donderdag 12 mei 2022

Brevet 300km vanuit Lohne Duitsland.

 

Om 8 uur is de start, dus ik vertrek om 7 uur van huis om Heiner op te halen in Nordhorn, om samen naar Lohne te rijden. Dit maakt de afstand 355km in totaal. Bij de 200km waren we de enige velomobiel rijders, nu waren we met zijn 4en, nog een Milan SL en een M9, hadden elk nog geen 1000km gereden.

Na een praatje is het tijd, en gaan we op pad, de eerste 80km zijn redelijk vlak en dan is het tot kilometer 240 bult op en bult af. Achteraf blijken het 2000 hoogtemeters te zijn die we hebben gehad. Als je het doorrekend naar PBP kom je redelijk op het totaal van PBP, al met al best wel een inspanning.

Donderdagavond ervoor nog tot 11 uur bezig geweest met wisselen van tandwielen en cassette. Kleinste voor naar de 33 en de cassette naar 11-40, zodat de ergste bulten geen problemen zouden geven. Het bleek een goede keuze te zijn, want nu kon ik ondanks de 5km die op de teller verscheen, toch blijven draaien met de trappers. 

Na de start bleef de M9 bij ons rijden, maar echt doortrappen deed hij niet, dus die hebben we gelost na 50km, waardoor de hartslag wat hoger werd, de eerste 50km was meer opwarmen. Na 80km de eerste controle en uiteraard wil ik koffie Heiner :-). Niet lang erna arriveerd de rest van de groep.

Na de koffie werd het werken geblazen, eerste bekende plaats is Tecklenburg waar stevige hellingen zijn, Heiner rijdt mooi voorop en ik volg, de verkeersdrempels rijdt hij schuin op, vanwege de lage Milan, en ik moet daar nog steeds aan wennen, want hij remt ook voor de tijd. Een paar keer zit ik er dan bijna bovenop. Ik heb de Milan verhoogd en 40mm banden waardoor ik daar geen last van heb.

Na de 2de controlepost verliezen we elkaar uit het oog, we naderen een rotonde en het heeft net geregend, door een te hoge snelheid, glijden de slicks over de weg en met kunst en vliegwerk (pompend remmen) lukt het om bij de stoeprand weg te blijven. Hierdoor neem ik de rotonde half, de route is rotonde driekwart. Ik fiets te ver door en zie dat ik van de track af ben. De Garmin Edge 1030 is van het moderne soort wat zelf nadenkt en waarschuwt, maar dit betekend dat ik lang werk heb om weer op de route te komen, en Heiner kwijt ben. Na enige aarzeling besluit ik om door te rijden, we zijn allebei ervaren brevet rijders, dus alleen rijden moet geen probleem zijn.

De bulten volgen elkaar snel op en de hoogste is 250mtr, de landschappen wisselen elkaar snel af, en zo nu en dan stop ik om een foto te nemen, 
Nadat we elkaar kwijt geraakt zijn, krijg ik al redelijk snel 3 keer een hoosbui over me heen, ben dan ook wel blij dat het eerste gedeelte van de kap nog op de Milan zit, Heiner heeft de hele kap thuis gelaten en die drijft denk ik de fiets uit. De druppels geven een best roffelend geluid als ze uiteen spatten op de Milan, zo dik zijn ze wel. Af en toe is het ook meer varen dan rijden, en met die slicks van Greenspeed doe ik een tandje rustiger aan. Ben trouwens nog steeds verbaasd dat ze na 8000km nog steeds heel zijn, en ook deze rit heel blijven, zonder lek, ondanks de Duitse boeren binnen weggetje die vol liggen met van alles en nog wat.
En zeker met al die waterstromen die af en toe de bult afkomen. Ik heb steeds het idee dat Heiner voor me rijdt, ik doe niet echt mijn best om hem in te halen, lekker mijn eigen tempo, hartslag 120 op het vlakke en tijdens de klim naar 150. Hiermee raak ik niet overbelast en kan tijdig herstellen voor de volgende klim. Er zijn tijdens deze 3 rit, 3 controles en 1 rustpunt, en bij het rustpunt op 200km zie ik geen enkele deelnemer, denk dat ze allemaal doorgereden zijn. Bij 240 is de laatste controle bij een tankstation, ik vind niet degene die ze bedoelen, maar wel een goede vervanger, en laat de kaart afstempelen. Tijdens een bak koffie komt Heiner ineens aanrijden. Ik heb flinke binnenpret en ben verbaasd, in mijn gebrekkig Duits vertellen we elkaar het verhaal en genieten ervan dat we elkaar weer gevonden hebben, want ja, Heiner weet de weg terug na de finish, en ikke niet.

We gaan om half 8 rijden voor de laatste 60km, en Heiner zet er weer goed de gang erin, we zijn om 9 uur terug in Lohne, het laatste stuk is redelijk vlak voor Duitse begrippen.
In Lohne is het snel stempelkaart in de bus doen, en op weg naar huis. In Zwolle is er altijd een ontvangstcomite, waarmee je leuk kunt napraten, maar dat ontbreekt in Duitsland.
Al met al is het 355km geworden, en ben ik om 10 uur thuis, met 2000 hoogtemeters, en een gemiddelde van 28,5km op zak.
Volgende week een 400km in dezelfde regio, alleen het keerpunt ligt dan wat verder weg.
Saluut.

maandag 25 april 2022

Tochtje met "Mooi Twente" en 200km brevet

Gezellig aan de koffie
 Het was weer eens een keer tijd om mee te rijden met "Mooi Twente", de zon scheen maar ook nog een beetje fris, de groep is ook wel een groter geweest, maar al met al mochten al deze zaken de pret niet drukken.

Tonnie had weer een mooie route uitgezet en liet een 2 wieler ligfiets voor rijden, wel aangegeven dat het tempo niet boven de 25km zou moeten komen.

Aldus gezegd, dus ook zo gedaan, een paar liggers gaven aan dat ze op hun nieuwe velomobielen zitten te wachten, dus genoeg stof tot praten.

Zelf was ik naar Delden gefietst en Grytsje met de velomobiel op de auto, dit doen we nu al een paar keer en bevalt goed. Vaste prik is dat we na 30 km een soort lunch nemen, en dat we na 30 km ook weer terug zijn bij de start plaats. Al met al een leuk en gezellig ritje, alleen jammer dat onze vaste cameraman er niet bij was om alles op de gevoelige plaat vast te leggen.
Volgende keer een herkansing Johan.



 De start van het 200km brevet is in Lohne, Duitsland, de bedoeling is dat we voor de verandering een keer een brevetten reeks rijden in Duitsland. Lohne is maar 20km van Lattrop en afgelopen winter kennis gekregen met een Milan GT rijder Heiner uit Nordhorn, hij woont hier 6km vandaan.
In Januari al eens een 200km samen gereden vanuit Zwolle en dat beviel goed. Aardige vent en kan goed doorrijden.

Afgesproken dat ik hem ophaal en samen gaan we naar de start, de wind is sterk, dus de laatste 100km wordt strak tegen de wind in. Maar goed met een velomobiel maakt het niet zoveel uit of je tegen of wind mee hebt. 
Bij de start zijn er wat GPS problemen, maar die zijn snel opgelost.

De eerste 100km zijn veel wind mee, en we gaan bij Nieuw Schoonebeek de grens over, daarna zijn het hele stukken naar het westen waarbij we regelmatig tegen de 50km rijden. Toch lukt het een racefietser om ons bij te houden en doordat hij sneller in de dorpen en zo is, raken we hem op een gegeven moment kwijt, ook doordat er een stoet oldtimers langs komt en een verkeersregelaar ervoor blijft staan :-)
In Balkbrug is de eerste stop en ook wel het punt dat we tegen de wind in gaan draaien.

Heiner trekt zich niet zoveel aan van de wind, want die blijft stug doortrappen naar de 50km, heb er een hele kluif aan, gelukkig is de conditie na covid weer een beetje terug, maar het is wel werken geblazen, gelukkig is hij niet zo snel met bochten, en door dorpen rijden, dus dat geeft mij weer tijd op hem bij te halen.

De laatste 30 km gaan weer door Duitsland en de wegen daar zijn toch wel van een andere kwaliteit, vooral de binnenwegen. :-)
Na 205km zijn we terug en het gemiddelde staat op 35km, wat ik hoger verwacht had, maar doordat Heiner met zijn Milan een hekel heeft aan snelheidsdrempels zakt het tempo dan ook geweldig. 
Beide zijn we tevreden met de rit, en volgende week staat de 300km op het programma, dan blijven we in Duitsland en gaan we het Teutoburgen Wald in, met de nodige hoogtemeters. We zien wel hoe dat gaat.

Saluut. 



maandag 14 maart 2022

Winter Elfstedentocht 2022

Schaatsers maar dan met wieltjes.
 Na 2 keer uitstellen is het weer eens zover, met bijna zomers temperaturen gaan het los met de winter fiets Elfstedentocht. in 2020 hebben we de laatste keer gereden, en 2021 niet en 4 jan. 2022 ook niet, dus nu wel.

Zoals wel vaker eerst overnachten ik bij Tom, s'morgens vroeg op om op tijd bij de start te zijn, en dat we op tijd waren blijkt wel uit de foto, want de skeelers starten om 6 uur :-)

Om 7 uur mogen we zelf los, het is al licht om deze tijd, en we knorren snel Leeuwarden uit, niet aan de zuidkant maar dit keer aan de westkant, de route ligt weer net ff anders. Ik denk dat er ongeveer 15 velomobielen waren die meegedaan hebben, de rest uiteraard racefietsers. 

Tom rijdt voorop en al snel hebben we er een stuk of 6 achter ons aan. Op weg naar Sneek gaan we ff van de route af om een slecht stuk te omzeilen, en om aan te geven dat we dat doen, geef ik het door aan degene die achter me rijdt. Maar na de afslag zijn ze ons allemaal netjes gevolgd.

ff checken of alles aanwezig is.
Geeft niet, maar is wel grappig. In Sneek moet ik eerst de stempelkaart achter uit de Milan halen. niet zo handig, maar de rest van de tocht heb ik hem strak bij me. De zon blijft eerst wat weg en de wind is strak oostelijk, dus best nog wel fris. Ik zie op de gps en teller dat we strak iets meer dan 33 gemiddeld knorren. Dus het gaat lekker, alleen de laatste weken niet veel gefietst, en we weten, conditie komt te voet maar gaat te paard. Dus na 50km voelen de spieren al aardig dik. Iets wat ik niet gewend ben.

Nadat een groep racefietsers ons ingehaald hebben rijder er bij  Stavoren meerdere velomobielen bij ons weg,  We blijven met 3 man bij elkaar. Ik merk dat mijn hartslag constant boven de 150 zit en dat is eigenlijk net wat teveel van het goede. Tom rijdt stevig door en had aangeven dat zijn conditie ook niet top was, maar daar merk ik niet zoveel van.

Maar goed, niet te snel opgeven en na Hindelopen en Workum komt al snel Bolsward, alwaar we meestal een bak koffie nemen met appelgebak. Dus Peter nog ff volhouden jongen, tijdens de gezondheid check op het werk, was je bmi leeftijd 49, dus nog redelijk jong.

Als we in Bolward zijn krijgen we een broodje en chocolademelk en ff uit de fiets, daar knap je van op.
Monumentale kerk in Bolsward.
We zijn op de helft, dus dat moet goed komen, maar door de oostenwind krijgen we na Harlingen de wind veel van voren en voordat we bij Stiens zijn, zeg ik tegen Tom dat 35 met tegenwind de max wordt, anders haal ik het niet, hierdoor gaat de hartslag terug naar 140 en kan ik wat herstellen, de snert en rust in Stiens doet me goed. Ook na Stiens blijft de max gelden en na Dokkum ben ik van de dip af, hierdoor kan het allemaal weer sneller.

Tussen Dokkum en Leeuwarden rijdt Tom 2 keer lek en in Leeuwarden gaan we nog een keer dwars door het centrum, dus een super tijd is er niet, maar met een gemiddelde van boven de 33, 33,3 is het, mogen we toch niet klagen.

In de ijshal krijgen we nog wat eten na inleveren van de muntjes en dan is het op Raerd aan, alwaar de koffie wacht en de auto, zodat we weer terug naar Lattrop kunnen.
Saluut.


vrijdag 11 februari 2022

200 km brevet Zwolle.

 

Eerst een bakkie
Na een lange tijd kunnen we weer eens los met een brevet en we hebben er zin in, het is wel vroeg in het jaar, normaal beginnen de brevetten in vroeg april, maar nu is het 5 februari en vorig jaar in 2021 sneeuwde en vroor het flink, waardoor we konden schaatsen, daar is nu minder spraken van.

Het is winderig, koud, maar gelukkig droog. Een paar dagen voor de start kom ik in contact met Heinrich uit Nordhorn en we spreken af om samen het brevet te rijden. Leuke is dat we allebei in een Milan rijden, Heinrich een GT en ik een LS. Omdat er niet als groep gestart wordt, kun je tussen 8 en 9 uur starten. We zijn om kwart voor 9 weg, na het genieten van een bakkie koffie.

Het 200 km brevet heb ik al een heel aantal keren gereden, maar deze is uitgezet door Eva, en op de kaart lijkt het aardig dezelfde route alleen bij Arnhem gaan we door het oostelijke deel van de veluwe. Daar ben ik al eens eerder geweest tijdens een brevet van Boekelo.

Omdat we elkaar nog niet lang kennen is het wat aftasten hoe we elkaar liggen wat karakter en snelheid betreft, maar de gezelligheid tijdens de autorit en de snelheid tijdens het brevet ontlopen we elkaar niet zo. Alleen Duits is niet mijn sterkste punt, dus ik vraag Heinrich om Duits tegen me te praten en daar waar nodig me te corrigeren, vond ik wel sterk van mezelf.

Al goed, we zijn onderweg en het eerste stuk is bekend, maar als we echt op de Veluwe zijn gaan we over veel betonpaden al slingerend door/over de Veluwe, langzaam aan halen we de langzamere rijders in, maar omdat het op en neer gaat en veel bospaden, ligt ons tempo niet veel hoger dan de rest. De lange rechte stukken die er normaal in een route zaten bij Gerrit Schotman, zitten er nu niet in, een paar wel, maar veel minder. 

ff bijtanken.
Bij de 100km controle doen we een lekker bakkie koffie en een bord snert, dit gaat er wel in. Het is bij een theehuisje waar we kunnen zitten, zo rij je tussen de bomen en zo ben je er. Een gezellig plekje om even te bekomen. Na de pauze gaat het richting Arnhem, en rond Arnhem zijn de bulten aardig vertegenwoordigd en kunnen we goed oefenen in het klimmen. Hier moet ik ook voor het eerst voor naar het kleine blad schakelen en dit gaat best wel goed.

Na Arnhem is er een klim naar 120 meter en de bijbehorende afdalingen. Na 133km hebben we de Veluwe gehad en gaat het vlak naar Deventer, we hebben 800 hoogtemeters gehad, wie zegt dat Nederland vlak is??

Na Deventer is het de IJsseldijk op waar we goed uit de voeten kunnen met onze driewielers en pakken veel racefietsers die tegen de wind in worstelen. Als we in Zwolle zijn merk ik dat rechts voor lek is, en kom nog fietsend bij de finish, waar we om 5 uur zijn. het is nu zaak van afstempelen, Milans op de auto en in de kar en op huis aan. 

Ik breng Heinrich thuis, hemelsbreed wonen we maar 5 km uit elkaar, dus wat is de afstand.
Al met al smaakt het naar meer, en zal dit niet de laatste rit zijn samen.
Saluut.


zondag 30 januari 2022

Dagrij verlichting gemonteerd in Milan SL.

Maar op de kop.
Dit jaar is het weer de bedoeling om wat meer brevetten te gaan fietsen, vond het altijd leuk en het blijft toch wel een beetje trekken. En om overdag toch verlichting aan te hebben wat weinig capaciteit van de accu vraagt is de oplossing van leds in de neus een hele zichtbare en veilige oplossing.

Van 2010 tot ongeveer 2014 werden ze standaard in de Questen gemonteerd, en ik was er altijd erg tevreden over. In 2015 ben ik het zelf gaan doen bij mezelf en klanten die dat ook graag wouden, vooral tijdens de donkere dagen en bij lange tochten is het een stukje extra veiligheid als je voor en achter leds hebt die branden, kost relatief weinig stroom.

Maar hoe doe je het bij een Milan SL waar geen service luik in zit. Want die zit er pas in in de MK7, en dit is een MK4. Als de fiets op zijn wielen staat kom je niet met je handen voorin. Dus dan maar op de kop, zodat je zelf gewoon rechtop, op je knieën zittend, wel met je handen voorin kunt komen en datgene kunt doen wat nodig is.

Wel moet je rekening houden met het feit dat je een diode moet plaatsen zodat je koplampen niet aan gaan als je de leds aan zet, want zowel bij gebruik van de leds als koplamp, moeten de achterlichten wel branden. en de leds en koplampen moeten onafhankelijk aan en uit gezet kunnen worden.

Hiermee kan ik eigenlijk de schakelaar van de leds altijd aan laten staan, alleen in het donker zet ik ze uit.

Mooi gezicht toch!

 

zondag 2 januari 2022

Oliebollentocht Mooi Twente, en een voorspoedig 2022.

 

Netjes in de rij staan voor de bestelling.
Ondanks alle tegenwerking van de overheid zijn we toch gaan fietsen voor een paar oliebollen :-) In dit geval zijn we ze met Mooi Twente gaan halen in Lochem waar LOL ook langs kwam om even bij te kletsen.

Eerst naar Hengevelde gereden, en vandaar uit met zij'n drieën naar Lochem, de animo was jammer genoeg niet zo groot vanuit Twente, het was ook niet zo geweldig weer, maar met een velomobiel moet dat toch niet het probleem zijn. Gelukkig was de koffie wel lekker warm bij Tonnie en konden we in alle rust ff bijkletsen.

Een deelnemer bleek problemen te hebben met zijn aandrijving van de Quest, dus die zou op eigen gelegenheid met de 2wieler naar Lochem komen. Alwaar we hem hebben gezien en gesproken.

Sfeer beeldje.
Tijdens het nuttigen van de warme oliebollen kwamen de LOL mensen er ook bij en konden we bijkletsen, een naamgenoot zat ertussen, dus dat paste goed.

Het is nog geen zomer dus na een 30 tal minuten buiten staan is het leuk geweest, en ga ik terug met de 2wieler om te kijken wat het probleem is bij zijn Quest en de rest gaat hem of haar route volgen. 
Toch heel anders als wat je gewend ben tijdens de normale oliebollentocht, was wel leuk maar vervangt het niet.

Ook de Friese Winterfiets Fiets Elfstedentocht van 4 januari gaat jammer genoeg niet door. Persoonlijk had ik hem erg graag gereden op 4 januari, 25 jaar na dato. Vooral omdat ik hem toen ook gereden heb.

Maar goed, het is wat het is, en er zijn ergere dingen.
Voor de rest wens ik iedereen een geweldig 2022 toe, met veel gezondheid en plezier tijdens de activiteiten die je leuk vind.
Saluut.




donderdag 9 december 2021

Hoe bevalt een Milan SL?

 Na ongeveer 5000 km en 6 maanden fietsen met een SL MK4 van Milan heb ik wel een aardige indruk van deze velomobiel. In eerste instantie heb ik eigenlijk nooit naar een Milan gekeken, want optisch vond ik ze nooit mooi, eigenlijk komt dit mede door de kleurstelling die aangebracht was. Vanaf 2002 ben ik altijd een Quest fan geweest. Is een goed doordacht concept, waarbij eenvoud en doeltreffendheid hoog in het vaandel staat.

Die ik nu gebruik heeft de onderkant zwart en bovenkant wit, mooier is blaauw of rood aan de onderkant, maar dat is persoonlijk. Mijn eerste indruk na de 1ste week is, dat hij best wel snel is en lang snelheid vast houd, eigenlijk blijft hij lang door versnellen. Dit geeft een hoog gemiddelde die ik nooit gehad heb met een Quest of ander model. lees brevet 330 km

De vering voor en achter bestaat inwendig uit een verenpakket wat meer comfort geeft, en hierdoor is de SL minder spartaans, ondanks dat hij van carbon is, trilling en geluid vergelijkbaar met een Quest of Strada. DF en Alpha geven veel meer trilling en geluid.

Wat stuurgedrag betreft is het een van de weinige velomobielen die makkelijk uit zichzelf rechtuit rijdt.
Heb eerst de fijn afstelling met linkse en rechtse draad gemonteerd in de stuurstang en afgesteld onder belasting, anders staat de sporing nog verkeerd als je erin zit.
Heb er nu Green Speed 40mm onder liggen en hij rijdt als een speer, en ondanks de gevoelige banden voor lek, nog geen lek gehad. Loopvlak van de banden is ook mooi glad, achter heb ik een 50mm Kojak liggen. Standaard heeft de SL uitvoering 28mm voor, maar de 40mm passen goed, en bochten is nog geen echt probleem geweest.

Verkeersdrempels zijn geen probleem, heb de veerpoten verlengd waardoor hij iets hoger staat van voren. Dit werkt prima en scheef een drempel nemen, wat je wel eens ziet met een Milan is overbodig.
Vol gas over een drempel, doe ik regelmatig, en de standaard vering doet goed zijn werk, springen van de achterkant doet hij niet.

De kettingloop heb ik aangepast, trekkende ketting loopt nu rechts, wat een veel rechtere efficiëntere loop/stand is van de ketting, ook de voorste looprol aangepast naar een kleinere waardoor de hoek kleiner is en de beschermbuis meer naar voren kan, hierdoor pakt de ketting minder vuil op, voorwielen werken best wel veel vuil via de wielkasten en stuurtunnel naar binnen. 

Gelukkig heb ik er geen luchtinlaat in zitten, is ook niet nodig, in de zomer rijdt ik zonder kappen, in het najaar alleen met 1ste kap + vizier, en nu met de 2de kap erbij, waarmee het lekker warm is in de fiets, en verbazingwekkend rustig is, wat geluid betreft. Met deze stroomlijn kap is de Milan veel rustiger als bij een Quest of Alpha met stroomlijnkap. Ondanks het koude weer, rijdt ik nu snelheden die ik anders alleen in de zomer haal.
Uiteraard heb je een vreselijk groot instapgat bij deze fiets, net of je in een badkuip gaat liggen.

Er zitten geen voetgaten voorin, dus achteruit steppen lukt niet, maar de Milan is dusdanig laag dat je gewoon met je handen aan de grond komt, het zwaartepunt is hierdoor ook laag, dus je kunt veel sneller bochten nemen, bijna net zo snel als een fiets met open wielkasten en brede sporing.

Wat wel een nadeel is, als je banden moet verwisselen of oppompen, dat er best wel weinig ruimte is, om dit te doen, net genoeg, maar je krijgt wel handigheid als je regelmatig bandenspanning controleert.

De stoel kun je er gewoon uit tillen als je bagage erin wilt doen, je ligt er echt plat in. Zelf heb ik nu wel de laagste stand bereikt die mogelijk is, de steun in de breedte flink ingekort waardoor bagage ook makkelijker in en eruit gehaald kan worden, zonder dat dit een nadeel is voor de stoel. Standaard steun is eigenlijk een sta in de weg, schoudervulling heb ik niet nodig, zit er mooi strak in, als je dan weer eens in een Quest of Strada rijdt, dan zie je een zee van ruimte om je heen in de fiets, echt ff wennen dan.
Door de bagage vakken voor de wielkasten kun je tocht veel spul meenemen. 

Al met al, heeft deze velomobiel mij in veel opzichten verbaasd, optisch is het niet de mooiste, maar dat is persoonlijk. Wat stroomlijn/vorm betreft zijn er goede keuzes gemaakt, want hij is snel. Mechanisch daar in tegen heb ik al aardig wat aangepast, waardoor hij minder verlies heeft in de aandrijflijn, standaard kettingrollen geven erg veel geluid als de O-ringen dieper liggen, ook dat aangepast.
Jammer is wel dat er geen 160 of 170mm cranks in passen, dat had ik liever, maar daarvoor is de body te klein.
De Milan is een comfortabele velomobiel en ook snel. Maar door de Snoek, in mijn optiek, niet meer de snelste. 

Saluut.