Hoe/waar monteer je ovalen tandwielbladen

We zijn nu ruim een jaar bezig en mijn bijnaam raakt al aardig ingeburgerd :-))
De laatste tijd krijg ik verschillende vragen van mensen om te helpen bij het juist afstellen van ovale bladen. Men besteld/koopt ze, en dan komt men erachter dat het best nog lastig is om ze correct te monteren. Of ze zijn al gemonteerd en heeft bedenkingen over de montage.

Tja wat doe je dan, dan laat je ze er niet mee zitten, en maak je een afspraak zodat men langs kan komen voor de juiste afstelling. Want blijft men ermee rijden dan loop je de kans op een lastige blessure, of de tandwielbladen gaan eraf, met het idee dat het niet werkt,  hierdoor krijgen ovale tandwielbladen ten onrechte een slechte naam.

Het tegenovergestelde is juist waar, ervaringen van gebruikers met de juiste afstelling geven aan dat men erg tevreden is, ook tijdens PBP vertelde gebruikers me deze ervaringen. Het grote voordeel van Rotor is dat door de veelzijdigheid van montagegaten de bladen in elke gewenste positie gemonteerd kunnen worden. Want geen combinatie mens/ligfiets is gelijk.

Bij racefietsen zijn kettingloop, positie zadel en onderste en bovenste dode punt bekend/hetzelfde.
Dit is bij onze fietsen elke keer anders. Maar niet getreurd, in Lattrop zit de oplossing.

Mijn advies in deze, neem contact op, en kom naar Lattrop, zodat je gelijk kunt profiteren van de voordelen van deze extra's, zoals: meer vermogen, minder verzuring, makkelijker optrekken, sneller op snelheid.
Saluut.

Epiloog PBP 2015.

We zijn 2 weken verder en alles is een beetje geland, de meeste verhalen zijn verteld en ervaringen uitgewisseld. Het is een editie geweest waarbij het weer goed meewerkte, en er eigenlijk voor mij geen problemen zijn geweest, buiten de achillespees en de dove voeten, die nu wat bijtrekken. Als ik terug kijk zijn er twee dingen die opvallen met de vorige editie in 2007.

De totaaltijd is iets meer dan 4 uur korter, precies 72 uur nu,  en de totale fietstijd is ook zoveel korter, dus de tijd die ik genomen heb voor het slapen, eten en andere zaken is net zolang als in 2007. Terwijl ik het gevoel had dat ik minder snel fietste als in 2007, gevoel is dus geen zekerheid geweest in dit geval :-))
Het preventief slapen is me erg goed bevallen, het wachten voor de start echt niet. De heenreis naar Brest koste me 31.5 uur, dus de terugreis koste me 40.5 uur. Dit is wel opmerkzaam, 9 uur langer werk gehad. Met een beetje meer aandacht voor de terugtocht is hier de volgende editie wel een winst te halen. Misschien in 2019 Tom meenemen, die jaagt me altijd op tijdens de controle's. Maar de ervaring is bij iedereen dat de terugtocht langer duurt.

Deze zomer 2 x 1200 km tochten gereden, is het te doen, ja, eigenlijk wel. Welke is het zwaarst, PBP is met stip zwaarder. ongeveer 4000 hoogtemeters meer, en soms best wel korte felle klimmetjes.
PBP is ook veel gezelliger, dus dat vergoed weer veel, volgende editie zal ik zeker aan het eind van de dag starten, dan zit je voor de meute, dit is veel makkelijker op de controle's. Het mooie is dat je dit zelf kunt bepalen. Moet je wel op tijd zijn met inschrijven, want de meeste willen als eerste op pad:-)). 

Heb met bewondering gekeken wat de racefietsers er wel niet voor over hebben, tjonge doe ze het niet na. Deze editie is ook eentje waarbij de snelste rijder het gedaan heeft zonder ondersteuning. Terwijl het altijd zo is dat de snelste altijd complete ondersteuning genieten, ieder heeft dan zelf ondersteuning geregeld, waarbij ze verzorgt worden tijdens de controles en de fiets voorzien wordt van vers drinken en voedsel voor onderweg.
Het enigste probleem van deze snelle jongen is dat hij eigenlijk te snel is geweest en te vroeg terug was, hierdoor riskeert hij disqualificatie. Het is tenslotte geen wedstrijd.
Ben je nieuwsgierig naar zijn verhaal, https://yacf.co.uk/forum/index.php?topic=92653.25

Een van de leden va de Adrian Hands Societey heeft op basis van de nu beschikbare gegevens een overzicht gemaakt van de startgroepen en hun succes bij PBP. De beste startgroepen waren de A en de X groepen met 88,6% succes, de slechtste was de W groep (84 uur specials) met 64,5%. De 90 uurs groep tekende voor de meeste buiten tijd finishers, de S groep had daarvan 7%. 
In totaal 5820 starters, 
4466 binnen de tijd, 
156 buiten de tijd en 
1198 niet gefinisht.

http://shprung.com/pbp/?mode=list&cc=NL
Bovenstaande link geeft inzicht hoe het met alle Nederlandse deelnemers gegaan is.
Saluut.

Paris Brest Paris 2015, dag 4

6 op één rij.

Het laatste stuk, 145 km nog te gaan, ik wordt wakker voor de afgesproken tijd en besluit om te gaan, het dunne matrasje ligt niet zo lekker en het wordt al aardig drukker en rumoeriger in de sporthal, zo kan ik nog net voor het donker wegfietsen. De eerste 10 min. moet ik echt wakker worden, want ja, dit is de derde keer dat ik genoegen neem met 2 uurtje slaap. Maar na wat rondlopen en water halen voor de bidons ben ik er weer en ga mijn fiets inpakken en klaarmaken, zoals de vorige keer heb je hierbij veel bekijks want ja, velomobielen zijn nog steeds een zeldzaamheid tussen 6000 deelnemers.


Ik neem er de tijd voor en ondertussen kijken de mensen wat je allemaal doet. Eigenlijk mis ik het motorgeluid bij het wegrijden, lijkt me leuk om dat aan boord te hebben, en dan afspelen als je wegrijdt:-))  Als ik weg rij  uit Mortagne wordt het snel donker en verlichting is wel een must, de route terug is anders dan de heenweg, en ik vindt ook dit stuk makkelijker, veel lange heuvels waarbij de snelheid kunt maken om de volgende weer te pakken, dit gaat goed en scheelt een hoop tijd. tijdens een lange klim in het bos wordt ik ingehaald door een groep fietsers waarbij ik in de kop meega met de voorste, het kost moeite en de hartslag gaat aardig omhoog, maar ik besluit om mee te gaan naar de top. Ik zie in de spiegel dat de grote groep achterblijft en dat ik samen met 5 man verder rij, ineens een vraag hoeveel versnellingen de fiets heeft, waarop ik antwoord, maar eigenlijk maakt dat voor de snelheid niet uit hoeveel je er hebt, als je maar de juiste hebt.

Oud en nieuw model bij elkaar.

Vlak voor de top zet ik nog even aan, en laat ze achter, en na de afdaling die volgt, zie ik ze niet meer. Uiteraard lukt dit niet elke klim, maar hier heb ik toch wel van genoten. Het is 80 km naar Dreux en toch wel aardig druk op de weg met fietsers, Het laatste stuk naar Dreux is nagenoeg vlak en lang, en ik merk dat de snelheid goed hoog is, 40+ hiermee gaan we op de laatste controle af, het gaat als een speer. Mijn achillespees voel ik wel steeds meer. In Dreux maar weer naar de massage. Als ik de controle inloop ruik ik weer die aparte lucht van eten en mensen, het gaat wat tegenstaan. Eerst naar de massage, maar dit neemt veel tijd, er ligt iemand op de brancard die piept als of hij het elk moment kan opgeven, hierna komt hij overeind, en klaagt als een oude man over zijn rug en benen, waarna een maat hem pillen geeft. Ik kijk het met verbazing aan. Hierna gaat hij op de massage tafel en hierbij maakt hij geluiden als of hij elk moment een orgasme kan krijgen, tjonge wat een toestand. Na 20 min. wachten is hij weg met veel gedoe en ben ik aan de beurt, waarbij ze ze wat smeren op mijn hak, en ik ga eten.

In de eetzaal zie ik dezelfde persoon zitten met zijn maat, hij zit erbij alsof er niks aan de hand is. Nou voor mijn gevoel duidelijk iemand die om aandacht vraagt. Want ik heb mensen voor half dood zien zitten. En daar had hij geen last van. Na het eten de laatste etappe naar Parijs, er zijn duidelijk minder fietsers op de weg, de meeste slapen tot daglicht en rijden dan het laatste stuk om overdag aan te komen, dat is leuker, meer belangstelling. Ik kies ervoor om door te gaan en nog te slapen in mijn tent voor de terugreis. Doordat ik al preventief geslapen heb, heb ik nu ook geen last van slaapaanvallen, ik zie veel mensen onderweg in de berm liggen of tegen een muurtje zitten. Tjonge dan is slapen zoals ik gedaan heb wel een luxe, zelfs iemand die bijna met zijn voeten op de weg ligt.
Die is dus niet ver gekomen toen hij slapend van de fiets stapte.

Het hele stuk cingle speed, knap hoor.

Vlak voor Parijs nog een steile klim, en dan rustig doorrijden, Op eens zie ik iemand voor me rijden die op de middenstreep rijdt, een beetje zwalkend, een tegemoetkomende vrachtwagen weet hij nog te ontwijken, maar een bestelbusje moet zelf uitwijken want deze fietsers is vastberaden om de middenstreep vast te houden. Hij zit ook nog behoorlijk scheef, dus heeft last van zijn zitvlak, nou hij liever dan ik, Ook heeft hij geen verlichting aan, en op het moment dat ik hem daarover aanspreek rijdt er ineens een motorrijder van de organisatie naast me die me in het Frans verteld dat ik rechts moet rijden. Hij ziet de fietser zonder verlichting niet eens. Ff later als de motor stil staat, ziet hij hem ook niet, want hij rijdt net weer weg als de fietsers hem wil passeren, als ik de fietser rechts passeer rijdt hij als een Engelsman links op de weg met een taxi op zijn kont. Ik zeg tegen hem dat hij rechts moet gaan rijden en zijn verlichting moet aandoen. Ik weet niet of hij het begrijpt, maar ik ben er klaar mee, en rij door. Als ik later de motorrijder zie, vertel ik hem in het Engels dat hij mij niet mij moet hebben maar die fietser die zonder licht rijdt. Maar de arme Fransman verstaat geen Engels en zijn collega ook al niet. Aparte lui die Fransen, geen woord buitenlands.

De laatste etappe is niet mijn snelste en dat vind ik niet erg vanwege mijn achillespees, de laatste 10 min begint het te regenen, ik kom tegen 5 uur over de finish, en er staan een paar mensen te kijken. Tja het regent, dus veel kun je niet verwachten, ik parkeer mijn fiets bij de andere velomobielen die er staan, en ga de hal in voor het afstempelen en dergelijke. Later zie ik dat de totaal tijd precies op 72 uur staat, leuk om te onthouden:-)) Ik krijg wat eten aangeboden, pasta uit de magnetron, nou ik bedank hartelijke voor het gratis eten. Kan het niet aanzien, ik koop wat brood en vraag of ze ook een pot bier kunnen tappen voor me, nee dat hebben ze hier niet, een Engelsman die naast me staat, snapt het ook al niet. Na wat eten en drinken, ga ik terug naar de fiets en op weg naar de camping. Nee aankomen in het donker is niks aan. Dit gaan we niet weer doen.

Als ik op de camping ben en wil slapen na het douchen begint het hard te regenen, hierdoor wordt het slapen ook niet wat. Na een paar uur ga ik maar koffie drinken bij Gerrit Schotman, en samen met 4 andere fietsers sterke verhalen vertellen hoe het allemaal gegaan is bij een ieder, 1 man heeft opgegeven vanwege maagproblemen. En is vroegtijdig terug gefietst, het is erg gezellig bij Gerrit, maar tegen 12 uur wordt het wat droger en ga ik de boel in de auto gooien en op weg naar het thuisfront. Als ik een slaapaanval krijg zet ik de auto op de parking, zodat ik een power napje kan doen.
Om 9 uur s'avonds ben ik thuis en kan genieten van weer een echt bed:-))
Saluut.

Paris Brest Paris 2015, dag 3

Controle in Villaines-La-Juhel

Hierna is het weer fietsen en eenmaal in de fiets gaat het weer vanzelf. Volgende halte is Tinteniac, Waar ik net na 6 uur ben, het wordt al wat licht, overal fietsers, op de weg, en bij de controle's, je ziet alle groepsaanduidingen om je heen, elke groep heeft een letter van het alfabet. Ik neem weer een bord pasta, maar dit is niet van de beste kwaliteit, half gaar en er zit volgens mij zand in, mijn buurman (Engelsman) zit ook met lange tanden te eten, tijdens zo'n tocht ben je blij met alles, maar dit slaat alles, dit zet je nog niet je hond voor, denk ik nog. en laat het halve bord staan.

Ik ga verder, snel vergeten want mijn smaak en geur pupillen protesteren onophoudelijk. En ik kan je vertellen dat dat niet leuk is, want je wilt de boel wel binnenhouden, ook al is het niks. De volgende halte is Fougeres en mijn ervaring is dat het eten daar echt goed is, dus dat nodigt uit om wat door te trappen. De sfeer onderweg is goed, en ik voel dat de spierspanning weer helemaal terug is, ik kan goed doorrijden, daar in tegen begint mijn agillespees steeds meer op te spelen. Het is nog niet erg hinderlijk, maar ik voel hem duidelijker dan gisteren. De afstand naar Fougeres is maar 55 km, dus dat duurt niet zo lang, ondertussen bedenk ik me dat de terugweg nu toch wat makkelijker lijkt als de heenweg, net alsof  de heuvels lager zijn of zo, maar ik denk dat het verbeelding is.

Man wil graag in de fiets kijken.

Als ik in Fougeres ben spreek ik Guus weer die ik eerder gesproken heb, en hij heeft weer wat uren gewonnen  ten opzichte van zijn max schema, hij klinkt aardig opgewekt, we eten lekker in Fougeres ik vertel hem van mijn agillespees, O, geeft hij aan, ik heb wel een zalfje tegen ontsteking, oke, gaan we proberen. Ook verteld hij van zijn plannen om volgend jaar weer een Dutch Capitol Toer te organiseren van 1400 km, Mmmmm, eerst deze klus maar afmaken denk ik dan:-))
Het eten is heerlijk, en ik geniet er echt ff van, hierna lopen we naar Guus zijn fiets en ik smeer mijn hak goed in. Tijdens het fietsen merk ik wel verschil en de pijn trekt wat weg. Volgende halte is weer Villanines-La-Juhel ik ben daar om half 3, en daar is het altijd een feest, met publiek, een echte omroeper die alles aan elkaar praat en honderden mensen die staan te kijken en alles mooi vinden, zelfs een dansgroep geeft acte de presens. Echt een volkfeest maken ze er hiervan.

Overal toeschouwers, ook op de muur.

Na de controle ga ik bij de massage langs voor de pees, en ze masseren gelijk ook ff mijn kuiten. Tjonge dat voelt goed. Na het eten is het weer fietsen, ik merk wel dat de controle's allemaal wat meer tijd kosten dan de 45 min die ik met mezelf afgesproken heb, maar er is niemand die me op de vingers kijkt, dus wie doet me wat. Als ik weer rijdt lijkt het net of de masseurs een startknop ingedrukt hebben of zoiets want voor mijn gevoel vlieg ik bijna over de weg, zo hard gaat het, de volgende halte/controle is 81 km verder, maar ik ben er al om kwart voor 7. En dan heb ik een half uurt je voor Mortagne nog 15 min bij mensen langs de kant gezeten vanwege brandende voeten die ik heerlijk kon afkoelen met een tuinslang, tjonge wat is dat lekker, en de mensen vonden het geweldig dat ik ff stopte, zeker toen ik de tuinslang in mijn schoenen stopte. Dat hadden ze nog niet eerder gezien.

Slaapt hij nu wel of niet.

Op het overzicht van de site PBP is het ook van de snellere etapes, Ik ben weer in Mortagne, het is nog 145 km naar de finisch. Maar ik heb besloten om hier een paar uur te gaan slapen en dan tegen 10 uur verder te rijden. Enerzijds vanwege de agillespees, anderzijds omdat het elke keer preventief slapen me goed bevallen is. 8 jaar terug heb ik 2 keer een slaappauze onderweg moeten inlassen vanwege slaapaanvallen en met elke nacht 2 uur preventief, heb ik daar nu geen last van. Wel zo'n veilig gevoel. Ik tref Guus weer bij het eten en Leo zit er ook met nog een Nederlander maar daar ben ik de naam van kwijt. We praten gezellig bij en Guus zit het helemaal zitten om deze keer wel binnen de tijd te finishen. De 2 eerdere pogingen mislukte om verschillende redenen. Dan begrijp ik wel dat hij blij is en vol goede moed verder gaat.

Gezellig langs de weg bij een familie met tuinslang.

Wat ik ook regelmatig zie is ovale tandwielen op racefietsen, je zit lekker laag en dan is het goed te zien. Uiteraard ga ik er dan naast rijden :-)) en vraag degene naar hun ervaringen met het toepassen hiervan. Ik krijg duidelijke positieve reactie's, het grappige is natuurlijk dat ze niet kunnen zien dat ik ze ook heb. En er was er eentje, die voor wat hem betreft ze het gewicht in goud waard zijn.

Ik ga ff lekker slapen, en daarna het laatste stukje terug naar Parijs.

Paris Brest Paris 2015, dag 2.

Hier valt weinig aan te plakken.

Doordat ik pas maandagmorgen gestart ben, en al een slaappauze heb gehad, is het nu erg rustig op de weg met fietsers, sterker nog, toen ik om half 10 zat te eten, kwam de eerste fietser binnen die op weg was naar Parijs, hij lag 20 min voorop een grote groep die achter hem aanzat, moet je nagaan 850 km gefietst in 29 uur. Petje af hoor. Maar goed ik ben niet voor een snelle tijd gekomen en ik besef dat ik nog steeds redelijk op schema lig, en door de rust bijna 24 uur vooruit kan (hoop ik). Eens kijken waar we dan zijn.

De volgende halte is Loudeac, eens kijken of ik daar voor het licht kan komen. Al de eerste kilometers merk ik dat die racefietsers machtig veel licht hebben, als je ze tegenkomt, de hedendaagse techniek is een stuk beter dan 8 jaar terug. Tjonge het zijn net autokop lampen waar je in kijkt. Niet zo prettig, maar ze zullen hetzelfde van mij denken. Het wegdek gaat regelmatig omhoog en omlaag en we knorren lekker door. Het zijn kleine groepjes die ik inhaal en veel eenzame fietsers. Ik merk dat ik nu in de staart van het peloton zit, maar dat zal snel veranderen denk ik.

Koud en mistig.

In een afdaling zie ik dat de route een klein beetje naar links gaat en dan naar rechts. Er rijdt een fietser voor me die ik nog wil inhalen voor de bochten. Maar de bochten blijken een bocht naar links en dan een afslag naar rechts te zijn. Ik rem zo hard mogelijk om de afslag te kunnen nemen maar doordat de fiets op rechts leunt, doet links niks meer en ik knijp harder, waardoor recht blokkeert en door het ruwe asfalt is het loopvlak van de F-lite in no-time weg en dan is met een luide knal de binnenband aan de beurt. Met wat kunst en vliegwerk krijg ik de fiets door de afslag en sta stil.

Tjonge, dat was dus niet de bedoeling, maar hoort erbij. Ik vervang het materiaal, controleer de velg op scherpe randen, en monteer een nieuw setje. 10 min later rijden we weer en ik neem me voor om wat voorzichtiger te zijn, maar ik ken mezelf goed genoeg dat ik niet als een "Old Wife" afdaal. :-))
Om haf 4 ben ik in Loudeac, en hier is het al aardig druk en ik hoor dat de slaapzaal ook aardig vol ligt, net als de vorige keer nemen veel fietsers hun rust.
Het gebruikelijke ritueel volgt en ik ga weer verder, als ik door een dorpje rijdt zie ik een soort "bag" liggen met een fiets ernaast, ik heb met een deelneemsters gesproken, die vertelde dat ze altijd in een soort "bag" slaapt die helemaal dicht is en vocht bestendig is. Indien nodig gaat ze in het bos liggen, ik vermoed dat ik haar daar heb zien liggen, je ziet geen kop of kont aan de "bag", Tja zo kant het ook, maar dan lig ik liever op een bed.

De bekende brug in Brest.

Ik ben op weg naar Carhaix en kom daar om 8 uur binnen, hier is het echt druk omdat je ook al veel tegenliggers tegenkomt die op de terugweg zijn. Het is mistig en koud, in het restaurant is het druk en de mensen liggen overal te slapen. De prijzen voor het eten zijn heel wisselend, van 6 tot 14 euro. Ik verheug met al op de afdaling van de enige berg die de route bevat, nou ja berg, 350 mtr hoog. De vorige keer zat er tijdens de klim een racefietser achter me aan, die ik voor kon blijven, kijken wat er nu gebeurt.

Ook hier vertrek ik weer en moet nog naar Brest voordat ik terug naar huis kan. Het is al aardig wat drukker en regelmatig passeer ik fietsers, vooral tijdens het afdalen. Opeens zie ik de zendmast boven op de berg en ik zie ook in mijn spiegeltje dat er een racefieter aan probeert te pikkenen, het zelfde spelletje als de vorige keer, ik versnel en hij gaat mee, boven ronden we de rotonde en dan is het kilometers lang 70/80 km rijden en zien dat je iedereen op een veilige manier passeert, ook zijn er hele groepen tegenliggers en ik merk dat ik nu in de meute terecht kom. De laatste 30 km naar Brest zijn erg heuvelig en vragen veel energie, opeens is daar de bekende brug en we nemen de tijd voor een foto schoot. Om bij de controle te komen moeten we nog een heuvelrug over van 125 mtr hoog, maar dan is daar de controle, het is er smoordruk, deze controle kost dan ook veel tijd, het is half 1 en dat is 31,5 uur na de start. De vorige keer ben ik hier gaan slapen, maar dat hoeft nu niet. Dit is het nadeel van laat starten, je gaat veel mensen inhalen, maar aan de andere kant maak je wel de gezelligheid mee, en zie je ook de dramatiek van zo'n tocht.

FF poseren. 

Mensen die halverwege al scheef op de fiets zitten, niet meer kunnen zitten, of langs de weg liggen, ik zag er eentje die stopte, 2 stappen liep, en plof daar lag hij, ogen dicht en bijkomen. Of fietsers die voor dood op de fiets zitten, geen enkel contact hebben met de wereld om hun heen. Alleen maar voor de gps en de 2 meter voor de fiets. Tjonge dat is echt afzien, en dan moet je nog weet ik hoeveel 100 km. Hoe kom je terug in zo'n situatie.

Ik begin om 2 uur aan de terugtocht en we moeten eerst nog een heleboel kleine klimmetjes over voordat we weer de enige berg beklimmen die de route rijk is. Daarna is het weer genieten, maar eerst bovenop een paar foto's. Hierna is het bijna tot aan de controle post in Carhaix afdalen over een ruime 2 baansweg. Het gaat hard, de teller geeft 99.49 als hoogste snelheid aan, en we hoeven bijna niet te trappen, alleen als het weer wat omhoog gaat. Tijdens deze afdalingen is het goed uitrusten, en net na 5 uur ben ik weer in Carhaix. Ik neem me voor om tot Loudeac te fietsen en dan te gaan slapen. Zo besloten zo gedaan.

Tijdens de laatste uren begin ik iets te voelen in mijn linkerhak, heel langzaam aan wordt dit erger, probeer dit wat weg te masseren maar dit lukt niet echt. Om half 11 ben ik in Loudeac en ik zoek snel de sporthal op om te slapen, ik vraag of ze me willen wekken om 2 uur. Er wordt er stevig op los gesnurkt en het is er ook niet echt stil of warm, ik lig te schudden van de kou en trek na een half uur snel zoveel mogelijk spul aan. Om 1 wordt ik wakker, maar besluit om te blijven liggen tot 2 uur.

Hoogste punt en omgeving daarvan uit.

Als het zover is moet ik echt ff wakker worden, en ga naar de eetzaal voor het standaard portie pasta, maar dit ziet er zo raar uit, dat ik maar iets kies wat op aardappel puree lijkt.

De tweede dag zit erop, nog 450 km te gaan.

Paris Brest Paris 2015, dag 1.

Groepsfoto bij de start

Omdat ik op maandagmorgen start heb ik besloten om zaterdag's aan te reizen. In Oosterhout pik ik T. Raemakers nog op, want die wou graag meerijden naar Parijs. We zijn tegen 3 uur bij de startlokatie en hierna gaan Tonny en ik elk huns weeg, hij naar de fietscontrole en hotel en ik wil graag alvast wat rondlopen op de startlocatie om te zien hoe een en ander werkt en erbij staat.
Al snel loop ik verschillende bekende tegen het lijf en al pratend lopen we rond en genieten alvast van het randoneurswereltje.

Hierna is het naar de camping en zoeken of de route die ik gemaakt heb klopt, samen met Gert Lunenborg heb ik een veldje waar we kunnen staan met onze tentjes en auto, als ik zie hoe het veldje erbij ligt en bedenk wat je ervoor betaald dan klopt er iets niet in mijn ogen. :-(( Maar goed, Gert komt er net aan en we rijden de auto ernaar toe en ik kan de boel opzetten. Hierna eten en daarna gezellig Gerrit en Inneke Schotman opzoeken en op het plaatselijk terras van de camping een pot bier en sterke verhalen vertellen.

De nacht kom ik redelijk door en de zondagmorgen gebruik ik voor de fietskeuring, die niet veel voorstelt en hierna de gezamenlijke foto sessie waar niet iedereen bij is. Ik ga terug naar de camping en besluit om niet meer naar de start te gaan kijken van de eerste groepen want ik heb nog genoeg pasta in de koelbox om op de camping te eten. S'avond nog ff bij Gerrit en Inneke langs, om vroeg in bed te duiken, want de wekker staat voor kwart over 3. In de middag is een Italiaans fam. naast me komen staan met een grote camper, en die maken op zijn Italiaans geluid.
Slapen wordt dus niks, en ik ben blij dat de wekker gaat,"It giet oan", Eindelijk we kunnen los. het voelt als een bevrijding. Het wachten heeft te lang geduurd, is bijna net zo zwaar als de tocht zelf.

Die gaat ook weer leeg

Ik rijd naar de start en ben half 5 daar waarnaar we om kwart voor 5 starten, mooi detail, de stempelaar gebruikt de muts van een manga als steun. Er staan ongeveer 30 speciale fietsen klaar, en we lopen een voor een bij haar langs. De eerste kilometers rijden we achter een auto aan die als voorrijder fungeert, en buiten de stad, 10 km verderop is hij ineens ervan door en rijden we alleen.
Het veld slaat al snel uit elkaar en ieder fietst voor zich zelf. De eerste post is 140 km in Mortagne-Au-Persche en daar krijgen we nog geen stempel, dat is bij 220 km in Villaines-La-Juhel.

Ik bemerk al snel dat mijn benen wat sponzig zijn/aanvoelen. Echte spierspanning ervaar ik niet en als ik wat aanzet dan schiet mijn hartslag gelijk naar 160. Knieën voelen ook niet lekker, dus ik neem me voor om bij hartslag 150 terug te schakelen, ik kom voor de lol/plezier en niet voor een snelle tijd.
Tijdens de morgen ervaar ik dat ik al die klimmetjes vergeten ben na 8 jaar. Tjonge we moeten nog aardig wat bulten op en af, en zo vlak zijn ze ook niet en mooie rechte wegen zijn het ook niet. Als de snelle rijders langskomen die 15 later gestart zijn, ga ik mee in de move, kan het niet laten.

Maar al snel laat ik ze lopen want de benen lopen gelijk vol met melkzuur. Ook als de cadans lager als 90 komt schakel ik terug, eerst maar wat spierspanning terug anders blaas ik me al in een vroeg stadium op, en dat ben ik niet van plan. Ondanks dat ik dus behoudend fiets ben ik toch redelijk snel in Mortagne-Au-Persche, het is tegen 10 uur. en ben 5 uur onderweg, en 140 km verder, met een schema van 5 uur per 100 km zit ik hier nu al 2 uur op voorop. Maar ik moet eerst nog eten. Het landschap lijkt op Zuid-Limburg, korte, felle klimmetjes. Benen voelen nog niet goed.

Hier zal vast een bemoediging staan :-))

Ik heb me voorgenomen om op elke controlepost 45 min te gebruiken voor eten, stempelen en alle andere zaken, en dit lukt aardig, het is ook nog niet druk want de meute zit voor me. Wel heb ik de eerste mensen al terug zien fietsen, en dan denk ik wel, op basis van wat zijn ze dan begonnen aan deze tocht. Vaak zijn het Aziaten. Nu komt er om de 80 km een controle post en kunnen we een regelmaat opbouwen. Stempelen, eten, bijvullen, en weer fietsen. Om kwart voor 2 heb ik het eerste stempeltje te pakken, na 220 km zwoegen bult op bult af, tjonge in mijn herinnering ging het 8 jaar terug zo makkelijk, en nu moet ik er voor werken. Maar aan de andere kant zit ik nog steeds onder de 60 uur. en echt vermoeid voel ik me niet. Wel ben ik elke keer aan het eten toe, want de maag is wel leeg.

Eerst weer stempelen, bord pasta, de boel aanvullen, naar de wc en weer karren. In de namiddag komt er weer wat spierspanning terug, heb dit eigenlijk niet eerder meegemaakt. Maar goed, het gaat redelijk, kan goed doorrijden en de wegen zijn ook niet bar slecht, eigenlijk wel goed. Herentals, 6 weken eerder was bar en boos. Soms zie ik racefietsers al half dood op de fiets zitten, die zijn gisteren gestart en hebben al bijna 20 uur erop zitten, kijken niet op of om en je hoort ze hijgen, tjonge en dan moet je nog 900 km of zo, niet best. Het regent wat en is koud, maar is voor een velomobiel geen punt.

Tegen 6 uur ben ik in Fougeres en zitten er 310 km erop, het gaat best wel redelijk goed, en denk erover om in Tinteniac te gaan slapen, is eigenlijk helemaal niet mijn gewoonte> Maar is goed bevallen tijdens de tocht van Herentals. Het stukje naar Tinteniac is maar 55 km, en ik ben daar om kwart over 9. Ik loop naar het gebouw en kan gelijk terecht, wat eten, lekkere douche en ik kruip tegen 10 uur in bed, alleen op een kamer, met bedlampje, bijna een hotel waardig. Heb gevraagd om me om 12 uur wakker te maken, maar om kwart over 11 wordt ik wakker en besluit eruit te gaan, eerst nog een bord pasta en dan klokslag 12 uur zit ik weer in de fiets, en ik besef dat ik nog steeds op een schema van 60 zit. :-))  ondanks het feit dat ik al geslapen heb.

Dat geeft de burger moed voor de 850 km die nog moeten komen.

Weer thuis.

Nog wat rust nemen.

Hallo, na een dagje rust thuis en bezoek aan huisarts en fysio, weer wat opgeknapt en de data bekeken van de fietscomputer.

Donderdag morgen reed ik precies 72 uur na de start over de finish, :-))

Na een poging om  te slapen in de tent, wat niet lukte vanwege de regen ben ik naar huis gereden waar ik tegen het donker aankwam.

Onderweg een paar keer een power napje gedaan.

Totale afstand volgens mijn teller 1263 km, wat een groot verschil is met  datgene wat de organisatie opgeeft.

Heb 48.33 uur gefietst en de rest van de tijd andere dingen gedaan. max. snelheid is 99.45 km, en mijn gereden gemiddelde is 26.02 km.

Vind dit soort data altijd makkelijk om later te vergelijken.

In 2007 heb ik totaal 76 uur bezig geweest met 52 uur fietsen, dus daar zit dan de winst in dit geval.

Terugkijkend, heb ik ZWAAR bewondering voor degene die het op een racefiets doen.

Wat zeg nou zelf, eigenlijk is dat een martelwerktuig vergeleken met een ligfiets, dan zijn wij de watjes, en de racefietsers de bikkels.

Wat zou ik de volgende keer anders doen.

Dag voor de start aan reizen, vlak voor Parijs overnachten in een hotel, camping is zwaar rumoerig, dan in de ochtend fietscontrole, en dan in de namiddag starten, dan kom je overdag aan, in het donker is er niks aan om binnen te komen. Erg ongezellig.

En op de terugweg alerter op de rustpauze zijn, want daar is nog veel winst te boeken, want als je op de heenweg 31 uur kwijt bent, en dan voor de terugweg, die in mijn beleving makkelijker is, 10 uur langer bezig bent, dan is een 60+ tijd mogelijk.

Iedereen die fietsend terug gekomen is, gefeliciteerd. Of het nu wel of niet binnen de tijd is.

Van de week zal ik op mijn blogspot, per dag een verslag schrijven.

Saluut

.