende is dat ze vlak achter elkaar zitten,  Kruisberg en Eyserbosweg zitten binnen 2 km. Waarbij de Eyserbosweg best wel een lang stuk is. Dat viel niet mee. Voelde de benen nu wel beter, maar het liep niet echt lekker, je voelt niet echt wat er aan de hand is maar later bleek dat ik met een leegloper rond reed. Nu weet ik dat het een lekke plakker is geweest.

Drielandenpunt
Bij het opdraaien van de Keutenberg was er een toeschouwer die het vuile werk niet schuwde en me het steilste stuk op gedrukt heeft, bedankt man, Tom brak daar voor de 3de keer zijn ketting vorig jaar. Bij het opdraaien van de Cauberg merkte ik weer dat hij niet lekker stuurde, maar door al die schellinkjes merk je niet zo snel dat je een leegloper hebt. Op het vlakke heb je dat sneller in de gaten. Maar goed, na de Cauberg is het nog een klein stukje naar de finish, en op de een of andere manier pers ik er nog een 54 km top uit.
Na de finisch krijgt iedereen dezelfde medaille, en kan een gratis energiepakket afhalen.
Wat een drukte daar, snel de zaken afgehandeld en op huis aan, er wacht me nog een autorit van 3 uur.

Afgelopen zondag, gekeken naar de race en dan zie je de route in grote gedeeltes terug, en dat is erg leuk, je weet ook waar het zwaar is en als je dan de hellingen ziet waar je zelf lang gereden bent, denk je, phoe best wel steil. Maar wat gaan die mannen hard omhoog zeg, petje af hoor.
De eindsprint is nu al legendarisch van M. van der Poel, onvoorstelbaar. Jammer dat hij gaat mountainbiken.
Saluut.