Waarom ben ik een Randonneur geworden!

Mensen vragen vaak waarom ik van die lange afstanden (brevetten) fiets.
Dus ik zal proberen hier iets over te vertellen.

Als je dit als hobby hebt, wordt je officieel een Randonneur genoemd, Een randonneur is iemand die regelmatig tochten fiets van 200km of meer. Een Nederlandse benaming is "Lange afstand fietser".
Een en ander is ontstaan na 1891 waarin de eerste tocht "Parijs Brest Parijs" gereden werd.

Zelf kwam ik hiermee in aanraking in 2003 tijdens een tocht in september naar Giessen in Duitsland, samen met andere velomobielrijders waaronder 2 mensen die in net "Parijs Brest Parijs" hadden gereden.
De verhalen die ze vertelde en mijn eigen ervaring tijdens die tocht naar Giessen en terug, vertelde me dat in aangepast tempo je een heel eind kunt fietsen in 24 uur.
De laatste dag van die rit kwam het totaal bijna tegen de 400km aan en dat zonder veel pijn en moeite.
Dit was wel een ei-opener voor me en gaf me een behoorlijke kick. Tjonge dat dit mogelijk is.

Zelf ben ik slow starter, en duidelijk geen sprinter, dit was ook al zo tijdens mijn jeugd waarin ik schaatste, en aan langebaan wedstrijden meedeed. Al snel reed ik marathon's en had een hekel aan de 500mtr. :-))
Daarnaast kan ik heerlijk tot rust komen tijdens het fietsen. Duidelijk ontspannen tijdens het inspannen.
Ook kan ik er heerlijk van genieten van het lange afstandfietsen als het bijna geen moeite kost.

Vooral het fietsen tijdens de nacht vind ik altijd een hele belevenis, en dan als de zon opkomt en je de dag in rijdt.
Tijdens het fietsen luister ik veel naar Gospel muziek en kan ik veel zaken van het leven overdenken.
Ik ben een overtuigend Christen en heb tijdens deze lange tochten dan ook veel tijd om bijbelse zaken te overdenken en te bidden voor dingen die me bezig houden.

Wat me steeds weer verbaasd is mijn eigen lichaam, wat nu veel meer kan, dan dat ik vroeger voor mogelijk heb gehouden. Als ik tijdens mijn schaats periode de conditie had gehad, die ik nu heb, was ik veel verder gekomen toendertijd, heb ik daar spijt van, ja en nee.
Maar uiteraard ben je er wel nieuwsgierig naar. Wat was er mogelijk geweest.
Mijn broer, beresterk, zat samen met Hilbert van der Duim in jong oranje, kweekvijver voor de kernploeg schaatsen toendertijd. Zelf was ik trainingsmaat van Evert van Benthem.

Zelf kijk ik dan ook graag naar mensen die iets uitzonderlijks presteren, vooral op conditionele vlak.
Hoe doen ze dat en hoe beleven ze het. En wat hebben ze ervoor gedaan.
Het is ook elke keer weer een geweldige kick als een lange tocht gelukt is.
In 2006 en 2007 heb ik de eerste lange tochten van 1000km en meer gefietst, heb er maanden op geteerd, en er ging geen dag voorbij of ik was ermee bezig, (wat het nagenieten betreft)
Hetzelfde had ik in 1985 en 1997 na het schaatsen van de Friese Elfstedentocht, geweldige evenementen.

Ook heb ik tochten niet uit gefietst (Lowlands 2010) of ben er niet eens aan begonnen (LEL 2009 en PBP 2011).
In die tijd reed ik elke werkdag 340 km met de auto woon- werk verkeer. Het lichaam liet het gewoon niet toe. Nu we in Twente wonen kan ik echt merken dat ik veel meer energie heb.
Vorig jaar DCT ging dan ook weer als vanouds, en was een verademing voor me, het ging weer en ik kon het goed doen.
En dan is het echt kicken natuurlijk, hier kun je weer maanden op teren.

De tijd voor zo'n tocht is toch wel ook wel spannend en stressig, langzaam neemt de spanning toe en begin je aan van alles en nog wat te twijfelen. Vaak denk je dan aan de dingen die verkeerd zijn gegaan in het verleden. Ook het slapen wordt dan minder. Maar als ik eenmaal aan het fietsen ben, kan ik eindelijk ontspannen.

Hoe lang ga je door met zo iets, tja, afwachten hoe sommige dingen zich ontwikkelen, ik zie soms mensen boven de 70 die nog rustig meetrappen, het is wel een sport waarbij de gemiddelde leeftijd rond de 50 jaar ligt. Dus duidelijk een sport voor de oudere sporter.
Zolang het lichaam en de geest het nog leuk vinden, PBP wil ik zowiezo nog een keer rijden, met al die mensen, wat sfeer betreft lijkt die tocht veel op de schaats Elfstedentocht.
Maar wanneer die weer gereden wordt ???????????
Saluut.

Herstel sleutelbeen, en ontwikkelingen LEL

Sleutelbeen.
Van de week voor controle geweest in het ziekenhuis en ik ben ontslagen.
In de medische wereld betekend dat verdere controle/behandeling niet nodig is.
Op de foto bleek dat de breuk nog steeds niet compleet geheelt is, dit komt ook doordat het een meervoudige breuk is geweest en het niet allemaal 1 op 1 paste, dus ruimte ertussen zat.
Of netjes door de chirurg gezegd, het is niet helemaal perfect gedaan :-))
Maar goed, ik heb bijna 100% bewegelijkheid weer terug, alleen tussen de schouderbladen komen met mijn rechterhand is nog niet gelukt, maar daar werken we aan.
Vanmorgen de Fysio bedankt voor al het pijn lijden wat ik daar heb gedaan, kwam er soms misselijk van de pijn weg.
Maar als ik nu mijn rechterarm beweeg dan snap ik niet dat het van de winter niet kon. alles werkt weer.

London Edingburgh London.
Vandaag bericht dat ik 1 van de rijders ben van LEL die gevolgd gaat worden tbv een documentaire die gemaakt wordt over deze tocht.

Thanks so much for meeting my colleague Rich over Skype, and for spending the time to discuss our documentary. We have now had the opportunity to meet all the riders that put themselves forward to be interviewed. 

Myself, Rich and Walter have agreed unanimously that we would like to follow your ride in depth for the making of our film. 

Een cameraploeg zal me voor tijdens en na de tocht volgen, en dit verwerken samen met materiaal wat ze schieten van andere rijders.
Alle rijders die gevolgd worden zijn geselecteerd na een aantal interviews via Skype.
Weet nog niet hoeveel, maar dat zullen er niet veel zijn, lijkt me.
Zal nog kijken of ik iets vind zodat men via internet kan zien waar ik ben tijdens de tocht.
25 juli op pad, en dan 28 juli om 7 s'morgens los.
Aantal deelnemers 1000. Beetje meer dan gepland begreep ik, maar de belangstelling was erg groot, binnen 10 uur volgeboekt.
Afstand 1400 km, en aantal hoogtemeters 11500 mtr.
Ben erg benieuwd hoe het zal gaan, maar het brevet van Boekelo heeft me veel zelfvertrouwen gegeven, en dat is weer mooi meegenomen.
Over 2 weken nog een keer 400km om het niet te verleren. De fiets nog ff goed  en grondig nakijken, vooral de remmen. en dan, hop naar Engeland,
Saluut

Verslag brevet 600km Boekelo

Start.

Vorige week het brevet gereden, en nu dan het verslag.
Bij de start zijn er 20 deelnemers en dat waren er meer dan verwacht, heb ook wel eens een 600 gereden met 3 deelnemers. Voor de organisatie geeft dit na het vele werk altijd een bepaalde voldoening.
Ga er maar aanstaan, een route uitzetten van 600km. Dat is een heel gedoe. Dus Gert en Arvid bedankt voor al het werk en de goede organisatie.

Om negen uur stipt zijn we gestart en hierna reden we al snel over de Duitse grens.
Al snel rijdt iedereen zijn eigen snelheid, want deze tocht met zijn 4100 hoogte meters zou niet de lichtste worden. Dus al snel na de start had ik het rijk alleen, na 60km het eerste controlepunt, (Reken) en na 15 min de racefietsers in een groep. Ik had al bijna de koffie en koek op dus ben verder gegaan. Het volgende controlepunt lag op 150km en het hoogteprofiel gaf aan dat het zwaarste stuk tussen de 150 en 225km zou liggen, hierna werd het makkelijker tot 400km en dan de laatste 200km uitrijden terug naar Boekelo.

Zo kun je ook alles meenemen!

Bij het controlepunt van 150km (Bremen) kwamen er maar 4 racefietsers binnen zolang ik daar was, het waren 3 Duitsers en 1 hollander, ze gingen iets eerder weg. Ik had dit wel verwacht, de komende 75km waren veel klimmen naar Winterberg toe, en een paar afdalingen, omdat je 40kg aan fiets onder je kont hebt is dit wat lastiger dan een carbonfiets van 8kg.
De racefietsers waren iets eerder weg, maar al redelijk snel was ik ze voorbij, maar ik verwachte ze elk moment terug, wat tot mijn verrassing niet gebeurde. De eerste lange klim naar 550 mtr hoogte was lang en zwaar en hier heb ik de boel wat verziekt voor de rest van de tocht, te zwaar trappen en te hoge hartslag (175) zorgde ervoor dat met de warmte 25+, ik een beetje aan de kook raakte.
Door veel te drinken en terug te schakelen en mijn hartslag niet meer boven de 150 te laten komen kon ik erger voorkomen, wel voelde de achterkant van mijn bovenbenen erg stijf aan tijdens de klimmen na de eerste lange klim.

Controle Winterberg, ff bijkomen.

Het nadeel is het snelle dalen en dan opnieuw langzaam klimmen naar de hoogte waar je net vandaan komt, maar ja dat heb je in de bergen, je moet er overheen. Langs de Bodensee kon ik goed herstellen en kon ik aan de laaste klim van 25km beginnen naar Winterberg. 16km voor Winterberg heb ik nog 15min stil gestaan om te eten en om ff bij te komen. Het was erg warm, Om 6 uur was ik in Winterberg en 20min later ook de racefietser. Dit had ik echt niet verwacht, maar ze gaven aan dat ze het ook zwaar vonden.



We zijn gelijk weg gegaan naar het volgende punt op 300km, het keerpunt. We moesten nog wat kleine klimmetje en dalen door, en toen dook ik ineens een dal in waarbij de snelheid op GPS, ondanks het vele bijremmen, ineens op 120 stond. De remmen hebben echt overgewerkt tijdens de afdalingen, Hierna liep de route weer langs een groot meer zodat het vlak was en ik mooi door kon rijden zonder teveel te hoeven klimmen. Aan het eind van het meer was een grote waterkracht centrale, waar het wemelde van de hoogspanningskabels.

Zo ziet een dip eruit. Waar is mijn bed.

De GPS was hier helemaal de kluts kwijt, hij draaide alle kanten uit en toen ik stil stond gaf hij nog steeds snelheid aan, na eerst nog verkeerd gereden te zijn, kwamen de racefietsers ineens me voorbij, hier eerst maar ff lekker bij gebleven, het ging vals plat omlaag, en dan hoef je in de Quest eigenlijk niks meer te doen.
Tot aan de controle op 300km (Fritzlar) bleef dit zo en na een tijdje ben ik ze weer voorbij gegaan.

Bij de controle vna 300km, ongeveer 10 uur was het, waren de stoeptegels nog steeds warm van de zon. Ook hier weer het zelfde, ze waren weer net iets eerder weg. Het was nu echt donker en de volgende stop zou bij 350km zijn, het ging licht glooiend omhoog en omlaag en over niet al te beste wegen, veel snert asfalt op de binnenwegen in Duitsland. Ik begon best wel last van mijn maag te krijgen, en er zat wel een dip aan te komen. Ik heb altijd in dat soort gevallen een zak snoep (apenkoppen) in de fiets liggen en dat is dan mijn voedsel min of meer. Er zit veel suiker in en ik vind ze lekker, en ze happen lekker weg, dus daar redt ik het dan vaak mee.

Ondertussen was ik de racefietsers weer voorbij en dat is wel leuk, je rijdt niet steeds alleen en dat stuivertje wisselen geeft wat vermaak, het breekt ook wat de eentonigheid. De uitgaande jeugd vind het geweldig, als ze je zien, rijden veel naast je, foto's nemen, en ze joelen veel naar je. Soms ff terug toeteren, en ze flippen helemaal:-)). Bij de Mac Donalds (Diemelstadt) weer uitleggen wat je wilt, Een stempel, waarom dan, nou om te laten zien dat ik hier geweest ben, wanneer gaat u slapen dan, nou niet. euhhhhhhhhhhh meent u dat, oke ff mijn chef vragen,

Dit doen ze als ze je inhalen tijdens een klim, foto maken.

Nou meestal duurt dat bijna 5 min. en dan heb je je stempel, dat is het nadeel als je elke keer als eerste binnenkomt, kun je alles uitleggen.

Ondertussen had mijn dip zich verdiept en nam ik me voor om echt rustig aan te doen, ben ook eerder vertrokken. Maar ik had niet in de gate dat er op 375 een klim zat van 200 naar 450mtr, tjonge dat was echt afzien. In deze klom kwamen de racefietsers dichterbij en vlak voor de top haalde ze me in.

Hier kun je dus echt niet fietsen.

Hierna was het leed geleden, wat klimmen betreft, maar de maag inhoud kwam er wel uit. Heb ff 5 min. gerust en wat snoep naar binnen gewerkt. Hierna was het veel rijden met hartslag 100-110 en als het omlaag ging niet teveel trappen. Hierdoor kon de racefietsers voorblijven en toch herstellen, kruissnelheid bleef tussen de 30 en 35 hangen.

Tjonge, dan smaak het weer.

Op de controle in Oelde kon ik met moeite een reep snikkers naar binnen krijgen en ben weer door gegaan, vlak erna een complete weg die eruit ligt en geen omleiding. Tja daar sta je dan, het begint ook nog te regenen. Na wat zoeken besluit ik dan maar de fiets er doorheen te slepen, de racefietser kwamen ook weer eraan en die hebben het dan een stuk makkelijker :-))
Net voordat ik weer in de Quest kan, begint het te hozen, met bakken, zo erg dat ik het windscherm eraf haal en het deksel erop doe, tjonge wat een water, dan heb ik weer een voordeel tov. de racefietsers.
Die zaten echt als verzopen katten op de fiets, brrrrrrrrrrrr.

Gezamelijk genieten, nog 75 te gaan.

Bij de laatste controle (Buldern) zat ik lekker te genieten van een bak koffie en gebak, maag was weer in orde en de dip was ver weg. Petertje was weer hersteld   en "Back on track".
Dit was mooi, en hierdoor gingen de laatste 75km ook als vanzelf, gewoon lekker trappen rond de 35 en op naar Boekelo. Dan geniet je van het feit dat het gelukt is, dat de zon schijnt en dat je een redelijke snelle tijd rijdt.
De 600 van Zwolle heb ik een paar keer gereden met 2000 hoogtemeters in 24 uur. Maar deze heeft 4100 hoogtemeters en dan maar 1,5 langer nodig. Dat geeft de burger moed.

In Boekelo Gert gebeld en die was snel ter plekke, nog ff nazitten en wachten op de racefietsers, die maar niet kwamen. Ben om elf uur naar huis gefietst met een voldaan gevoel.


Nog snel ff wat slapen en dan morgen weer aan het werk :-))
Saluut.

600km brevet Boekelo, 670 totaal

Gisteren en vandaag 600km brevet gefiets vanuit Boekelo.
Eerst wat gegevens, want slaaptekort is aanwezig en morgen voor 4 dagen weg.
Verslag komt later.
Om 09.00 uur gestart op 08-06-2013
Terug vanmorgen om 10.30 uur.
Aantal hoogtemeters volgens organisatie 4100 mtr. Het was wel zwaar.
Gem. gereden snelheid 28,7km
Hoogste snelheid na Winterberg, gezien op GPS 120km, GPS geeft zelf hoger.

Als ik terug ben zet ik een uitvoerig verslag op mijn blogspot.
Saluut.

In de pocket!

Mooi niet, samen met een van je kinderen je hobby doen.

Pinkstermaandag, wat doe je dan, de Elfstedentocht.

Dit keer voor de 31ste keer, en voor het eerst weer met een tweewieler :-((

Nadat we vorig jaar als eerste binnen waren(Tom en ik) bedacht het bestuur dat dit voor eens en voor al de laatste keer zou moeten worden, dus verbieden die dingen.

Ik heb toch kaarten aangevraagd voor Tom en mij, maar Tom bedankte, dus vroeg ik of mijn dochter mee wou. Ja hoor, we gaan mooi met zijn tweeen. Zo gezegd zo gedaan.

Om 10 voor 4 uit bed en naar Bolsward, Tirza op de racefiets en ik op de MTB er achteraan. Start met groep 2 en hup weg waren we. Koffie in Holwerd bij Tom en zijn schoonfamilie, pannekoeken bij Rachel, ook een dochter, en Johanna de jongste dochter, zou macaroni verzorgen in Jutrijp. Je zit meer stil dan je fietst.

Ons was verboden om mee te doen met een driewieler, nou ik was Bolsward nog niet uit of wat rijdt daar, een ongestroomlijnde driewieler, 1 wiel voor, 2 achter, en hij was niet gehandicapt, dat kan ik je vertellen. Heb mijn hoofd geschud en ben hem voorbij gereden, zat geen snelheid in.

Het was erg mistig, maar windstil, en daardoor trok het ook niet weg. Na 60km brak de ketting van Tirza, balen, bellen met de materiale hulpdienst en wachten, nou dat duurt gauw te lang kan ik je vertellen.

Dus na 20 min, wij weer fietsen, ja ik, en Tirza hield me vast, als er een groep inhaalde, vragen om een kettingpons en na 5 km was er eentje die dat bij zich had en wij mochten hem gebruiken.

Nou mooi, de boel gerepareerd en hierna kon Tirza ook weer een bijdragen leveren aan onze gezamelijke snelheid.

Mijn km. teller deed het niet, dus ik wist niet hoe hard we gingen, maar af en toe spieken bij een ander verstrekte ook de nodige info.

Na drie kwartier vertraging waren we in Holwerd waar Tom de koffie warm had en we konden lekker ff zitten. Tom had er geen spijt van dat hij niet meedeed. Na de koffie naar Dokkum waar we gelijk door konden naar Leeuwarden, we hadden een leuk samenspel, als we ingehaald werden, zei Tirza, toe maar, en dan gingen we mee, hierdoor reden we vaak rond de 35km, schiet lekker op, op een gegeven moment reed ik op kop, en dan geeft het wel een lekker gevoel als je een groep racefietsers inhaald die allemaal van die snelle lichte fietsen hebben, maar geen snelheid, wat toch niet onbelangrijk is.

Ff later komt een racefietser voorbij en neemt over met de opmerking. Zal ik maar op kop rijden, heb tenslotte smalle bandjes. Oke, doe je best heb ik gezegd. Of "lekker zwaar trappen he, op een MTB".

Maar over het algemeen positieve opmerkingen, dat vader en dochter zo fietste.

In Leeuwarden pannekoeken gegeten en toen naar Bolsward waar de soep lekker warm was, na Leeuwarden was het gaan regenen, af en toe droog, maar we werden er gelukkig niet echt nat van.

Na Bolsward een klein stukje naar de macaroni, en konden we de zuidelijke lus ingaan. Door al dat stoppen en eten konden we geen tijd goedmaken. Maar het grote voordeel was dat we geen eten mee hoefden te nemen.

Ik heb 2 energierepen en een snelle Jelle opgegeten tijdens het fietsen, o ja, ook nog een banaan. Meer hoefde ik niet mee. Na Spanneburg begon het natter te worden, en na Stavoren werd het echt nat.

Tirza, had goed door wanneer ze kop moest overnemen, en daardoor konden we elke keer mooi aanpikken bij een snelle groep of fietsers, want ja, ik ben ook geen machine, en een MTB is geen Quest.

Wel vertelde ze me, dat er regelmatig 39 op de teller stond. Ze gaf ook wel aan dat ze na Sloten een dieptepunt had, en ff rust nodig had, dus terug naar 29 en bijkomen, zelf was het beste er bij mij ook af.

Na Stavoren begon het echt te regenen. Stoppen en de regenjassen aan.

Na Workum waren we weer allebei bij de les en konden we de laatste 12 km weer goed doortrekken.

Om half 4 waren we terug in Bolsward. Tirza gaf aan dat de laatste 50 km wel zwaar waren geweest, maar onderweg gaf ze geen kik, en bleef stijf in het wiel hangen, nou Tirza, geweldig meid, je reed geweldig en veel beter dan ik zelf in mijn jonge jaren gedaan heb, de eerste keer wou ik voor Bolsward al stoppen, tjonge wat was ik toen kapot. Maar fietsmaten hebben me toen erdoor getrokken om door te gaan.

In de tent ff zitten, pilsje drinken en dan terug naar Sneek. Toen begon het echt te regenen, en we kwamen dan ook zeiknat aan in Sneek. Het water liep uit mijn schoenen. Lekker douchen bij Johanna en de overgebleven macaroni opeten, want we hadden weer honger :-))

Vanmorgen nog wat spierpijn, en voelde ik me nog moe, maar geen last van zadelpijn gehad, of van mijn armen. Dus 3 weken fietsen met de MTB heeft zijn vruchten afgeworpen, nu weer lekker met de Quest, veel  makkelijker, veel meer comfort en veel meer snelheid, wat een LUXE.

Over 3 weken nog een 600 km brevet, en dan LEL, tjonge, komt al dichterbij.

Saluut.

Een mooi stel, en een leuk stukje grond erbij.

Ze zijn toch groter dan ik verwacht had.

De familie is tijdelijk uitgebreid met 2 puppie's. Onze chihuahua heeft deze week een nest, geworpen noemen ze dat, van 3 puppie's. Alleen de eerste heeft het niet overleefd, na de geboorte likte de moeder teveel aan de navel en hierdoor onstond een navelbreuk, en daardoor kwamen de darmen eruit.
Tja en dat is niet de bedoeling, maar gelukkig ging het goed met de volgende twee pups.
Moeder chihuahua is er mooi druk mee, en verdedigd haar kroest met hand en tand :-0)).

Dus als er nog iemand belangstelling heeft, de zwarte is nog te koop.

Nu nog ff inzaaien en aanplant erbij in.

Ook hebben we deze week een mooi stukje tuingrond aangekocht zodat de kavel nu 2 keer zo groot is en we nog meer kunnen gaan genieten van de tuin.
Vijver erin laten graven en de grond die vrijkomt mooi kunnen gebruiken voor aanvullingen op andere plekken. Samen met de buurman een kraan laten komen om alle stobben uit de grond te halen en hierdoor een mooi vlakken tuin te krijgen. Gat graven, stobben onderin, en hup weer dicht die boel.
Tjonge, daar kun je niet tegen werken, kost een paar centen, maar je wordt er niet moe van.
Saluut.

Brevet 300 km Zwolle, totaal 454 km

Tom Hospes en Gert Beumer.

Gisteren was het laatste brevet van Zwolle aan de beurt, 300 km. "Naar het hoge Noorden"
Gerrit Schotman had het hoge noorden voor deze keer uitgezocht, een aantal jaren terug hadden we het ook al eens gereden, trouwens het was toen beter weer.
Om 6 uur ben ik gaan fietsen en om 8 uur in Zwolle, alleen iedereen stond nog buiten want de kantine van de sporthal was nog niet open, en in de wind was het nog best koud.
Gelukkig na een paar minuten was het leed geleden, opvallend was het hoge persentage velomobielen, heb er zeker 6 geteld van de ongeveer 15 deelnemers.
Om half negen nog een klein woordje van Gerrit want er was regen voorspeld en we wouden zoveel mogelijk gebruik maken van de droge tijd.

De eerste stop was aan het Snekermeer bij Terhorne, de weg erna toe was voor mij erg bekend, dus geen verrassingen, alleen de nieuwe Ramspol brug bij Ens had ik nog niet gezien, een mooie brug voor het verkeer, een stuk beter dan de oude die erg oud en versleten was.

Gerrit Schotman, mezelf en zoon van Gerrit

Op de oude dijk van Vollenhove naar Kuinre stonden er opeens mensen op de dijk die wouden dat ik stopte, de geheime controle, ik had dat helemaal niet in de gaten en schoot bij ze langs, toen herkende ik ineens Gerrit zijn zoon. Oeps. :-))
Bij Terhorne begon het te regenen en dit zou duren tot aan Kollum, Tom Hospes mijn fietsmaat had bij weggaan een lekke band, en omdat het regende zijn we terug gegaan naar de stempelplaats omdat we daar mooi overdekt konden wisselen, nadat we dit gedaan hadden kwam hij bij de volgende brug erachter dat hij zijn tasje met binnenbanden had laten staan, nou mooi heeft hij vandaag, de dag na gisteren ook wat te doen:-))

Afgesproken was dat we macaroni zouden eten in Holwerd, waar Tom zijn schoonouders wonen, nou dat smaakte goed na 250 km. konden we gelijk wat opdrogen en ff uit de fiets.
Op weg naar Holwerd kwamen we op de Elfstedenroute allemaal oldtimers tegen die de Elfsteden aan het rijden waren, mooie oude auto's en moteren, maar als er een heleboel achter elkaar rijden dan stikken ze ook lekker met elkaar.
 De stempelplaats bij de aanlegsteiger van de boot Holwerd/Ameland was erg troosteloos, koud, winderig en nat, snel weer terug het vaste land op. Na het eten ff wat zoeken om Holwerd uit te komen, ondertussen regende het aardig door en daar wordt je niet vrolijk/warm van. Het stuk Holwerd/Zevenhuizen is bij mij onbekend gebied, in Kollum moesten we rechtsaf over van dat rode asfalt, er lagen aardig wat plassen en ik voelde mijn Quest lekker driften in de bocht, nou dacht ik, beetje glad hier, en gelijk hoorde ik Tom crachen achter me.
Nooit een leuk gezicht als je de onderkant van een Quest ziet in je spiegel, heb dit al een paar keer meegemaakt.

Tom klom eruit en zocht zijn spullen bijelkaar, gelukkig hield het gelijk op met regenen want we hebben nogal wat tijd nodig gehad, omdat de ketting er voor en achter eraf lag en de voorderailleur verbogen was.
Gelukkig heb ik altijd inbussleutels bij me om het kapje bij het achterwiel te demonteren anders krijg je de ketting er ook niet meer op.
Ik weet niet hoe het nu is met Tom, maar hij had aardig last van zijn schouders en wat schaafplekken op zijn onderarmen, omdat hij lang is, steekt hij zijn armen uit tijdens het omvallen, en dat heeft gevolgen.
Na een klein half uurtje konden we weer verder en zijn we rustig verder gereden, hierna ging het vlot alweer beter, zodat we redelijk door konden rijden.

Voorbij Zevenhuizen werd het terrein alweer bekender en weet je waar je zit, Appelscha was het laatste controlepunt, en daarna was het nog 65 km naar Zwolle, allemaal goed te doen, het regende nog af en toe, maar veel droog weer.
We hadden verwacht rond 7 uur terug te zijn in Zwolle maar door de lekke band en het omvallen, werd het toch nog kwart voor 8. Ineke, Gerrit zijn vrouw, had warme soep klaar en een broodje wat lekker is. Nog bedankt.
Na ff zitten en bijkletsen ben ik weer op pad gegaan voor de laatste 74 km naar Lattrop waar ik 20 over 10 weer thuis was, lekker douchen en zitten, om wat bij te komen.

Al met al een leuke tocht, met veel water, en wat ongemakke voor Tom.
16 uur en 20 min onderweg geweest. met een gemiddelde rijsnelheid van 35,4 km per uur.

Met Pinksteren Elfsteden fietsen met de mountain bike, daarna nog een 600 km vanuit Boekelo, ergens eind juni nog een lange tocht en dan eind juli LEL.
Saluut.